അങ്കാമി ഡയറീസ്

നാഗാലാൻഡിനെ കുറിച്ചും അങ്കാമികളെ കുറിച്ചും എങ്ങനെയോ ഭാവനയിലുദിച്ച കഥ, കുത്തിക്കുറിച്ചത് പ്രാക്കായി ഫലിച്ചതിനാലാവണം, അളിയന് അവിടേക്ക് ട്രാൻസ്ഫറായി. അങ്ങനെ, ഭാവനയിൽ കണ്ട സ്‌ഥലങ്ങൾ നേരിൽ സന്ദർശിക്കാനൊരു അവസരം കൈവന്നു.

ങാ, വരാനുള്ളതൊന്നും വഴിയിൽ തങ്ങില്ല. അങ്ങനെ വഴിയിൽ തങ്ങാഞ്ഞതിനെക്കുറിച്ച് ഈയുള്ളവൻ പിന്നീട് വിശദമായി എഴുതാം. ഇപ്പൊ ഇനി അതെല്ലാം വിവരിച്ച് കൂടുതൽ പ്രാക്ക് വരുത്തി വയ്ക്കാൻ ഒരു താത്പര്യക്കുറവെന്ന്  കൂട്ടിക്കോളു.

എന്നെങ്കിലും ഈ നാട്ടിൽ നിലനിൽപ്പിന് ഭീഷണിയാംവിധം നാടു വിടേണ്ട ഗതി വന്നാൽവരാതിരികയ്ക്കട്ടെവന്നാൽ, ഞാൻ നാഗാലാൻഡിൽ പോയി സഖാവ് തോപ്പിൽ ഭാസിയുടെ ഒളിവിലെ ഓർമ്മകൾ അയവിറക്കി ഊര് തെണ്ടി ജീവിച്ചേക്കും. അത് തീർച്ചപ്പെടുത്തിയാണ് ദിമാപൂരിൽ നിന്ന് തിരിച്ച് വണ്ടി കയറിയത്.

യാത്രയിൽ വിരസത മാറ്റാൻ അളിയന്റെ മൊബൈലിൽ ഒപ്പിയെടുത്ത കാര്യങ്ങൾ കൂട്ടി യോജിപ്പിച്ച്, 3 മിനിറ്റിൽ ഒപ്പിച്ചുണ്ടാക്കിയ ഒരു അവിയൽ പരുവം സാധനമാണ് താഴെ കാണുന്നത്. താത്പര്യമുള്ളവർക്ക് കാണാം. അല്ലാത്തവർ ഇനി ഞാൻ എഴുതുന്നതുവരെ ക്ഷമിക്കുക.

~ G

നോട്ടിംഗ് ഹബ്ബിന്റെ ചില്ല് ഗോപുരം

ഗംഗാധരനെപ്പോലെ ഒരു മധ്യവർഗ്ഗക്കാരനെ നോട്ടിംഗ് ഹബ്ബ് ഹോട്ടലിന്റെ ചില്ല് ഗോപുരം ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്. ആകാശം മുട്ടെ നിലകളുള്ള ഹോട്ടലിനും, അതിന്റെ പ്രവേശനകവാടത്തിനും വാപൊളിച്ച് നിർത്താൻ പാകത്തിന് ഭംഗിയുമുണ്ട്. പക്ഷെ ഇന്നത്തെ ദിവസം ഒന്നിനും അയാളുടെ ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കാനാവില്ല. കണ്ണ് രണ്ടും നിറഞ്ഞ് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.

“അച്ഛൻ, മാരിയറ്റ് ഹോട്ടൽസ് എന്ന് കേട്ടിട്ടില്ല്യേ?”

“ഇണ്ടെങ്കീ?”

“ഇത് മാരിയറ്റിന്റെ മാനേജ്മെന്റ് തന്നേണ്…”

“അതുകൊണ്ട്?”

“ന്താ അച്ഛാ ദ്? ന്തിനാ കണ്ണൊക്കെ നെറയ്ക്കണേ? കഷ്ടമൊണ്ട്ട്ടോ..ഇങ്ങനാച്ചാ ഞാനെങ്ങനെയാ ഇവടെ സമാധാനായിട്ട് നിക്കണേ? ഇതാ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് വന്നോളാന്ന് പറഞ്ഞെ…”

“അല്ലെങ്കീ തന്നെ വീട്ടിലൊരുത്തി കരയ്യാ…ഇനി ഞാനൂടെ നെന്റെ കൂടെ വന്നില്ലാച്ചാ…നെനക്കറിയാല്ലോ അതിനെ..”

“നിക്ക് അറിയാ…പക്ഷെ ഇവിടെ വരെ മതി.. അച്ഛൻ പൊക്കോ.. ആ ലോഞ്ചിലിരിക്കുന്നതെല്ലാം ഇവിടെ 15 ദെവസത്തേക്ക് എന്റെ പോലെ തന്നെ സ്റ്റേ ഉള്ളവരാ…അതില് തന്നെ 22 പേരും ആർഐ‌റ്റി‌യില് എന്റെ ബാച്ചിലേ കുട്ട്യോളാ..അതില് എത്ര പേർടെ കൂടെ അച്ഛനമ്മമാര് വന്നിട്ടിണ്ട്…നോക്ക്യേ…”

“അതങ്ങനെ അഴിച്ച് വിട്ടിരിക്കണ ജാത്യോളാ..നെന്നേ ഞങ്ങളങ്ങനെയാണോ വളർത്തീത്?”

“അച്ഛാ, ഞാനൊരു നൂറ് വട്ടം പറഞ്ഞു..അങ്ങനാരേം ജഡ്ജ് ചെയ്യെണ്ട. അവരൊക്കെ നല്ലോരാ.”

“നല്ലോരാവട്ടെ..നല്ലകാര്യം..പക്ഷെ നിക്കിപ്പൊ ന്റെ കുട്ട്യേ ഇവടെ വിട്ടിട്ട് പോവാൻ വയ്യ. നിക്കൊരു സമാധാനോമിണ്ടാവില്ല്യാ..”

“അച്ഛാ, ഞാൻ കുഞ്ഞുകുട്ടിയല്ല..”

“അതോണ്ടന്നെയാ..”

“പറയണ കേൾക്കച്ഛാ..മൂന്നിനാ ട്രെയിൻ.”

“ഇപ്പൊ ഞാൻ പോയിട്ടെന്ത് ചെയ്യാനാ..ട്രെയിനെന്താച്ചാലും നേരത്തെ വരാൻ പോണില്ല.. ന്തായാലും നെന്നെ നെന്റെ റൂമിൽ വിട്ടിട്ടേ പോണൊള്ളു.”

“ന്റച്ഛാ, അതിനൊക്കെ ഒരുപാട് സമയമെടുക്കും.. നാൽപ്പത്തേഴ് പേരേ ചെക്കിൻ ചെയ്യാനിണ്ട്.”

“ആ..ന്നാ അതും കഴിഞ്ഞിട്ടേ പോണുള്ളു..നെന്റെ റൂമില് ടോയ്‌ലെറ്റൊക്കെ കാണില്ല്യേ? അതോ കോമൺ അവ്വ്വോ?”

“ഒന്ന് പതുക്കെ…ഇവർക്കൊക്കെ മലയാളറിയാം..”

“അതിന് ഞാനെന്താപ്പൊ….”

“അച്ഛനിവടെ ഇരിക്ക്. ഞാൻ ജോയിനിങ് ലെറ്ററൊക്കെ റിസപ്ഷനിൽ കാണിച്ചിട്ട് വരാ.”

ഗംഗാധരൻ അത് അനുസരിച്ചു. അമ്മയോട് അനുസരണ കാണിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനേപ്പോലെ. വാർദ്ധക്യം ബാല്യം പോലെയാണെന്ന് അയാൾക്കറിയാം. ഒരു കാലത്ത് മക്കളെ അനുസരിപ്പിച്ചാൽ, അത് കഴിഞ്ഞൊരിക്കൽ മക്കളെ അനുസരിക്കണം. എന്നാലെ വൃത്തം പൂർത്തിയാവുള്ളു.

