Life line of the nation

[UPDATE : Somebody from Assamese Railway Division office, who don’t know English, called me and spoke to me in half Hindi. It seems they sent the complaint to their division and nobody has yet gone through the details mentioned in the complaint. I hope he understood when I asked him to send the complaint back to the Head Office.]


To whomsoever it may concern,

I heard that Railway Minister Suresh Prabhu inaugurated a web portal to register complaints to Railway customer relations. Is it any good? I was actually planning to sue them to refund the money which I paid for a ticket to Guwahati.

I know, long shot. But hear me out first. I will give you a brief idea of what all happened in last one week. Let me know if I’m wrong.


15th June 2017, 6.30 AM, at Angadippuram Railway station

I reached the station to stand in the queue in front of the Ticket Reservation booth.

10 AM

I tried to book a Tatkal ticket from Palakkad Jn. (PGT) to Dimapur (DMV), but even though I was first in the queue, the guy in the booth said I will be 1st  in Tatkal waiting list for 3-AC. He said he can book a premium Tatkal ticket for around 8000 INR. (If I had that much amount at disposal, I would have booked a flight ticket from Cochin to Guwahati, and travelled by train to Dimapur.) I declined his offer and decided to go back home. I had to, I was starving.


I tried to book the Sleeper ticket via IRCTC website on my laptop and as usual site froze.

Screen Shot 2017-06-14 at 11.00.57 AM.png

As there is only one train (Kanyakumari-DBRG Vivek Exp) connecting Kerala and Nagaland, the next feasible way is to go to Guwahati and then catch any intercity train to Dimapur.

17th June 2017, 6.30 AM, at Angadippuram Railway station

History repeats itself.

10 AM

Again the guy in the online reservation booth said that I am on the waiting list. This time, 5th for 3AC and 7th for 2AC. Instead of going home and trying my luck at winning the jackpot sleeper Tatkal via IRCTC site, I decided to stay back and get it done from there itself.

11 AM

This time I was 27th on waiting list. I enquired about the second train (82642 KCVL-GHY SUVIDH) scheduled for 18th. The official said it is a “special” holiday train and hence the rates will be premium. I was so desperate for a ticket and I said yes. It cost me 3330 INR.

The cost for booking a 3AC tatkal ticket from Palakkad to Nagaland was 2935 INR. Compare that with the “special” sleeper ticket from Palakkad to Guwahati. But I was damn hopeful that the train would be so “special”.


2.40 PM

While packing the rucksack, I received a text message saying the departure of train 82642 is rescheduled to 19th June with 18 hours’ delay.

Thank you, Railway. You guys rock!

19th June 2017, 12:30 PM, at Palakkad Junction railway station

There was a poster stuck on the Information Centre booth saying the KCVL-GHY SUVIDH will only arrive by 3.30 PM. Thank you again. Waiting room in the second platform was full of people waiting for the same train. Illiterate people who never understood the message and those who said they never got any message, were staying in the station for past 24 hours. A muslim mullah who was going home even asked me whether the train is air conditioned as he paid more than double the price for the ticket. I said no, but added that the train is said to be special with special ticket rates.

4.25 PM

Finally, the Suvidha Express arrived. I will remember the moment I stepped in as one of the most depressing moments forever. Nothing ‘special’, as promised, about the seats and other facilities. Everything is at least one or two decades old.

Train left Palakkad Junction in hardly 5 minutes, leaving me no time to prepare my mind for the worst 4 days of my life.

Now let me start with the facilities we were offered for the premium rate we paid. We had fans which require “kicks” to start. The entire coach had not even a single plug point. In this era when the Prime Minister is concentrating on digitalization to make a new Digital India, everybody, even all the tile workers who sat beside me had huge PDAs. But no charging port. Thanks again.

If that is not so important for you guys, then let me point you in the direction of more basic needs. The washrooms (toilets) were worse than shit-holes of slums. The only Indian Toilet which had water and which was better than the other 3, had a hole on the door. So initially when the ladies went inside to free their bladders, husbands or fathers stayed outside to guard their privacy. Special train in deed. Those officials who are responsible for this utter crap special train fraud should come stay in these coaches for 4 tiring days. I bet they won’t survive without puking all day long.

I travelled for 4 days and not even one TTR confronted me or any of my fellow travellers. Maybe the TTR was hiding in embarrassment. I do remember one guy dressed in black coat walking away within the bounds of Andhra/ Telengana. I was waiting for the moment to confront the guy with the ticket and lash out all my anger. But the guy never showed up again. Lucky him!

Now about the security and privacy.

Gutka, cigarettes and booze were available as per requirements. Yeah, not exaggeration. I’m very sure that many of those who were heading to Guwahati after all the tedious daily wager jobs smoked pot, had Gutka and were singing once the train crossed Odisha border. Women who were in the coach must have seen worse. Neither them, nor their better halves raised voice. Maybe in their town, these guys must be the most civilised of all. Apart from 2 railway cops who flashed torch light at everyone sleeping during the 20th night, I have never seen a cop trying to ensure safety or privacy inside the train. Special train, so special.

21st June 2017, around 9.30 PM

We had to literally shout at a homeless man who was trying to create more chaos. At one point he tried to sleep on the berth above the berth where a teenage girl with bandaged leg was sleeping. Her father and two fellow passengers raised their voice and one even went to hit him with his chappal.

The unending jouney

Like I said before, the train was rescheduled with 18 hours delay, forcing us to change our plans. Okay, I was planning to mount on any intercity to Dimapur and then, had to travel 70km on road to Kohima, which was not possible because of the way the special Suvidha express took me to Guwahati. I don’t socialize so quickly, but I had all the time, right? Everybody who travelled in the 8th coach was desperate.

  • The manual labourers who were going home for Ramzan won’t react for obvious reasons. They were from much worse conditions, but they were all worried about the hard earned money they paid and worries about the extra days they lost from their small vacation.
  • A family with a girl whose one leg was bandaged. I have already mentioned the hardships faced by ladies. Also they had to almost carry the girl out of the train (at Malda, I suppose) at midnight. The updated schedule was a mystery for all.
  • A family with a man who was walking with the support 2 crutches. They were on their way from CMC Vellore, after some long treatment and highly paid injection on his hip.
  • Some Assamese families with ladies and kids. I have mentioned how they suffered.
  • Soldiers who were supposed to join for duty at Kishanganj outpost by 21st
  • An engineering professor from Allahabad university and his wife.