പൗർണ്ണമി കുഞ്ഞായിരുന്ന കാലത്ത് പോലും അവളെ അനുസരിപ്പിക്കാൻ അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ബികോം എങ്ങനെയോ കരകയറി സർക്കുലേഷനിൽ തന്നെ കൊല്ലങ്ങളായി പണി ചെയ്യുന്ന ഗംഗാധരനും, പ്രീഡിഗ്രി തന്നെ അമിതമായി തോന്നി പഠിത്തമവസാനിപ്പിച്ച ജ്യോതിക്കുമറിയാം അവരെ രണ്ട് പേരേക്കാളും വിവരം അവരുടെ കുട്ടിയ്ക്കാണെന്ന്. സ്വപ്നം പോലും കാണാത്ത നിലയിൽ അവളെത്തുമെന്ന് അവർക്കുറപ്പാണ്. അതുകൊണ്ട് അവൾടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളെ കാര്യമായിട്ട് എതിർത്തില്ല. എതിർത്തതെല്ലാം കയ്പേറിയ ഓർമ്മകൾ മാത്രമെ അവർക്ക് തന്നിട്ടുള്ളു.

അവളെ ഈ നാഗരികത മാറ്റിയെടുക്കുമോ എന്ന് ഗംഗാധരന് പേടിയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ നവിനത്വം അമിതമായി ബാധിച്ച കൂട്ടുകാരികളോടൊപ്പം അവളെ വിട്ടിട്ട് പോവാൻ ഒട്ടും മനസ്സ് അനുവദിക്കുന്നില്ല. അവരുടെ അട്ടഹാസങ്ങളും ബഹളങ്ങളുമൊക്കെ അയാളുടെ മനസ്സിന് ഭാരം കൂട്ടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. നാല് കൊല്ലത്തെ കോളേജ് ജീവിതം തന്നെ അവളെ ആരോ ആക്കി മാറ്റിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്. അവൾ എട്ടിൽ പഠിക്കുന്നതിനിടയിൽ ക്രിസ്ത്മസ് അഘോഷ ദിവസം ഇടാൻ ഒരു ജീൻസ് വാങ്ങിക്കൊടുത്തതിന്, കരഞ്ഞ് അമ്മയുടെ പുറകിൽ ഒളിച്ചവളാണ്. അന്ന് അങ്ങനെയായാൽ ശരിയാവില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് മോഡേൺ വസ്ത്രങ്ങളും ഇടണമെന്ന് വാശി തനിക്കായിരുന്നല്ലൊയെന്നോർത്ത് ഗംഗാധരൻ ചിരിച്ചു. ചുറ്റുമുള്ളവർ കാണാതിരിക്കാൻ അത് ഒരു ചുമ കൊണ്ട് ഒളിപ്പിച്ചു.

അച്ഛന്റെ മുഖം പ്രസാദിപ്പിക്കാനാവില്ലെങ്കിലും എന്തെങ്കിലുമൊരു മാറ്റമുണ്ടാവുന്നെങ്കിൽ അതാവട്ടേയെന്ന് കരുതി റിസപ്ഷനിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ബ്രോഷർ അവൾ അച്ഛന്റെ മടിയിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു. അയാൾ പോക്കറ്റിലിരുന്ന ബൈഫോക്കൽ എടുത്ത് മൂക്കിന്റെ നടുവിൽ വെച്ച് വെളിച്ചത്തേക്ക് പിടിച്ച് അവളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ അത് വായിച്ചു. അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെ കാണിച്ചു.

അവൾക്ക് ജോലി കൊടുത്തവർ 15 ദിവസത്തേക്ക് ടെക്ക് പാർക്കിനടുത്ത് അനുവദിച്ചുകൊടുത്ത റൂമിൽ, അവൾക്ക് കിട്ടാൻ പോവുന്ന സുഖ സൗകര്യങ്ങളുടെ പരസ്യമാണ് അതിൽ മുഴുവൻ. അയാൾക്ക് കേട്ട് കേൾവി പോലുമില്ലാത്ത പലതുമുണ്ട്. അയാളെക്കൊണ്ട് ഒരിക്കലും അതിലൊന്നും മോൾക്കോ ഭാര്യക്കോ കൊടുക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല. കണ്ണ് വീണ്ടും നിറയുന്നു.

കണ്ണുനീർ ഒരു തുള്ളി ബ്രോഷറിലേക്ക് വീണത് കണ്ടതും പൗർണ്ണമി വീണ്ടും മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ നാണംകെടുത്തരുതെന്ന് കേണു. പിന്നെ ആജ്ഞാപിച്ചു. ഗംഗാധരൻ അനുസരിച്ചു. പണ്ട് അമ്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ തല കുനിച്ച് നിന്നിരുന്നപോലെ തന്നെ. റൂമിലാക്കിയിട്ട് ഒട്ടും താമസിക്കാതെ അവിടുന്ന് പൊയ്ക്കൊള്ളാമെന്ന് അവൾക്ക് വാക്കും കൊടുത്തു.

ഭൂമിയിലെ സ്വർഗ്ഗം പോലെയൊരു റൂം. പോലെയല്ല. സ്വർഗ്ഗം തന്നെ. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ കിട്ടുമെന്ന് കരുതുന്നതിൽ ഒട്ടുമിക്ക സൗകര്യങ്ങളും അവിടെയുണ്ട്. പക്ഷെ അതൊന്നും അയാളുടെ കണ്ണ് മഞ്ഞളിപ്പിച്ചില്ല. അവളുടെ സുരക്ഷ മാത്രമാണ് അന്നേരം മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നത്. കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ എന്നും രാത്രി റൂമിൽ വന്ന്, ടോയ്‌ലെറ്റിലും, ബെഡിന് കീഴിലും നോക്കി, ജനലിന്റെ കുറ്റിയെല്ലാം അടച്ചിട്ടുണ്ടോയെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തിയില്ലെങ്കിൽ അവൾ ഉറങ്ങില്ലായിരുന്നു. ആരേയും ഉറക്കുകയുമില്ലായിരുന്നു.

ഇന്നിപ്പൊ അതൊക്കെ ചെയ്താൽ, പൗർണ്ണമിയുടെ മുഖം കറുക്കുമെന്ന് അറിയാം. അതുകൊണ്ട് അവൾ സൗകര്യങ്ങളിൽ മനം മയങ്ങി നിൽക്കുന്നതിനിടയിൽ, ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി ആ ചടങ്ങെല്ലാം നടത്തി.

അച്ഛനെ പറഞ്ഞുവിടാൻ ധൃതിയായിട്ടുണ്ടാവണം, അവൾ ഒരുപാട് കാലത്തിന് ശേഷം അച്ഛനെ പുറകിൽ നിന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. സമാധാനിപ്പിച്ചു. ട്രെയിൻ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ അമ്മ വിഷമിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞ് അവസാന കൗശലവും പ്രയോഗിച്ചു. അതേറ്റു.

ഗംഗാധരൻ പൗർണ്ണമിയുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു. ചുണ്ട് നെറ്റിയിൽ തന്നെ അമർന്നിരുന്നു കുറേ നേരം. കണ്ണീര് വറ്റിയപ്പോൾ, മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ അവളോട് യാത്രപറഞ്ഞ് അവിടുന്ന് ഇറങ്ങി.

ദുഖം സമയത്തെ വലിച്ച് നീട്ടുമെന്നത് പരമാർത്ഥം. തിരിച്ച് ആ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്ന് ലിഫ്റ്റിനായി കാത്ത് നിൽക്കുന്ന നിമിഷ നേരം പോലും യുഗങ്ങളോളം നീണ്ടു.

ലിഫ്റ്റ് തുറന്നതും ഒരു കുറ്റിത്താടിക്കാരനായ പയ്യൻ വെളിയിലേക്കിറങ്ങി, ഗംഗാധരൻ അകത്തേക്കും. പക്ഷെ വാതിലടയുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ വെളിയിലിറങ്ങി. ആ നിലയിൽ മുഴുവൻ പെൺകുട്ടികളാണെന്നോ മറ്റോ പൗർണ്ണമി പറഞ്ഞ എന്തോ ഒരു ഓർമ്മ. അവൻ ആ നിലയിൽ ആരേ കാണാനുമാവാം, പക്ഷെ തരംതാഴ്ന്ന വേലയാണെന്ന് നല്ല ബോധ്യമുണ്ടെങ്കിലും, അവനറിയാതെ പുറകെ പിന്തുടരണമെന്ന് തോന്നി.

ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് അയാൾ കണ്ടു, അവൻ പൗർണ്ണമിയുടെ വാതിലിൽ മുട്ടുന്നത്. അവൻ അകത്ത് കയറിയതും എന്തോ ഒന്ന് അകത്ത് നിന്നെടുത്ത് വാതിലിന്റെ പുറത്ത് ഉരുണ്ട പിടിയിൽ തൂക്കിയിട്ടിട്ട് വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചു.

ചങ്ക് ഉരുകി കത്തുന്നപോലെ തോന്നി. അത്രയ്ക്ക് തളർന്നിട്ടും ആ റൂമിന് മുൻപിൽ ചെന്ന് നിന്ന് ചുവന്ന കാർഡ് ബോർഡിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് വായിച്ചു,

‘ഡു നോട്ട് ഡിസ്റ്റർബ്’.

ഇല്ല. മനസ്സിൽ തോന്നുന്നതൊന്നും ആവില്ല എന്നയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞ് നോക്കി. എന്നിട്ട് എന്തോ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ഡോറിൽ തട്ടി. ഡോറിനടുത്ത് നിന്ന് ആരോ പീപ് ഹോൾ ലെൻസിലൂടെ തന്നെ നോക്കിയെന്ന് ഉറപ്പാണ്. അകത്ത് എന്തൊക്കെയോ അനക്കങ്ങളും അടക്കം പറച്ചിലുകളും കേട്ടു. അതയാൾ കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. വാതിൽ തുറക്കാൻ കാത്ത് നിന്നു.

ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടിൽ പൗർണ്ണമി വാതിൽ തുറന്ന്, വാതിൽക്കൽ തന്നെ നിന്നു. ശുണ്ഠി മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ് കാണാം.

“ന്താ അച്ഛാ.. എന്തെങ്കിലും മറന്നോ?”

ഒരു നിമിഷം പകച്ച് നിന്നുപോയി ആ മനുഷ്യൻ. ഒന്നും നടന്നില്ലെന്ന് അവൾക്ക് നടിക്കാമെങ്കിൽ തനിക്കുമതാവുമെന്ന് കരുതി മറുപടി കൊടുത്തു,

“ങാ..എന്തോ…”

“പറയൂ… എന്താണ്?”

“ഞാനെന്തോ പറയാൻ മറന്നു കുട്ടാ.”, അതും പറഞ്ഞ് അവൾ സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിലും ഒന്നുമറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ അകത്ത് കടന്നു. പൗർണ്ണമിയുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തത് അയാൾ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു.

“എന്താ മറന്നേച്ചാ അത് ഓർക്കുന്നേരം വിളിച്ച് പറഞ്ഞാ പോരേ?”

ആ ചോദ്യവും അയാൾ കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു.

“കട്ടിലിന് താഴെ ഭൂതമില്ലാന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പ് തരാതെ നീയ്യ് പണ്ടൊന്നും ഉറങ്ങാറില്ലാർന്നു. ഇന്നിപ്പൊ ന്റെ കുട്ട്യേ ഇവിടെ വിട്ടിട്ട് പോവുംബോ…നിക്കറിയില്ല..പഴേ പോലെ അങ്ങനാവാൻ തോന്നി.”

പൗർണ്ണമി പതറി. എന്ത് പറയണമെന്ന് ആലോചിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ കുനിഞ്ഞ് കട്ടിലിന് കീഴിൽ നോക്കി. ഇല്ല, അവിടെ ആരുമില്ല. ഒരുപക്ഷെ, മോളെയിവിടെ വിട്ടിട്ട് പോവുന്നതിന്റെ ആധിയിൽ എന്തൊക്കെയോ വിചാരിച്ചുകൂട്ടിയതാവാമെന്ന് മനസ്സിൽ ഉരുവിട്ടു. എന്നിട്ട് എണീറ്റു.

“ഇല്ല്യ… അടിയിൽ ഭൂതമില്ല്യ..”

“എന്താ അച്ഛാ കുട്ട്യോളേപ്പോലെ…”

എങ്ങനൊക്കെയോ ഒരു പുഞ്ചിരി ആ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു. എങ്ങനെ ആ നിമിഷം അയാളെക്കൊണ്ടത് സാധിച്ചുവെന്ന് അയാൾക്കറിയില്ല.

“അച്ഛൻ പോയേ… എനിക്കൊന്ന് കുളിക്കണം..ഇപ്പൊ പോയാ അച്ഛന് സമയത്തിന് സ്റ്റേഷനിലുമെത്താം.. ചെല്ല്..”

അവസാനം മകൾ അച്ഛനെ പുറത്തേക്ക് തള്ളിക്കൊണ്ടുപോയി. പണ്ട് കളിച്ചിരുന്നപ്പോൾ കണ്ണ് കെട്ടി തള്ളി ദൂരേക്ക് കൊണ്ടുപോയി വിട്ടിരുന്നപോലെ.

“അച്ഛാ, വേഗം ചെല്ലൂ…എത്ര നേരാന്ന് വെച്ചാ റിസപ്ഷനിലുള്ളോര് ആ ക്യാബ് പിടിച്ച് വെക്കാ…”

ഗംഗാധരൻ വീണ്ടും അനുസരണയോടെ തല കുലുക്കി. തല താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

“പോവാ മോളേ..അച്ഛൻ പോവാ..”

പിന്നെ അയാൾ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയില്ല. കതകടയുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുന്ന വരെ. ആ ശബ്ദം വരണ്ടുപോയ കണ്ണിനെ വീണ്ടും തോൽപ്പിച്ചു. രണ്ടും നിറഞ്ഞൊഴുകി.

കട്ടിലിന് താഴെ ആരുമില്ലെന്നുറപ്പിച്ച് നിവരുന്നതിനിടയിൽ, റൂമിൽ നടക്കുന്നതെല്ലാം ടോയ്‌ലെറ്റിന്റെ വാതിലിന് പുറകിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന് വീക്ഷിച്ചിരുന്ന രണ്ട് തവിട്ട് നിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകൾ ഗംഗാധരൻ കട്ടിലിന് അടുത്തുള്ള വലിയ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടിരുന്നു. ലിഫ്റ്റിൽ കണ്ട പയ്യനും തവിട്ട് നിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകളായിരുന്നു.

തന്റെ വൃത്തം പൂർത്തിയായിത്തുടങ്ങുന്നു. മകൾ തന്നേക്കാൾ വളർന്നുകഴിഞ്ഞു. അവളുടേത്  തന്റേതിനേക്കാൾ അർദ്ധവ്യാസമുണ്ട്. എന്നെങ്കിലും രണ്ടും ഏകകേന്ദ്ര വൃത്തങ്ങളായിരുന്നെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്ന നാൾ അവൾ തിരിച്ച് വരുമെന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ച് അയാൾ പെരുമഴ വക വയ്ക്കാതെ നോട്ടിംഗ് ഹബ്ബിന്റെ ചില്ല് ഗോപുരത്തിന് വെളിയിലേക്ക് നടന്നു.