I never knew that special trains run when Railway officials feel like allowing them. The train halted every now and then, for more important trains to pass by. At Bubaneshwar and Burnpur the names that I still remember. Apart from stations, it was halted at numerous rural crossings and we spent hours with nothing to do.

22nd June 2017, 4.10 PM

We reached Guwahati and I bid farewell to those who suffered the “special” train with me.

I should have touched the platform, knelt down to kiss the mud and shout “Achche Din Aane Wale hain”. But as I was withholding everything in my tummy for past 4-5 days without the final act of digestion (yes, defecation), I ran into the Palthan streets to find a hotel to check-in.

PS: Dear Railway officials, please stop boasting that 43% of the ticket price is borne by common citizens of this nation, as if it is some seasonal offer. Last I checked, being a tax paying citizen of India, it is my privilege to earn tickets at subsidised rates.

PPS: To buy the ticket to travel 3,292km on rails (to reach destination 32 hours late), it cost me 3330 INR. Not on 3/2AC, but on a sleeper berth with second sitting standards. If I paid 940 INR (the normal ticket rate) or 1140 (the Tatkal rate) and earned a sleeper ticket, I would have tried to forget the hardships just like that. But for 3330INR, I deserved better.

Railway is known as the lifeline of the nation. Lifeline, my foot.

PFA, all the photos and screenshots to prove the credibility of my story.

Yours truly,

Georgy Abraham


The long halts at God knows where>

The premium soft cushioned berth where I slept. So broad enough such that I could lavishly keep my 60L rucksack, backpack and the messenger bag near me. 😀

Berth No.24 >


Those who suffer from coronary diseases and Pregnant ladies should restrain themselves from the seeing the most premium Indian toilet of the Suvidha Express. Thank God, you guys don’t have to bear with the special aroma.



ആലും ‘വാളും’ ഭഗവതീം

കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഫിലിം സൊസൈറ്റിയുടെ സഹകരണത്തോടെ ബാച്ച്മേറ്റ്സിനൊപ്പം കൊടുങ്ങല്ലൂർ മീന ഭരണി മഹോത്സവം – 2017നെക്കുറിച്ച് ഡോക്യുമെന്ററി ഷൂട്ട് ചെയ്യാൻ ഒരു അവസരം കിട്ടിയിരുന്നു.

അയ്യോ, അത് അടുത്തൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കെണ്ട. 2 കൊല്ലത്തെ ഫൂട്ടേജ് ചേർത്ത് അല്പം വല്യ ക്യാൻവാസിൽ തീർക്കാനുദ്ദേശ്ശിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.

ങാ അപ്പൊ കൊടുങ്ങല്ലൂർ.

ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ തനിയെ ആവുന്നത് സത്യം പറഞ്ഞാൽ നല്ല രസമുള്ള ഏർപ്പാടാണ്. പക്ഷെ അതിന്റെയൊപ്പം ഏട്ട് നാടും കേൾക്കുമാറ് ഉറക്കെ തെറിപ്പാട്ടും, ഭക്തി തോന്നാത്ത ഗാനങ്ങളും, കലാഭവൻ മണി ചേട്ടനോ അപരന്മാരോ പാടിയ പാട്ടുകളും, മറ്റ് ബഹളങ്ങളും, വെടിക്കെട്ടും, പൊടിക്കാറ്റും, അന്യായ വേനൽ ചൂടും, സൂചി കുത്താൻ ഇടമില്ലാത്ത അത്ര തിരക്കും കൂടെയാവുന്നതോടെ നേരത്തെ പറഞ്ഞ ആ ഒറ്റയ്ക്ക്കാവുന്നതിലെ കാവ്യാത്മകതയൊക്കെ ഇല്ലാതാവുമല്ലൊ.

തെറിപ്പാട്ട് കേട്ട് വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ തല പെരുത്തിരുന്നതുകൊണ്ട്, ഇടയ്ക്ക്കിടെ ഒരു ബ്രേക്ക് എടുക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നുമില്ല, ഒരു കുലുക്കി സർബത്ത് പോയി കുടിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ചായ. ചൂട്, അല്ലെങ്കിൽ തണുപ്പ്. മാർഗ്ഗമല്ലല്ലൊ, ലക്ഷ്യമല്ലേ പ്രാധാനം.

അങ്ങനെ പോവുന്ന നേരം എന്തെങ്കിലും കണ്ട് ഷൂട്ട് ചെയ്യണമെന്ന് തോന്നിയാൽ കൈയ്യിൽ ക്യാമറയോ അടുത്തൊന്നും സുഹൃത്തുക്കളോ കാണില്ല. അങ്ങനെ വന്ന ചുരുക്കം ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ എന്റെ നോക്കിയ ലൂമിയ 730 ഫോണിൽ പകർത്തിയ ചില ദൃശ്യങ്ങൾ, അടുക്കി വെച്ച് തുന്നിച്ചേർത്തതാണ് ഈ കാണുന്നത്.

വ്യാകരണവും ഘടനയുമൊക്കെ നോക്കി വിമർശനം നടത്തുന്നവർ പൊറുക്കണം. അതൊന്നുമില്ല.

അസഭ്യം കേൾപ്പിക്കാൻ താത്പര്യമില്ലാത്തതുകൊണ്ട്, പൊന്നൻ പെരിങ്ങോടും സംഘവും മാമാങ്കം ഫെസ്റ്റിൽ അവതരിപ്പിച്ച ശിങ്കാരിമേളം ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട് ട്രാക്കായിട്ട് ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. അവരത് പൊറുക്കുമെന്ന് കരുതുന്നു.