മഴ എല്ലാരുടേയും പോലെ അയാളുടെയും കരച്ചിൽ ഒപ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കരച്ചിലിന്റെ ശക്തികൂടുന്നതിനൊപ്പം മഴയുടേയും ശക്തി വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

____________________________________________

ഒരു ദുസ്വപ്നമാണ് ഇതെഴുതാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ഗംഗാധരനെയും പൗർണ്ണമിയേയും എനിക്ക് എന്നേപ്പോലെ  തന്നെയറിയാം. മാത്രമല്ല, പാവമാണെങ്കിലും, എനിക്ക്  തവിട്ട് നിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകളാണെന്ന സത്യവും വ്യസനസമേതം അറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു.

~ G

Life line of the nation

To whomsoever it may concern,

I heard that Railway Minister Suresh Prabhu inaugurated a web portal to register complaints to Railway customer relations. Is it any good? I was actually planning to sue them to refund the money which I paid for a ticket to Guwahati.

I know, long shot. But hear me out first. I will give you a brief idea of what all happened in last one week. Let me know if I’m wrong.

Timeline

15th June 2017, 6.30 AM, at Angadippuram Railway station

I reached the station to stand in the queue in front of the Ticket Reservation booth.

10 AM

I tried to book a Tatkal ticket from Palakkad Jn. (PGT) to Dimapur (DMV), but even though I was first in the queue, the guy in the booth said I will be 1st  in Tatkal waiting list for 3-AC. He said he can book a premium Tatkal ticket for around 8000 INR. (If I had that much amount at disposal, I would have booked a flight ticket from Cochin to Guwahati, and travelled by train to Dimapur.) I declined his offer and decided to go back home. I had to, I was starving.

11AM

I tried to book the Sleeper ticket via IRCTC website on my laptop and as usual site froze.

Screen Shot 2017-06-14 at 11.00.57 AM.png

As there is only one train (Kanyakumari-DBRG Vivek Exp) connecting Kerala and Nagaland, the next feasible way is to go to Guwahati and then catch any intercity train to Dimapur.

17th June 2017, 6.30 AM, at Angadippuram Railway station

History repeats itself.

10 AM

Again the guy in the online reservation booth said that I am on the waiting list. This time, 5th for 3AC and 7th for 2AC. Instead of going home and trying my luck at winning the jackpot sleeper Tatkal via IRCTC site, I decided to stay back and get it done from there itself.

11 AM

This time I was 27th on waiting list. I enquired about the second train (82642 KCVL-GHY SUVIDH) scheduled for 18th. The official said it is a “special” holiday train and hence the rates will be premium. I was so desperate for a ticket and I said yes. It cost me 3330 INR.

The cost for booking a 3AC tatkal ticket from Palakkad to Nagaland was 2935 INR. Compare that with the “special” sleeper ticket from Palakkad to Guwahati. But I was damn hopeful that the train would be so “special”.

Sigh.

2.40 PM

While packing the rucksack, I received a text message saying the departure of train 82642 is rescheduled to 19th June with 18 hours’ delay.

Thank you, Railway. You guys rock!

19th June 2017, 12:30 PM, at Palakkad Junction railway station

There was a poster stuck on the Information Centre booth saying the KCVL-GHY SUVIDH will only arrive by 3.30 PM. Thank you again. Waiting room in the second platform was full of people waiting for the same train. Illiterate people who never understood the message and those who said they never got any message, were staying in the station for past 24 hours. A muslim mullah who was going home even asked me whether the train is air conditioned as he paid more than double the price for the ticket. I said no, but added that the train is said to be special with special ticket rates.

4.25 PM

Finally, the Suvidha Express arrived. I will remember the moment I stepped in as one of the most depressing moments forever. Nothing ‘special’, as promised, about the seats and other facilities. Everything is at least one or two decades old.

Train left Palakkad Junction in hardly 5 minutes, leaving me no time to prepare my mind for the worst 4 days of my life.

Now let me start with the facilities we were offered for the premium rate we paid. We had fans which require “kicks” to start. The entire coach had not even a single plug point. In this era when the Prime Minister is concentrating on digitalization to make a new Digital India, everybody, even all the tile workers who sat beside me had huge PDAs. But no charging port. Thanks again.

If that is not so important for you guys, then let me point you in the direction of more basic needs. The washrooms (toilets) were worse than shit-holes of slums. The only Indian Toilet which had water and which was better than the other 3, had a hole on the door. So initially when the ladies went inside to free their bladders, husbands or fathers stayed outside to guard their privacy. Special train in deed. Those officials who are responsible for this utter crap special train fraud should come stay in these coaches for 4 tiring days. I bet they won’t survive without puking all day long.

I travelled for 4 days and not even one TTR confronted me or any of my fellow travellers. Maybe the TTR was hiding in embarrassment. I do remember one guy dressed in black coat walking away within the bounds of Andhra/ Telengana. I was waiting for the moment to confront the guy with the ticket and lash out all my anger. But the guy never showed up again. Lucky him!

Now about the security and privacy.

Gutka, cigarettes and booze were available as per requirements. Yeah, not exaggeration. I’m very sure that many of those who were heading to Guwahati after all the tedious daily wager jobs smoked pot, had Gutka and were singing once the train crossed Odisha border. Women who were in the coach must have seen worse. Neither them, nor their better halves raised voice. Maybe in their town, these guys must be the most civilised of all. Apart from 2 railway cops who flashed torch light at everyone sleeping during the 20th night, I have never seen a cop trying to ensure safety or privacy inside the train. Special train, so special.

21st June 2017, around 9.30 PM

We had to literally shout at a homeless man who was trying to create more chaos. At one point he tried to sleep on the berth above the berth where a teenage girl with bandaged leg was sleeping. Her father and two fellow passengers raised their voice and one even went to hit him with his chappal.

The unending jouney

Like I said before, the train was rescheduled with 18 hours delay, forcing us to change our plans. Okay, I was planning to mount on any intercity to Dimapur and then, had to travel 70km on road to Kohima, which was not possible because of the way the special Suvidha express took me to Guwahati. I don’t socialize so quickly, but I had all the time, right? Everybody who travelled in the 8th coach was desperate.

  • The manual labourers who were going home for Ramzan won’t react for obvious reasons. They were from much worse conditions, but they were all worried about the hard earned money they paid and worries about the extra days they lost from their small vacation.
  • A family with a girl whose one leg was bandaged. I have already mentioned the hardships faced by ladies. Also they had to almost carry the girl out of the train (at Malda, I suppose) at midnight. The updated schedule was a mystery for all.
  • A family with a man who was walking with the support 2 crutches. They were on their way from CMC Vellore, after some long treatment and highly paid injection on his hip.
  • Some Assamese families with ladies and kids. I have mentioned how they suffered.
  • Soldiers who were supposed to join for duty at Kishanganj outpost by 21st
  • An engineering professor from Allahabad university and his wife.

I never knew that special trains run when Railway officials feel like allowing them. The train halted every now and then, for more important trains to pass by. At Bubaneshwar and Burnpur the names that I still remember. Apart from stations, it was halted at numerous rural crossings and we spent hours with nothing to do.

22nd June 2017, 4.10 PM

We reached Guwahati and I bid farewell to those who suffered the “special” train with me.

I should have touched the platform, knelt down to kiss the mud and shout “Achche Din Aane Wale hain”. But as I was withholding everything in my tummy for past 4-5 days without the final act of digestion (yes, defecation), I ran into the Palthan streets to find a hotel to check-in.

PS: Dear Railway officials, please stop boasting that 43% of the ticket price is borne by common citizens of this nation, as if it is some seasonal offer. Last I checked, being a tax paying citizen of India, it is my privilege to earn tickets at subsidised rates.

PPS: To buy the ticket to travel 3,292km on rails (to reach destination 32 hours late), it cost me 3330 INR. Not on 3/2AC, but on a sleeper berth with second sitting standards. If I paid 940 INR (the normal ticket rate) or 1140 (the Tatkal rate) and earned a sleeper ticket, I would have tried to forget the hardships just like that. But for 3330INR, I deserved better.