പിഎസ് : ഞാൻ ശരിക്ക് ഇതെഴുതാൻ അല്ല ഇവിടെ വന്നത്. കാവു തീണ്ടലിന് മുൻപ് നടന്ന ഒരു സംഭവം പറയാനാണ്. പക്ഷെ അതിൽ നർമ്മമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്, ചിലപ്പൊ മറ്റ് പലരുടേയും വിശ്വാസത്തേയും വികാരത്തേയുമൊക്കെ വ്രണപ്പെടുത്തിയേക്കാം. വേണ്ട!

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ ഇത്രേയുള്ളു. ഇങ്ങനെ (കള്ളും കുടിച്ച്) ബഹളവും വെച്ച് തെറിയും വിളിച്ച് ആചാരനുഷ്ഠാനങ്ങൾ പാലിച്ച് പോവുന്ന ഒരുത്തനോട് ഇവിടെ വന്നപ്പോഴുണ്ടായിരുന്ന ഫ്രസ്റ്റ്രേഷൻ എല്ലാം കുറഞ്ഞോ അതോ കൂടിയോ എന്ന് ചോദിച്ചു. ട്രാൻസ് സ്റ്റേറ്റിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നെന്ന് ഞാൻ ഊഹിച്ചത് തെറ്റിപ്പോയി. ആ കോമരം എന്നെ ദാരികന്റെ മനുഷ്യാവതാരമായിട്ട് മനസ്സിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചെന്ന് അധികം വൈകാതെ എനിക്ക് ബോദ്ധ്യമായി. സ്വർണ്ണം പൂശിയ പള്ളിവാളും കുലുക്കിക്കൊണ്ട് എന്നെ കൊല്ലാൻ ഓടിച്ചു.

പിന്നെ കൊല്ലാൻ, അതും എന്നെ. ഇതല്ല ഇതിന്റപ്പറം ചാടി കടന്നവനാണീ കെ കെ ജോസഫെന്നും പറഞ്ഞ് മുഴുമിക്കും മുൻപ് ഞാൻ ആൽ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പൊടിക്കാറ്റിലും ആൾക്കൂട്ടത്തിലും മറഞ്ഞുഎന്നിട്ട് നൈസായിട്ട് അപ്പുറത്തെ കടയിൽ പോയി തിരുനൽവേലി ഹൽവേടെ വിലയും ചോദിച്ച് ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെയങ്ങ് നിന്നു.

ദൈവമേ ഇനി ആ ഓട്ടത്തിന്റെ വീഡിയോൺ ആരുടെയെങ്കിലും കൈയ്യിലുണ്ടോ എന്തോ!

ബർഗറും പെപ്സിയും പതിമുഖവും

ഈ ബൂർഷ്വാ കടയിൽ നിന്ന് 125 രൂപ മുടക്കി ഒരു ചിക്കൻ സിംഗർ ബർഗർ മേടിച്ചതിൽ ഇപ്പൊഴും ഒരു കുറ്റബോധവുമില്ല. അത്രെക്ക് വിശന്ന് വലഞ്ഞാണ് കയറിയത്.

അതിന് 18 രൂപ ആഡംബര ടാക്സ് മുടക്കിയതിലും വിഷമമില്ല. അച്ഛേ ദിനിനു വേണ്ടിയല്ലേ! ഒരുപക്ഷെ എന്നെങ്കിലും കള്ളപ്പണം പിടിച്ച വകയിൽ അക്കൗണ്ടിൽ ഇട്ടുതരാനുള്ള 15 ലക്ഷം കിട്ടിയാലോ!

പക്ഷെ, ബർഗറിന്റെ കൂടെ ഒരു സ്മോൾ പെപ്സി മേടിച്ചതിന്, അതായത് 150 മില്ലീ ലിറ്റർ പെപ്സി ഒരു കുഞ്ഞ് പ്ലാസ്റ്റിക് ഗ്ലാസ്സിൽ കിട്ടുന്നതിന്, 55 രൂപ മുടക്കിയത് എന്നിലേ വിഷാദരോഗത്തിന് ഒട്ടും പിടിച്ചിട്ടില്ല.

ഇങ്ങനെ പോയാൽ മേടിച്ച ബർഗറിന് ചാണകത്തിന്റെ രുചി പോലും തോന്നില്ല. പിന്നെ 55ന് പകരം 180 രൂപ കളഞ്ഞതിൽ വിഷമിച്ചേക്കും.

എന്റെ പാവം അമ്മ പറയുന്നതെത്ര ശരിയാണ്, ഒരു കൈയ്യിൽ എണ്ണാവുന്നതിലും അധികം ലക്ഷങ്ങൾ മുടക്കി എൻജിനിയറിംഗിന് വിട്ടിട്ട് ആ പൈസ തുലച്ചവനാണ് ചെറിയ തുകകൾ ലാഭിക്കാൻ നോക്കുന്നത്.

ശോകം, ചിന്ത കാട് കയറാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഒരു ഗ്ലാസ്സ് പെപ്സി എന്നെയിതെങ്ങോട്ടാ ഈ കൊണ്ടുപോവുന്നത്? ചിന്തകളിങ്ങനെ അകത്ത് കിടന്ന് പുകയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധമാറ്റാനൊരു വിഷയം നോക്കി അങ്ങുമിങ്ങും കണ്ണ് പായിച്ചു.

പുറത്തേക്കുള്ള വാതിൽ തുറക്കാൻ പാട് പെടുന്ന ഒരു ‘ഫ്രീക്ക് പോപ്പിൻസ് ചങ്ക് ബ്രോയി’ സഹായിച്ചു. ആമ്പൽ മൊട്ട് പോലെയുള്ള ഹെയർസ്റ്റൈയിലും, അവന്റെ പെങ്ങൾക്ക് തയിപ്പിച്ച ചുരിദാറിന്റെ ബോട്ടം പോലത്തെ ഒരു നീല പാന്റും, പെങ്ങളുടെ മോന് പോലും പാകമാവാത്ത ഒരു ബനിയനും.

അവൻ വാതിലിന്റെ വിടവിൽ നഖമിട്ട് ഒരു തുമ്പെങ്കിലും പുറത്തേക്ക് വലിക്കാനൊക്കുമോ എന്നൊക്കെ നോക്കുകയാണ്.