Railway is known as the lifeline of the nation. Lifeline, my foot.

PFA, all the photos and screenshots to prove the credibility of my story.

Yours truly,

Georgy Abraham

 

The long halts at God knows where>

The premium soft cushioned berth where I slept. So broad enough such that I could lavishly keep my 60L rucksack, backpack and the messenger bag near me. 😀

Berth No.24 >

WP_20170622_15_28_08_Pro

Those who suffer from coronary diseases and Pregnant ladies should restrain themselves from the seeing the most premium Indian toilet of the Suvidha Express. Thank God, you guys don’t have to bear with the special aroma.

WP_20170622_15_53_43_Pro

 

UPDATE :

23rd June 2017, 6:41 PM

Somebody from Assamese Railway Division office, who don’t know English, called me and spoke to me in half Hindi. It seems they sent the complaint to their division and nobody has yet gone through the details mentioned in the complaint. I hope he understood when I asked him to send the complaint back to the Head Office.

24th June 2017, 10:37 AM

I received a text message from “VM-IRSMSA”, saying my complaint has been attended to and is now closed. Yeah, CLOSED !!

I clicked on the given URL and it says the Assamese division send it over to Palakkad Division.

I wonder why!?

3rd July 2017, 12:53 AM

After a day, the official twitter account of Ministry of Railways responded positively and account of Palakkad Railway Division replied to it.

God knows who all manage these accounts.

Anyway, nobody has contacted me afterwards. The mail I sent to the customer care of irctc.co.in also remains unattended.

ആലും ‘വാളും’ ഭഗവതീം

കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഫിലിം സൊസൈറ്റിയുടെ സഹകരണത്തോടെ ബാച്ച്മേറ്റ്സിനൊപ്പം കൊടുങ്ങല്ലൂർ മീന ഭരണി മഹോത്സവം – 2017നെക്കുറിച്ച് ഡോക്യുമെന്ററി ഷൂട്ട് ചെയ്യാൻ ഒരു അവസരം കിട്ടിയിരുന്നു.

അയ്യോ, അത് അടുത്തൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കെണ്ട. 2 കൊല്ലത്തെ ഫൂട്ടേജ് ചേർത്ത് അല്പം വല്യ ക്യാൻവാസിൽ തീർക്കാനുദ്ദേശ്ശിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

ങാ അപ്പൊ കൊടുങ്ങല്ലൂർ.

ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ തനിയെ ആവുന്നത് സത്യം പറഞ്ഞാൽ നല്ല രസമുള്ള ഏർപ്പാടാണ്. പക്ഷെ അതിന്റെയൊപ്പം ഏട്ട് നാടും കേൾക്കുമാറ് ഉറക്കെ തെറിപ്പാട്ടും, ഭക്തി തോന്നാത്ത ഗാനങ്ങളും, കലാഭവൻ മണി ചേട്ടനോ അപരന്മാരോ പാടിയ പാട്ടുകളും, മറ്റ് ബഹളങ്ങളും, വെടിക്കെട്ടും, പൊടിക്കാറ്റും, അന്യായ വേനൽ ചൂടും, സൂചി കുത്താൻ ഇടമില്ലാത്ത അത്ര തിരക്കും കൂടെയാവുന്നതോടെ നേരത്തെ പറഞ്ഞ ആ ഒറ്റയ്ക്ക്കാവുന്നതിലെ കാവ്യാത്മകതയൊക്കെ ഇല്ലാതാവുമല്ലൊ.

തെറിപ്പാട്ട് കേട്ട് വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ തല പെരുത്തിരുന്നതുകൊണ്ട്, ഇടയ്ക്ക്കിടെ ഒരു ബ്രേക്ക് എടുക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നുമില്ല, ഒരു കുലുക്കി സർബത്ത് പോയി കുടിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ചായ. ചൂട്, അല്ലെങ്കിൽ തണുപ്പ്. മാർഗ്ഗമല്ലല്ലൊ, ലക്ഷ്യമല്ലേ പ്രാധാനം.

അങ്ങനെ പോവുന്ന നേരം എന്തെങ്കിലും കണ്ട് ഷൂട്ട് ചെയ്യണമെന്ന് തോന്നിയാൽ കൈയ്യിൽ ക്യാമറയോ അടുത്തൊന്നും സുഹൃത്തുക്കളോ കാണില്ല. അങ്ങനെ വന്ന ചുരുക്കം ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ എന്റെ നോക്കിയ ലൂമിയ 730 ഫോണിൽ പകർത്തിയ ചില ദൃശ്യങ്ങൾ, അടുക്കി വെച്ച് തുന്നിച്ചേർത്തതാണ് ഈ കാണുന്നത്.

വ്യാകരണവും ഘടനയുമൊക്കെ നോക്കി വിമർശനം നടത്തുന്നവർ പൊറുക്കണം. അതൊന്നുമില്ല.

അസഭ്യം കേൾപ്പിക്കാൻ താത്പര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ട്, പൊന്നൻ പെരിങ്ങോടും സംഘവും മാമാങ്കം ഫെസ്റ്റിൽ അവതരിപ്പിച്ച ശിങ്കാരിമേളം ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട് ട്രാക്കായിട്ട് ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. അവരത് പൊറുക്കുമെന്ന് കരുതുന്നു.

പിഎസ് : ഞാൻ ശരിക്ക് ഇതെഴുതാൻ അല്ല ഇവിടെ വന്നത്. കാവു തീണ്ടലിന് മുൻപ് നടന്ന ഒരു സംഭവം പറയാനാണ്. പക്ഷെ അതിൽ നർമ്മമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്, ചിലപ്പൊ മറ്റ് പലരുടേയും വിശ്വാസത്തേയും വികാരത്തേയുമൊക്കെ വ്രണപ്പെടുത്തിയേക്കാം. വേണ്ട!

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ ഇത്രേയുള്ളു. ഇങ്ങനെ (കള്ളും കുടിച്ച്) ബഹളവും വെച്ച് തെറിയും വിളിച്ച് ആചാരനുഷ്ഠാനങ്ങൾ പാലിച്ച് പോവുന്ന ഒരുത്തനോട് ഇവിടെ വന്നപ്പോഴുണ്ടായിരുന്ന ഫ്രസ്റ്റ്രേഷൻ എല്ലാം കുറഞ്ഞോ അതോ കൂടിയോ എന്ന് ചോദിച്ചു. ട്രാൻസ് സ്റ്റേറ്റിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നെന്ന് ഞാൻ ഊഹിച്ചത് തെറ്റിപ്പോയി. ആ കോമരം എന്നെ ദാരികന്റെ മനുഷ്യാവതാരമായിട്ട് മനസ്സിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചെന്ന് അധികം വൈകാതെ എനിക്ക് ബോദ്ധ്യമായി. സ്വർണ്ണം പൂശിയ പള്ളിവാളും കുലുക്കിക്കൊണ്ട് എന്നെ കൊല്ലാൻ ഓടിച്ചു.

പിന്നെ കൊല്ലാൻ, അതും എന്നെ. ഇതല്ല ഇതിന്റപ്പറം ചാടി കടന്നവനാണീ കെ കെ ജോസഫെന്നും പറഞ്ഞ് മുഴുമിക്കും മുൻപ് ഞാൻ ആൽ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പൊടിക്കാറ്റിലും ആൾക്കൂട്ടത്തിലും മറഞ്ഞുഎന്നിട്ട് നൈസായിട്ട് അപ്പുറത്തെ കടയിൽ പോയി തിരുനൽവേലി ഹൽവേടെ വിലയും ചോദിച്ച് ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെയങ്ങ് നിന്നു.

ദൈവമേ ഇനി ആ ഓട്ടത്തിന്റെ വീഡിയോൺ ആരുടെയെങ്കിലും കൈയ്യിലുണ്ടോ എന്തോ!

ബർഗറും പെപ്സിയും പതിമുഖവും

ഈ ബൂർഷ്വാ കടയിൽ നിന്ന് 125 രൂപ മുടക്കി ഒരു ചിക്കൻ സിംഗർ ബർഗർ മേടിച്ചതിൽ ഇപ്പൊഴും ഒരു കുറ്റബോധവുമില്ല. അത്രെക്ക് വിശന്ന് വലഞ്ഞാണ് കയറിയത്.

അതിന് 18 രൂപ ആഡംബര ടാക്സ് മുടക്കിയതിലും വിഷമമില്ല. അച്ഛേ ദിനിനു വേണ്ടിയല്ലേ! ഒരുപക്ഷെ എന്നെങ്കിലും കള്ളപ്പണം പിടിച്ച വകയിൽ അക്കൗണ്ടിൽ ഇട്ടുതരാനുള്ള 15 ലക്ഷം കിട്ടിയാലോ!

പക്ഷെ, ബർഗറിന്റെ കൂടെ ഒരു സ്മോൾ പെപ്സി മേടിച്ചതിന്, അതായത് 150 മില്ലീ ലിറ്റർ പെപ്സി ഒരു കുഞ്ഞ് പ്ലാസ്റ്റിക് ഗ്ലാസ്സിൽ കിട്ടുന്നതിന്, 55 രൂപ മുടക്കിയത് എന്നിലേ വിഷാദരോഗത്തിന് ഒട്ടും പിടിച്ചിട്ടില്ല.

ഇങ്ങനെ പോയാൽ മേടിച്ച ബർഗറിന് ചാണകത്തിന്റെ രുചി പോലും തോന്നില്ല. പിന്നെ 55ന് പകരം 180 രൂപ കളഞ്ഞതിൽ വിഷമിച്ചേക്കും.

എന്റെ പാവം അമ്മ പറയുന്നതെത്ര ശരിയാണ്, ഒരു കൈയ്യിൽ എണ്ണാവുന്നതിലും അധികം ലക്ഷങ്ങൾ മുടക്കി എൻജിനിയറിംഗിന് വിട്ടിട്ട് ആ പൈസ തുലച്ചവനാണ് ചെറിയ തുകകൾ ലാഭിക്കാൻ നോക്കുന്നത്.

ശോകം, ചിന്ത കാട് കയറാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഒരു ഗ്ലാസ്സ് പെപ്സി എന്നെയിതെങ്ങോട്ടാ ഈ കൊണ്ടുപോവുന്നത്? ചിന്തകളിങ്ങനെ അകത്ത് കിടന്ന് പുകയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധമാറ്റാനൊരു വിഷയം നോക്കി അങ്ങുമിങ്ങും കണ്ണ് പായിച്ചു.

പുറത്തേക്കുള്ള വാതിൽ തുറക്കാൻ പാട് പെടുന്ന ഒരു ‘ഫ്രീക്ക് പോപ്പിൻസ് ചങ്ക് ബ്രോയി’ സഹായിച്ചു. ആമ്പൽ മൊട്ട് പോലെയുള്ള ഹെയർസ്റ്റൈയിലും, അവന്റെ പെങ്ങൾക്ക് തയിപ്പിച്ച ചുരിദാറിന്റെ ബോട്ടം പോലത്തെ ഒരു നീല പാന്റും, പെങ്ങളുടെ മോന് പോലും പാകമാവാത്ത ഒരു ബനിയനും.

അവൻ വാതിലിന്റെ വിടവിൽ നഖമിട്ട് ഒരു തുമ്പെങ്കിലും പുറത്തേക്ക് വലിക്കാനൊക്കുമോ എന്നൊക്കെ നോക്കുകയാണ്.

ശ്ശെടാ, വാതിലിന് പിടിയില്ല എന്ന് കണ്ടിട്ടും ഈ കിഴങ്ങന് മനസ്സിലാവുന്നില്ലേ ഇത് തള്ളി തുറക്കേണ്ട വാതിലാണെന്ന്! അതും പോട്ടെ, വെണ്ടക്കാ അക്ഷരത്തിൽ പുഷ് എന്ന് എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത് ഇവന് കാണാനൊക്കുന്നില്ലേ! ഇനി സാക്ഷരതയില്ലാത്ത ഫ്രീക്കനാണോ!?

പുറകെ യുവ ദമ്പതിമാർ വന്ന് നിന്നു, ഇവൻ തുറന്നിട്ട് വെളിയിൽ ഇറങ്ങാൻ. ഫ്രീക്കൻ തോറ്റെന്ന് കണ്ട് അതിലെ ഭാര്യ ചാടി പുറപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പൊ, അവന് മണ്ടത്തരത്തിന്റെ വ്യാപ്തി മനസ്സിലാക്കികൊടുക്കാൻ ഒരാളായല്ലൊ എന്ന് ആശ്വസിച്ചു. പക്ഷെ എനിക്ക് തെറ്റി.

അവര് കൈയ്യിലുള്ള കവറെല്ലാം ഭർത്താവിനെ ഏൽപ്പിച്ച്, ഫ്രീക്കനോട് മാറി നിൽക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു, എന്നിട്ട് അവൻ ചെയ്തിരുന്ന അതേ പരിപാടി തുടർന്നു. ഒടുവിൽ, തള്ളി തുറക്കേണ്ട വാതിലിന്റെ അറ്റം നഖം കൊണ്ട് തോണ്ടിയെടുത്ത് വലിച്ച് തുറന്നു.

പുതിയ ജിഎസ്എൽവി റോക്കറ്റ് വിക്ഷേപിച്ചപ്പോൾ ക്രയോജനിക് എൻജിനുവേണ്ടി അഹോരാത്രം പണിയെടൂത്തവരുടെ മുഖത്തുണ്ടായ ആത്മസംതൃപ്തിയാണ് ഞാൻ ഈ സ്ത്രീയുടെ മുഖത്തും കണ്ടത്.

കുറച്ച് മുൻപ്, നല്ല വാഗ്വൈഭവത്തോടുകൂടി ആംഗലേയ ഭാഷയിൽ എക്സ്റ്റ്രാ ചീസൊക്കെ ചോദിച്ച് മേടിച്ച ഇവൾക്കും പുഷ് എന്ന് വാതിലിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ വയ്യല്ലൊ!

ഇനിയിപ്പൊ ആ ദിക്കിലേക്ക് ഞാൻ നോക്കിയാൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചേക്കും. വേണ്ട. ശ്രദ്ധമാറ്റാൻ മറ്റൊരു വിഷയം നോക്കി എന്റെ കണ്ണ് അലഞ്ഞു.

എന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്തിരുന്ന് വീഡിയോ കോൾ ചെയ്യുന്ന പയ്യനേ നോക്കി. അവൻ ഫോണിന്റെ അങ്ങേ തലയ്ക്കലുള്ള ചേച്ചിയേ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവന്റെ മുഖത്തൊരു പവർക്കട്ട് ഞാൻ കണ്ടു. ഇടയ്ക്ക് പുറത്ത് തിമിർത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ഭംഗി ഗ്ലാസ് ഭിത്തികളിലൂടെ നോക്കും, എന്നിട്ട് പോക്കറ്റിൽ തടവും. അധികം വൈകാതെ അതി വൈദഗ്ധ്യത്തോടെ ഫ്രണ്ട് ക്യാമിലൂടെ ആ പെണ്ണ് കാണാതെ ഫോൺ ഒന്ന് ചരിച്ചിട്ട് അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് സിഗരറ്റ് പെട്ടിയെടുത്ത് മേശയിൽ വെച്ച് തടവാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെ പുറത്ത് 80% നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പിനിൽക്കുന്ന നിയമപ്രകാരമുള്ള മുന്നറിയിപ്പോ, ക്യാൻസർ വന്ന് നശിച്ച മനുഷ്യ ശരീരത്തിന്റെ മനം മടുപ്പിക്കുന്ന ചിത്രമോ അവനെ അലട്ടുന്നില്ലായിരുന്നു. ആ കവറിൽ തൊട്ട് തലോടാനെങ്കിലും പറ്റുന്നത് എന്തോ ഒരു നിർവൃതി അവന് നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

എന്തോ അതും ഞാൻ അപ്പുറത്തുള്ള വാതിലിൽ പുഷ് എന്ന് എഴുതിയിട്ടിരിക്കുന്നത് വായിക്കാത്തവന്മാരോട് ഉപമിച്ചു. സിഗരറ്റുകാരന്റെ അവസ്ഥ ഓർക്കുമ്പോൾ ഇത് എത്രയോ ഭേദം. അപ്പോഴും ഒരു കുടുംബം വാതിൽ വലിച്ച് തുറക്കാൻ പാട് പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മനുഷ്യന്മാരുടെ ഈ ഒരു പ്രവണത മൊത്തം ജീവിതത്തിൽ നിഴലിക്കുന്നുണ്ടെന്നൊക്കെ ഞാൻ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പല ലോക മണ്ടത്തരങ്ങളും ഞാനിതിനോട് ഉപമിക്കുന്നു.