ശ്ശെടാ, വാതിലിന് പിടിയില്ല എന്ന് കണ്ടിട്ടും ഈ കിഴങ്ങന് മനസ്സിലാവുന്നില്ലേ ഇത് തള്ളി തുറക്കേണ്ട വാതിലാണെന്ന്! അതും പോട്ടെ, വെണ്ടക്കാ അക്ഷരത്തിൽ പുഷ് എന്ന് എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത് ഇവന് കാണാനൊക്കുന്നില്ലേ! ഇനി സാക്ഷരതയില്ലാത്ത ഫ്രീക്കനാണോ!?

പുറകെ യുവ ദമ്പതിമാർ വന്ന് നിന്നു, ഇവൻ തുറന്നിട്ട് വെളിയിൽ ഇറങ്ങാൻ. ഫ്രീക്കൻ തോറ്റെന്ന് കണ്ട് അതിലെ ഭാര്യ ചാടി പുറപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പൊ, അവന് മണ്ടത്തരത്തിന്റെ വ്യാപ്തി മനസ്സിലാക്കികൊടുക്കാൻ ഒരാളായല്ലൊ എന്ന് ആശ്വസിച്ചു. പക്ഷെ എനിക്ക് തെറ്റി.

അവര് കൈയ്യിലുള്ള കവറെല്ലാം ഭർത്താവിനെ ഏൽപ്പിച്ച്, ഫ്രീക്കനോട് മാറി നിൽക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു, എന്നിട്ട് അവൻ ചെയ്തിരുന്ന അതേ പരിപാടി തുടർന്നു. ഒടുവിൽ, തള്ളി തുറക്കേണ്ട വാതിലിന്റെ അറ്റം നഖം കൊണ്ട് തോണ്ടിയെടുത്ത് വലിച്ച് തുറന്നു.

പുതിയ ജിഎസ്എൽവി റോക്കറ്റ് വിക്ഷേപിച്ചപ്പോൾ ക്രയോജനിക് എൻജിനുവേണ്ടി അഹോരാത്രം പണിയെടൂത്തവരുടെ മുഖത്തുണ്ടായ ആത്മസംതൃപ്തിയാണ് ഞാൻ ഈ സ്ത്രീയുടെ മുഖത്തും കണ്ടത്.

കുറച്ച് മുൻപ്, നല്ല വാഗ്വൈഭവത്തോടുകൂടി ആംഗലേയ ഭാഷയിൽ എക്സ്റ്റ്രാ ചീസൊക്കെ ചോദിച്ച് മേടിച്ച ഇവൾക്കും പുഷ് എന്ന് വാതിലിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ വയ്യല്ലൊ!

ഇനിയിപ്പൊ ആ ദിക്കിലേക്ക് ഞാൻ നോക്കിയാൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചേക്കും. വേണ്ട. ശ്രദ്ധമാറ്റാൻ മറ്റൊരു വിഷയം നോക്കി എന്റെ കണ്ണ് അലഞ്ഞു.

എന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്തിരുന്ന് വീഡിയോ കോൾ ചെയ്യുന്ന പയ്യനേ നോക്കി. അവൻ ഫോണിന്റെ അങ്ങേ തലയ്ക്കലുള്ള ചേച്ചിയേ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവന്റെ മുഖത്തൊരു പവർക്കട്ട് ഞാൻ കണ്ടു. ഇടയ്ക്ക് പുറത്ത് തിമിർത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ഭംഗി ഗ്ലാസ് ഭിത്തികളിലൂടെ നോക്കും, എന്നിട്ട് പോക്കറ്റിൽ തടവും. അധികം വൈകാതെ അതി വൈദഗ്ധ്യത്തോടെ ഫ്രണ്ട് ക്യാമിലൂടെ ആ പെണ്ണ് കാണാതെ ഫോൺ ഒന്ന് ചരിച്ചിട്ട് അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് സിഗരറ്റ് പെട്ടിയെടുത്ത് മേശയിൽ വെച്ച് തടവാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെ പുറത്ത് 80% നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പിനിൽക്കുന്ന നിയമപ്രകാരമുള്ള മുന്നറിയിപ്പോ, ക്യാൻസർ വന്ന് നശിച്ച മനുഷ്യ ശരീരത്തിന്റെ മനം മടുപ്പിക്കുന്ന ചിത്രമോ അവനെ അലട്ടുന്നില്ലായിരുന്നു. ആ കവറിൽ തൊട്ട് തലോടാനെങ്കിലും പറ്റുന്നത് എന്തോ ഒരു നിർവൃതി അവന് നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

എന്തോ അതും ഞാൻ അപ്പുറത്തുള്ള വാതിലിൽ പുഷ് എന്ന് എഴുതിയിട്ടിരിക്കുന്നത് വായിക്കാത്തവന്മാരോട് ഉപമിച്ചു. സിഗരറ്റുകാരന്റെ അവസ്ഥ ഓർക്കുമ്പോൾ ഇത് എത്രയോ ഭേദം. അപ്പോഴും ഒരു കുടുംബം വാതിൽ വലിച്ച് തുറക്കാൻ പാട് പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മനുഷ്യന്മാരുടെ ഈ ഒരു പ്രവണത മൊത്തം ജീവിതത്തിൽ നിഴലിക്കുന്നുണ്ടെന്നൊക്കെ ഞാൻ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പല ലോക മണ്ടത്തരങ്ങളും ഞാനിതിനോട് ഉപമിക്കുന്നു.

ഇനി ഇവിടെയിരുന്നാൽ ശരിയാവില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ആ വില കൂടിയ പെപ്സിയിൽ മുങ്ങാതെ കുളിച്ചിരുന്ന ഐസ് ക്യൂബ്സ് വരെ സ്റ്റ്രോ വെച്ച് വലിച്ച് കുടിച്ച് വിഷമം മാറ്റിയിട്ട്, വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. മഴയത്ത് കുടയും ചൂടി നടന്നു കുറച്ച് നേരം. പക്ഷെ കാറ്റ് ശക്തമായി കുട തിരിഞ്ഞ് മറിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നടത്തം മതിയാക്കി അടുത്തുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ കയറിയിരുന്നു. തൊട്ട് പുറകേ ഒരു ഓട്ടോക്കാരനും വണ്ടി തൊട്ടടുത്ത് നിർത്തി എനിക്ക് അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. അയാളുടെ നോട്ടത്തിലെന്തോ ഒരു പന്തികേട് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല ആദ്യമൊന്നും. പക്ഷെ പതുക്കെ അയാളെന്റെ അടുത്ത് വന്ന് നിന്ന് ചോദിച്ചു, നാസിക്കിൽ നേവിക്കാരുടെ ഡിസ്റ്റിലറിയിൽ ഉണ്ടാക്കിയ നല്ല സ്വയംഭൻ മദ്യമുണ്ട്, എടുക്കട്ടേ എന്ന്.

ഞാൻ മറ്റെന്തോ ചീഞ്ഞ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നകൊണ്ട് ഇതിൽ വല്യ ഭാവമാറ്റമൊന്നും വന്നില്ല. ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ, ഇപ്പൊ വേണ്ട, കുടി തുടങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു. അയാളുടെ മുഖത്ത് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു പുച്ഛം നിറഞ്ഞു. എന്തോ മലയാളികൾക്ക് നാണക്കേടുണ്ടാക്കാൻ ജനിച്ചവനെന്ന് എന്നെ നിശബ്ദമായിട്ട് അഭിസംഭോധന ചെയ്തെന്ന് തോന്നുന്നു. പോട്ടെ, അതൊരു പുത്തരിയല്ല.

അത് പിന്നെ കള്ള് കുടിക്കുന്നവന്മാരുടേയും അവളുമാരുടേയും കൂടെ പാർട്ടിക്ക് പോവേണ്ട എന്ന് വിലക്കിയതിന്റെ പേരിൽ, ആ വിലക്കിനെ മറികടക്കാൻ അവരുടെ കൂടെയിരുന്ന് കുടിച്ച് വാള് വെച്ച സൽസ്വഭാവിയായ ഒരു പൂർവ്വകാമുകിയുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഏറ്റവും ദേഷ്യമുള്ളൊരു കാര്യമാണ് കള്ള് കുടി.

അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്, മഴ ആരോടോ ദേഷ്യം തീർക്കാൻ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയതോടെ, ആ സ്വയംസംരംഭകനായ ഓട്ടോക്കാരനും ഞാനും പരിചയപ്പെട്ടു, സംസാരവും തുടങ്ങി.

വിഷയങ്ങൾ പല ശാഖകളിൽ പടർന്ന് പന്തലിച്ച് അവസാനം കഴിഞ്ഞ സർക്കാരിന്റെ ബാർ നയം വരെയെത്തി. ബാറുകളെല്ലാം അടച്ചുപൂട്ടിയതിലെ അനീതിയെപ്പറ്റി അയാൾക്ക് ഒരുപാട് പറയാനുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപാടൊരുപാട്.

കൂടിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഈ കാര്യത്തിൽ പക്ഷപാതമില്ലാത്ത നിലപാടെടുത്ത് സംസാരിച്ചത് അങ്ങേർക്ക് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ബാർ വിഷയം കുടിയന്മാരുടെയോ ബാറിൽ ജോലിക്ക് നിന്നിരുന്നവരുടെയോ വിഷമത്തിൽ ഒതുങ്ങില്ല, മറിച്ച് ബാറിലേക്ക് സോഡ വിറ്റിരുന്നവർ, കടലയും അച്ചാറും മറ്റ് സ്നാക്സും വിറ്റിരുന്നവർ, അങ്ങനെ ഓരോ നാട്ടിലേയും ബാറിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഒരുപാട് പാവങ്ങളുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നു. അവര് എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്ന് ഇലക്ഷന് തോൽക്കുന്നത് വരെ സർക്കാർ അന്വേഷിച്ചിരുന്നോ, എന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചു. എനിക്ക് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു.

ശരിയാണ് ഒരു പരിധി വരെ കൂടിച്ച് കൂത്താടുന്നവരുടെ എണ്ണം കുറയുമെന്നൊരു ചിന്തയെ എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അത് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാണോ എന്തോ അയാൾ അടുത്ത അസ്ത്രങ്ങൾ എയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

” 96ൽ ഇവിടെ ചാരായം നിരോധിച്ചതാണ്, അതുകൊണ്ട് വാറ്റ് നിന്നോ?

ഏത് നാട്ടിലാണ് ചാരായം സുലഭമല്ലാത്തത്?

അത് കഴിഞ്ഞ് എത്ര മദ്യ ദുരന്തമുണ്ടായി?

കേരളത്തിൽ കള്ള് ചെത്തുന്ന തെങ്ങിന്റെയും പനയുടേയും കണക്കിന് അനുപാതത്തിലാണോ ഒരു ദിവസം ഉത്പാതിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കള്ളിന്റെ അളവ്?

ഇന്നിപ്പൊ ബിയർ വൈൻ പാർലറിൽ നിന്ന് പഴയ സുഖം കിട്ടാതെ വരുമ്പോൾ കുടിയന്മാർ മറ്റ് പോംവഴികൾ തേടുമോ അതോ കുടി നിർത്തുമോ?

കഞ്ചാവും മരുന്നും കൂടി, അതിന്റെ കൂടെ കൊച്ച് പിള്ളേരൊക്കെ കൂടിയ ഗുളിക വാങ്ങി സോഡയിലിട്ട് കുടിച്ച് ആശ തീർക്കാൻ തുടങ്ങിയത് വല്ലതും അവന്മാര് അന്വേഷിച്ചോ?

കരളും വൃക്കയും മാത്രമല്ല എല്ലാ അവയവങ്ങളും രോഗമില്ലാതെ അതൊക്കെ കഴിക്കുന്നവർക്ക് വരുമെന്ന് ഇവർക്ക് അറിയില്ലേ?”

ഞാൻ ഉത്തരംമുട്ടി വായും പൊളിച്ച് ഒരേ നില്പാണ്. അയാൾ ആരോടൊക്കെയോ ഉള്ള രോഷം എന്റെയടുത്ത് തീർത്തു.