ഇനി ഇവിടെയിരുന്നാൽ ശരിയാവില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ആ വില കൂടിയ പെപ്സിയിൽ മുങ്ങാതെ കുളിച്ചിരുന്ന ഐസ് ക്യൂബ്സ് വരെ സ്റ്റ്രോ വെച്ച് വലിച്ച് കുടിച്ച് വിഷമം മാറ്റിയിട്ട്, വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. മഴയത്ത് കുടയും ചൂടി നടന്നു കുറച്ച് നേരം. പക്ഷെ കാറ്റ് ശക്തമായി കുട തിരിഞ്ഞ് മറിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നടത്തം മതിയാക്കി അടുത്തുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ കയറിയിരുന്നു. തൊട്ട് പുറകേ ഒരു ഓട്ടോക്കാരനും വണ്ടി തൊട്ടടുത്ത് നിർത്തി എനിക്ക് അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. അയാളുടെ നോട്ടത്തിലെന്തോ ഒരു പന്തികേട് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല ആദ്യമൊന്നും. പക്ഷെ പതുക്കെ അയാളെന്റെ അടുത്ത് വന്ന് നിന്ന് ചോദിച്ചു, നാസിക്കിൽ നേവിക്കാരുടെ ഡിസ്റ്റിലറിയിൽ ഉണ്ടാക്കിയ നല്ല സ്വയംഭൻ മദ്യമുണ്ട്, എടുക്കട്ടേ എന്ന്.

ഞാൻ മറ്റെന്തോ ചീഞ്ഞ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നകൊണ്ട് ഇതിൽ വല്യ ഭാവമാറ്റമൊന്നും വന്നില്ല. ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ, ഇപ്പൊ വേണ്ട, കുടി തുടങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു. അയാളുടെ മുഖത്ത് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു പുച്ഛം നിറഞ്ഞു. എന്തോ മലയാളികൾക്ക് നാണക്കേടുണ്ടാക്കാൻ ജനിച്ചവനെന്ന് എന്നെ നിശബ്ദമായിട്ട് അഭിസംഭോധന ചെയ്തെന്ന് തോന്നുന്നു. പോട്ടെ, അതൊരു പുത്തരിയല്ല.

അത് പിന്നെ കള്ള് കുടിക്കുന്നവന്മാരുടേയും അവളുമാരുടേയും കൂടെ പാർട്ടിക്ക് പോവേണ്ട എന്ന് വിലക്കിയതിന്റെ പേരിൽ, ആ വിലക്കിനെ മറികടക്കാൻ അവരുടെ കൂടെയിരുന്ന് കുടിച്ച് വാള് വെച്ച സൽസ്വഭാവിയായ ഒരു പൂർവ്വകാമുകിയുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഏറ്റവും ദേഷ്യമുള്ളൊരു കാര്യമാണ് കള്ള് കുടി.

അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്, മഴ ആരോടോ ദേഷ്യം തീർക്കാൻ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയതോടെ, ആ സ്വയംസംരംഭകനായ ഓട്ടോക്കാരനും ഞാനും പരിചയപ്പെട്ടു, സംസാരവും തുടങ്ങി.

വിഷയങ്ങൾ പല ശാഖകളിൽ പടർന്ന് പന്തലിച്ച് അവസാനം കഴിഞ്ഞ സർക്കാരിന്റെ ബാർ നയം വരെയെത്തി. ബാറുകളെല്ലാം അടച്ചുപൂട്ടിയതിലെ അനീതിയെപ്പറ്റി അയാൾക്ക് ഒരുപാട് പറയാനുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപാടൊരുപാട്.

കൂടിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഈ കാര്യത്തിൽ പക്ഷപാതമില്ലാത്ത നിലപാടെടുത്ത് സംസാരിച്ചത് അങ്ങേർക്ക് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ബാർ വിഷയം കുടിയന്മാരുടെയോ ബാറിൽ ജോലിക്ക് നിന്നിരുന്നവരുടെയോ വിഷമത്തിൽ ഒതുങ്ങില്ല, മറിച്ച് ബാറിലേക്ക് സോഡ വിറ്റിരുന്നവർ, കടലയും അച്ചാറും മറ്റ് സ്നാക്സും വിറ്റിരുന്നവർ, അങ്ങനെ ഓരോ നാട്ടിലേയും ബാറിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഒരുപാട് പാവങ്ങളുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നു. അവര് എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്ന് ഇലക്ഷന് തോൽക്കുന്നത് വരെ സർക്കാർ അന്വേഷിച്ചിരുന്നോ, എന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചു. എനിക്ക് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു.

ശരിയാണ് ഒരു പരിധി വരെ കൂടിച്ച് കൂത്താടുന്നവരുടെ എണ്ണം കുറയുമെന്നൊരു ചിന്തയെ എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അത് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാണോ എന്തോ അയാൾ അടുത്ത അസ്ത്രങ്ങൾ എയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

” 96ൽ ഇവിടെ ചാരായം നിരോധിച്ചതാണ്, അതുകൊണ്ട് വാറ്റ് നിന്നോ?

ഏത് നാട്ടിലാണ് ചാരായം സുലഭമല്ലാത്തത്?

അത് കഴിഞ്ഞ് എത്ര മദ്യ ദുരന്തമുണ്ടായി?

കേരളത്തിൽ കള്ള് ചെത്തുന്ന തെങ്ങിന്റെയും പനയുടേയും കണക്കിന് അനുപാതത്തിലാണോ ഒരു ദിവസം ഉത്പാതിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കള്ളിന്റെ അളവ്?

ഇന്നിപ്പൊ ബിയർ വൈൻ പാർലറിൽ നിന്ന് പഴയ സുഖം കിട്ടാതെ വരുമ്പോൾ കുടിയന്മാർ മറ്റ് പോംവഴികൾ തേടുമോ അതോ കുടി നിർത്തുമോ?

കഞ്ചാവും മരുന്നും കൂടി, അതിന്റെ കൂടെ കൊച്ച് പിള്ളേരൊക്കെ കൂടിയ ഗുളിക വാങ്ങി സോഡയിലിട്ട് കുടിച്ച് ആശ തീർക്കാൻ തുടങ്ങിയത് വല്ലതും അവന്മാര് അന്വേഷിച്ചോ?

കരളും വൃക്കയും മാത്രമല്ല എല്ലാ അവയവങ്ങളും രോഗമില്ലാതെ അതൊക്കെ കഴിക്കുന്നവർക്ക് വരുമെന്ന് ഇവർക്ക് അറിയില്ലേ?”

ഞാൻ ഉത്തരംമുട്ടി വായും പൊളിച്ച് ഒരേ നില്പാണ്. അയാൾ ആരോടൊക്കെയോ ഉള്ള രോഷം എന്റെയടുത്ത് തീർത്തു.