മറുപടിയില്ലെന്ന് കണ്ട് അയാൾ പിന്നെയും അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മഴ വക വെയ്ക്കാതെ വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

എല്ലാം ശരിയാക്കും എന്ന് വാദിച്ച പുതിയ മന്ത്രി സഭ പുതിയ മദ്യ നയം കൊണ്ടുവന്ന് പണി പോയവരേയെല്ലാം സഹായിക്കുമെന്ന് ഉറച്ച വിശ്വാസം രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അയാൾ ഓട്ടോ ഓൺ ആക്കിയപ്പൊ ഞാൻ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു,

“അല്ല ചേട്ടാ, പുതിയ മദ്യ നയം വന്ന് ബാറെല്ലാം തുറന്നാൽ, ഈ നാസിക്ക് കുപ്പി വിറ്റുള്ള ചേട്ടന്റെ കഞ്ഞികുടി നിക്കത്തില്ലേ?”

അത് അയാളുടേയും വാ അടപ്പിച്ചു. എന്തോ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അയാളും വണ്ടിയും പെരുമഴയിൽ മറഞ്ഞു.

വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ടും അയാൾ പറഞ്ഞ പല ചോദ്യങ്ങളും എന്നെ വീർപ്പ് മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിലകൂടിയ പെപ്സിയിലെ വിലകുറഞ്ഞ കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡ് കുമിളകൾ ദഹിച്ച ബർഗറിന്റെ രുചി വീണ്ടും വായിൽ നിറച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അയവറക്കുന്നത് പോലെ ബർഗർ തൊട്ട് ഇങ്ങോട്ട് നടന്നതെല്ലാം മനസ്സിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ചാനൽ മാറ്റി കളിക്കുമ്പോൾ ഏസിവിയിൽ എതോ ഒരു പരിചിത മുഖം കണ്ട് കണ്ണ് വികസിച്ചു. തിരിച്ച് പുറകിലേക്ക് പോയി ഉറപ്പ് വരുത്തി.

അതേ, നാസിക്ക് കുപ്പിക്കാരൻ തന്നെ.

ഇത്തവണ ഓട്ടോ ഓടിക്കുമ്പോഴിട്ടിരുന്ന കാക്കി യൂണിഫോമിലല്ലെന്ന് മാത്രം, പകരം കാക്കിയണിഞ്ഞ മൂന്ന് പോലീസ് പരിചാരകർ ചുറ്റുമുണ്ട്. സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ന്യൂസ് റിപ്പോർട്ടറോട് സംസാരിച്ചപ്പോഴാണ് ‘പതിമുഖം അപ്പൂപ്പി’യേക്കുറിച്ച് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്.

എന്നോട് മഹത്തായ രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹിക നന്മ തിന്മകളേക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിച്ചിരുന്ന ആ സത്ഗുണ സമ്പന്നൻ ഒരു പുതിയ സംരംഭത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവാണ്. അദ്ദേഹം വിവരമുള്ളവരെക്കൊണ്ട് മിലിട്ടറി കുപ്പികൾക്ക് സ്റ്റിക്കർ ഡിസൈൻ ചെയ്ത്, കൊയമ്പത്തൂരിൽ നിന്ന് കുപ്പികൾ ഹോൾസെയിൽ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങി, ഈ സ്റ്റിക്കർ പതിപ്പിച്ച് അതിൽ അദ്ദേഹം തന്നെ വികസിപ്പിച്ച വാറ്റ് വിറ്റിരുന്നു. വികസിപ്പിച്ചതെന്ന് വെച്ചാൽ വാറ്റ് പഴയ വാറ്റ് തന്നെ, പക്ഷെ അതിനൊരു കളർ കൊടുക്കാൻ വീടുകളിൽ വെള്ളം തിളപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിൽ ഇടാൻ മേടിക്കുന്ന പതിമുഖം ദാഹശമനി കലക്കുമായിരുന്നു. അതിന് മണവും, രുചിയും പകരാൻ എന്തോ ചില ആയുർവേദ പൊടിക്കൈകൾ വേറേയും.

ശുദ്ധമായ ആയുർവേദ ഗുണങ്ങളാൽ സംഭുഷ്ഠമായ ചാരായം.

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ അന്തർദേശീയ തലത്തിൽ വളരാൻ എല്ലാ സാധ്യതയുമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സംരംഭമായിരുന്നു പോലീസ് മാമന്മാർ മുളയിലേ നുള്ളിക്കളഞ്ഞത്.

ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ച് ഇയാൾ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകനായി പരിണമിച്ചേക്കും. കുരുട്ട് ബുദ്ധിയുമുണ്ട്, നാക്കിട്ടടിച്ച് ജയിക്കാനുള്ള കഴിവുമുണ്ട്. രാഷ്ട്രപിതാവുമുതൽ ഇന്നത്തെ മുന്നോക്ക വിഭാഗ വികസന കോർപ്പറേഷന്റെ ചെയർമാൻ വരെ ജയിലിൽ കിടന്നിട്ടുള്ളതാണല്ലൊ, അതൊരു വിഷയമാവില്ല.

ആലോചനകളെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു.

ബൂർഷ്വ ഫ്രൈഡ് ചിക്കൻ കടയിൽ നിന്നാണ്. പെപ്സിക്ക് പൈസ കളഞ്ഞതാലോചിച്ച് സമയം കളഞ്ഞതിനിടയിൽ യൂണിയൻ ബാങ്കിന്റെ കാർഡവിടെ മറന്ന് വെച്ചിട്ടാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. അത്രയും നേരമായിട്ടും തിരിച്ചെടുക്കാൻ വാരാഞ്ഞതുകൊണ്ട് കാർഡിന്റെ കവറിൽ കണ്ട നമ്പറിൽ വിളിച്ച് നോക്കിയതാണത്രെ.

ആലോചനകളെ അതിന്റെ വഴിക്ക് പറക്കാൻ വിട്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ തിരിച്ച് നടന്നു.