മറുപടിയില്ലെന്ന് കണ്ട് അയാൾ പിന്നെയും അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മഴ വക വെയ്ക്കാതെ വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

എല്ലാം ശരിയാക്കും എന്ന് വാദിച്ച പുതിയ മന്ത്രി സഭ പുതിയ മദ്യ നയം കൊണ്ടുവന്ന് പണി പോയവരേയെല്ലാം സഹായിക്കുമെന്ന് ഉറച്ച വിശ്വാസം രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അയാൾ ഓട്ടോ ഓൺ ആക്കിയപ്പൊ ഞാൻ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു,

“അല്ല ചേട്ടാ, പുതിയ മദ്യ നയം വന്ന് ബാറെല്ലാം തുറന്നാൽ, ഈ നാസിക്ക് കുപ്പി വിറ്റുള്ള ചേട്ടന്റെ കഞ്ഞികുടി നിക്കത്തില്ലേ?”

അത് അയാളുടേയും വാ അടപ്പിച്ചു. എന്തോ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അയാളും വണ്ടിയും പെരുമഴയിൽ മറഞ്ഞു.

വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ടും അയാൾ പറഞ്ഞ പല ചോദ്യങ്ങളും എന്നെ വീർപ്പ് മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിലകൂടിയ പെപ്സിയിലെ വിലകുറഞ്ഞ കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡ് കുമിളകൾ ദഹിച്ച ബർഗറിന്റെ രുചി വീണ്ടും വായിൽ നിറച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അയവറക്കുന്നത് പോലെ ബർഗർ തൊട്ട് ഇങ്ങോട്ട് നടന്നതെല്ലാം മനസ്സിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ചാനൽ മാറ്റി കളിക്കുമ്പോൾ ഏസിവിയിൽ എതോ ഒരു പരിചിത മുഖം കണ്ട് കണ്ണ് വികസിച്ചു. തിരിച്ച് പുറകിലേക്ക് പോയി ഉറപ്പ് വരുത്തി.

അതേ, നാസിക്ക് കുപ്പിക്കാരൻ തന്നെ.

ഇത്തവണ ഓട്ടോ ഓടിക്കുമ്പോഴിട്ടിരുന്ന കാക്കി യൂണിഫോമിലല്ലെന്ന് മാത്രം, പകരം കാക്കിയണിഞ്ഞ മൂന്ന് പോലീസ് പരിചാരകർ ചുറ്റുമുണ്ട്. സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ന്യൂസ് റിപ്പോർട്ടറോട് സംസാരിച്ചപ്പോഴാണ് ‘പതിമുഖം അപ്പൂപ്പി’യേക്കുറിച്ച് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്.

എന്നോട് മഹത്തായ രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹിക നന്മ തിന്മകളേക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിച്ചിരുന്ന ആ സത്ഗുണ സമ്പന്നൻ ഒരു പുതിയ സംരംഭത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവാണ്. അദ്ദേഹം വിവരമുള്ളവരെക്കൊണ്ട് മിലിട്ടറി കുപ്പികൾക്ക് സ്റ്റിക്കർ ഡിസൈൻ ചെയ്ത്, കൊയമ്പത്തൂരിൽ നിന്ന് കുപ്പികൾ ഹോൾസെയിൽ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങി, ഈ സ്റ്റിക്കർ പതിപ്പിച്ച് അതിൽ അദ്ദേഹം തന്നെ വികസിപ്പിച്ച വാറ്റ് വിറ്റിരുന്നു. വികസിപ്പിച്ചതെന്ന് വെച്ചാൽ വാറ്റ് പഴയ വാറ്റ് തന്നെ, പക്ഷെ അതിനൊരു കളർ കൊടുക്കാൻ വീടുകളിൽ വെള്ളം തിളപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിൽ ഇടാൻ മേടിക്കുന്ന പതിമുഖം ദാഹശമനി കലക്കുമായിരുന്നു. അതിന് മണവും, രുചിയും പകരാൻ എന്തോ ചില ആയുർവേദ പൊടിക്കൈകൾ വേറേയും.

ശുദ്ധമായ ആയുർവേദ ഗുണങ്ങളാൽ സംഭുഷ്ഠമായ ചാരായം.

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ അന്തർദേശീയ തലത്തിൽ വളരാൻ എല്ലാ സാധ്യതയുമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സംരംഭമായിരുന്നു പോലീസ് മാമന്മാർ മുളയിലേ നുള്ളിക്കളഞ്ഞത്.

ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ച് ഇയാൾ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകനായി പരിണമിച്ചേക്കും. കുരുട്ട് ബുദ്ധിയുമുണ്ട്, നാക്കിട്ടടിച്ച് ജയിക്കാനുള്ള കഴിവുമുണ്ട്. രാഷ്ട്രപിതാവുമുതൽ ഇന്നത്തെ മുന്നോക്ക വിഭാഗ വികസന കോർപ്പറേഷന്റെ ചെയർമാൻ വരെ ജയിലിൽ കിടന്നിട്ടുള്ളതാണല്ലൊ, അതൊരു വിഷയമാവില്ല.

ആലോചനകളെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു.

ബൂർഷ്വ ഫ്രൈഡ് ചിക്കൻ കടയിൽ നിന്നാണ്. പെപ്സിക്ക് പൈസ കളഞ്ഞതാലോചിച്ച് സമയം കളഞ്ഞതിനിടയിൽ യൂണിയൻ ബാങ്കിന്റെ കാർഡവിടെ മറന്ന് വെച്ചിട്ടാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. അത്രയും നേരമായിട്ടും തിരിച്ചെടുക്കാൻ വാരാഞ്ഞതുകൊണ്ട് കാർഡിന്റെ കവറിൽ കണ്ട നമ്പറിൽ വിളിച്ച് നോക്കിയതാണത്രെ.

ആലോചനകളെ അതിന്റെ വഴിക്ക് പറക്കാൻ വിട്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ തിരിച്ച് നടന്നു.

പിന്നെ ആലോചനകൾക്ക് ഒരു മോക്ഷം കിട്ടിയത്, കാർഡും മേടിച്ച് തിരിച്ച് ഇറങ്ങാൻ നോക്കുമ്പോഴും ഒരുത്തൻ ആ വാതിൽ കഷ്ടപ്പെട്ട് തുറക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴാണ്.

ആ ഒരു നിമിഷം ഇനി ഞാനായിട്ട് പതിവ് മുടക്കെണ്ട എന്നാരോ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ഞാൻ മാത്രം വഴിമാറി നടന്നിട്ട് ലോകം നന്നാവുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു!

ആ വാതിലിൽ തള്ളുക എന്ന് എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടഭാവം നടിക്കാതെ, സമയമെടുത്ത് വലിച്ച് തുറന്ന്, ഏസി തണുപ്പിച്ച ഗ്ലാസ് ചുവരുകൾക്കപ്പുറത്തുള്ള കരുതലില്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക് ഞാനും കാൽ വെച്ചു.

______________________________________________

ഇതിലെ അപ്പൂപ്പിയുടെ സംരംഭം പൂർണ്ണമായും ഭാവനയല്ല. ആ രീതിയിൽ വാറ്റിയിരുന്ന ആരേയോ കുറിച്ച് ഏതോ കാലത്ത് വന്ന വാർത്ത എന്റെ അപ്പൻ അമ്മയ്ക്ക് കൗതുക വാർത്ത എന്ന രീതിയിൽ ഒറ്റ വരിയിൽ പറഞ്ഞ ഓർമ്മ എന്തുകൊണ്ടോ എന്റെ മനസ്സിൽ വന്നു. ബാറ് നടത്തിയിരുന്നവരുടെ കഷ്ടപ്പാട് എന്നോട് ഒരു പൂട്ടിയ ബാറിന്റെ മാനേജർ ബസിലിരുന്ന് പറഞ്ഞതുമാണ്.

~G

Continue reading “ബർഗറും പെപ്സിയും പതിമുഖവും”