പിന്നെ ആലോചനകൾക്ക് ഒരു മോക്ഷം കിട്ടിയത്, കാർഡും മേടിച്ച് തിരിച്ച് ഇറങ്ങാൻ നോക്കുമ്പോഴും ഒരുത്തൻ ആ വാതിൽ കഷ്ടപ്പെട്ട് തുറക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴാണ്.

ആ ഒരു നിമിഷം ഇനി ഞാനായിട്ട് പതിവ് മുടക്കെണ്ട എന്നാരോ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ഞാൻ മാത്രം വഴിമാറി നടന്നിട്ട് ലോകം നന്നാവുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു!

ആ വാതിലിൽ തള്ളുക എന്ന് എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടഭാവം നടിക്കാതെ, സമയമെടുത്ത് വലിച്ച് തുറന്ന്, ഏസി തണുപ്പിച്ച ഗ്ലാസ് ചുവരുകൾക്കപ്പുറത്തുള്ള കരുതലില്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക് ഞാനും കാൽ വെച്ചു.


ഇതിലെ അപ്പൂപ്പിയുടെ സംരംഭം പൂർണ്ണമായും ഭാവനയല്ല. ആ രീതിയിൽ വാറ്റിയിരുന്ന ആരേയോ കുറിച്ച് ഏതോ കാലത്ത് വന്ന വാർത്ത എന്റെ അപ്പൻ അമ്മയ്ക്ക് കൗതുക വാർത്ത എന്ന രീതിയിൽ ഒറ്റ വരിയിൽ പറഞ്ഞ ഓർമ്മ എന്തുകൊണ്ടോ എന്റെ മനസ്സിൽ വന്നു. ബാറ് നടത്തിയിരുന്നവരുടെ കഷ്ടപ്പാട് എന്നോട് ഒരു പൂട്ടിയ ബാറിന്റെ മാനേജർ ബസിലിരുന്ന് പറഞ്ഞതുമാണ്.


Continue reading “ബർഗറും പെപ്സിയും പതിമുഖവും”

ഗത്സമെന തോട്ടം

വിശുദ്ധ മത്തായി എഴുതിയ സുവിശേഷം 26ആം അദ്ധ്യായം 38ഉം, 39ഉം വാക്യങ്ങളാണ്‌ വേദപുസ്തകം തുറന്നപ്പോൾ ജേക്കബിന്റെ കണ്ണിലുടക്കിയത്. ബാക്കി വായിക്കാതെ, അറിയാതെ തന്നെ വേദപുസ്തകം അടച്ച് വച്ച്, വലതു വശത്ത് പുറകിലുള്ള കലണ്ടറിലേക്ക് നോക്കി പോയി.

സർക്കാർ ആശുപത്രിക്ക് കുറച്ച് കട്ടിലുകൾ മേടിച്ച് കൊടുക്കാൻ ഇടവക പുതുവർഷപ്പുലരിയിൽ വിൽപ്പനയ്ക്ക് വെച്ച ഉരുപ്പടികളിലൊന്നാണ്‌ ആ കലണ്ടറും, പക്ഷെ ഇപ്പൊ ജേക്കബ് അതിലേക്ക് നോക്കാൻ കാരണം ആ വാക്യങ്ങളാണ്‌. അവയെ അവലംബിച്ച് വരച്ച ചിത്രം തന്നെയാണ്‌ ആ കലണ്ടറിൽ.

ഗത്സമെന തോട്ടത്തിലിരുന്ന് ദൈവത്തിന്റെ ആഗ്രഹം നടക്കട്ടെയെന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന യേശു ക്രിസ്തു.

ശരിക്കും അന്ന് മുട്ടുകുത്തിയിരുന്ന് മണ്ണിൽ കവിണ്ണ്‌ വീണ്‌ ക്രിസ്തുദേവൻ പ്രാർത്ഥിച്ച പോലെ തന്നെയാണ്‌ ഇപ്പൊ താനും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതെന്ന് ഒരു നിമിഷം ഓർത്ത് പോയി. സ്റ്റഡി ടേബിളിൽ കൈ കുത്തിയുള്ള ഇരിപ്പ് പോലും ആ ചിത്രം പോലെ.

ഒറ്റ വ്യത്യാസം മാത്രം, അന്ന് മനുഷ്യരെ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് തിരിക്കാൻ സ്വന്തം ജീവൻ വെടിയാൻ തയ്യാറായെന്നാണ്‌ കർത്താവ് പ്രാർത്ഥിച്ചതെങ്കിൽ, തിരുവസ്ത്രം എന്നന്നേക്കുമായി അഴിച്ച് വെക്കാനുള്ള അനുമതിയാണ്‌ ജേക്കബ് ദൈവത്തോട് ആരാഞ്ഞത്. ആറ്‌ മാസം കൂടെ കഴിഞ്ഞാൽ ഡീക്കൺ പട്ടത്തിന്‌ മേൽ പട്ടക്കാരൻ ആവാനുള്ള അനുമതിയും ഒരു ഇടവകയുടെ ഭരണവും ലഭിച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു പക്ഷെ ഇതിന്‌ സാധിക്കില്ലായിരിക്കും. അതല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ മുതിർന്നവർ വലിയ ബഹളമുണ്ടാക്കി തന്നെ ഇവിടുന്ന് പറഞ്ഞ് വിടുമായിരിക്കും.

അവസാന വർഷ ഡീക്കണെ പറഞ്ഞ് വിട്ട ചരിത്രം കോട്ടയം വലിയ സെമിനാരിക്കില്ല, പക്ഷെ ഇതിന്‌ മുൻപ് ഇതുപോലെ ഒരു വൈദീക വിദ്യാർത്ഥിയേയും ഇത്രയധികം സമയമെടുത്ത് വിചാരണ ചെയ്തിട്ടുമില്ല.

ചിലപ്പൊ, തന്നെ പറഞ്ഞുവിട്ടുകൊണ്ടാവും ചരിത്രം തിരുത്തപ്പെടാൻ പോവുന്നത്.

ചിലപ്പൊ, തന്നെപ്പോലെ ആവരുതെന്ന് ഉപദേശിച്ചുകൊണ്ടാവും ഭാവിയിൽ ഒന്നാം വർഷം തൊട്ട് ശെമ്മാശ്ശന്മാരെ വളർത്തിക്കൊണ്ടുവരിക.


ഒന്നിനും ഇടവരുത്താതെ സ്വയം തിരുവസ്ത്രം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണ്‌ അതിലും നല്ലത്. ജേക്കബ് തീരുമനിച്ചുറച്ചു.

പക്ഷെ എന്നിട്ട് എങ്ങോട്ട്!

വീടല്ലാതെ മറ്റൊരിടമില്ല താനും.

വീട്ടിൽ ചെന്നാൽ, കട്ടിലിൽ നിന്ന് അത്യാവശ്യങ്ങൾക്ക് പോലും എണീക്കാൻ മടിക്കുന്ന അപ്പച്ചനെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കും തന്റെ വ്യഥയെല്ലാം!?

എല്ലാം വരുന്നിടത്ത് വച്ച് കാണാമെന്നോർത്ത്, എല്ലാരും രാവിലത്തെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ചാപ്പലിൽ കയറിയ സമയം നോക്കി പരിചയമുള്ള ഒരു ഓട്ടോക്കാരനെ വിളിച്ച് അത്യാവശ്യമെന്ന് തോന്നിയത് മാത്രം കെട്ടിപ്പെറുക്കിയെടുത്ത്, വലിയ സെമിനാരിയുടെ മലർക്കെ തുറന്ന് കിടക്കുന്ന ഭീമൻ ഗേറ്റ് കടന്ന്‌ പുറത്തിറങ്ങി.

കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി ജംക്ഷനിൽ ഇറങ്ങിയ ജേക്കബിന്‌ പൊടിമറ്റത്തിനുള്ള ബസ് കാത്ത് അധികനേരം നില്ക്കേണ്ടി വന്നില്ല.

വല്ലപ്പോഴും മാത്രം നാട്ടിലും പള്ളിയിലും മുഖം കാണിക്കുന്ന ഇടവകയിലെ ഒരുത്തന്റെ മകൻ ബൈക്ക് നിർത്തി കയറിക്കോളാൻ പറഞ്ഞു. അവിടെ നിന്ന് സംസാരിച്ചാൽ കൂടുതൽ ആൾക്കാരറിയുമെന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ട് മാത്രം പുറകിൽ കയറിയിരുന്നു. അത് അബദ്ധായി പോയെന്ന് ആ നിമിഷം തന്നെ സ്വയം പറഞ്ഞു.

“ളോഹ ഇല്ലാതെ ഇപ്പൊ ഇവിടെ എങ്ങനെ വന്ന് പെട്ടു?”

ജേക്കബ് കേട്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല. റിയർ വ്യു മിററിൽ നോക്കി ജേക്കബ് മിണ്ടാനുദ്ധേശ്ശിക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ട്,

“ജേക്കബ് അച്ഛോ? ഏത് ലോകത്താ?”

“ഞാൻ പറഞ്ഞോ എനിക്ക് പട്ടം കിട്ടിയെന്ന്! നീ മുന്നോട്ട് നോക്കി വണ്ടി ഓടിച്ചേ!!”

ഭരണം കിട്ടുന്നതിന്‌ മുൻപ് തന്നെ ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞ് എന്താവും എന്ന് പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അവൻ ദേഷ്യം അക്സിലേറ്ററിൽ തീർത്തു.

ആയിരം വട്ടം വന്നിട്ടുള്ള വഴികളാണെങ്കിലും ഇത്തവണ എല്ലാത്തിനും എന്തോ ഒരു പുതുമയുള്ളപോലെ തോന്നി ജേക്കബിന്‌. ഈ പച്ചപ്പും റബർ മരങ്ങളേയും വിട്ടിട്ട് പോയതെന്തോ തെറ്റായിരുന്നെന്ന് തോന്നി പോവുന്നു.

അല്ല ഒരിക്കലും അങ്ങനെയൊന്നും ചിന്തിച്ചുകൂട. എന്തുകൊണ്ടും ദൈവവേല ചെയ്യുന്നത് തന്നെയാണ്‌ മഹത്തരം. പക്ഷെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ ഒരു വൈദീകനാവാൻ ഇനിയാരും സമ്മതിക്കാനിടയില്ല.

എല്ലാ സഭകളുടെയും സമ്പൂർണ്ണ ചരിത്രമെഴുതുമ്പോൾ മറച്ചു വെയ്ക്കേണ്ട വസ്തുതകൾ പരസ്യപ്പെടുത്തിയത്, അത് സഭകളുടെ താത്പര്യങ്ങളെ മാനിച്ച് തിരുത്താതതത്, എല്ലാറ്റിലും ഉപരി വിശ്വാസികളുടെ വിശ്വാസത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തതിന്‌, അങ്ങനെ പല രസകരമായ ആരോപണങ്ങളും നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട് തനിക്കെതിരെയെന്ന് ഒരിക്കൽ കൂടെ ജേക്കബ് വിസ്മരിച്ചു.

ജേക്കബ് ആവശ്യപ്പെട്ടതനുസരിച്ച് പഞ്ചായത്ത് റോഡ് അവസാനിച്ച് മൺപാത തുടങ്ങുന്നിടത്ത് ബൈക്ക് നിർത്തിക്കൊടുത്തു. അവന്‌ ജേക്കബിനെ ചുമ്മാതെയങ്ങ് വിട്ടുകളയാൻ ഉദ്ദേശ്ശമില്ലായിരുന്നകൊണ്ട് നടന്നകലുന്നത് കണ്ടിട്ടും ഉറക്കെ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു,

“വെക്കേഷന്‌ വരുമ്പം ളോഹ ഊരി വെച്ചിട്ടെ സെമിനാരീന്ന് എറങ്ങാവൂന്ന് വല്ലോം ഒണ്ടോ?….അല്ല ചുമ്മാ അറിയാമ്മേണ്ടി ചോദിച്ചതാ.”

ജേക്കബ് ആ ചോദ്യം കേട്ട ഭാവം നടിക്കാതെ പടികൾ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

വീട് പണിതിരിക്കുന്നത് തോട്ടത്തിലേ ഏറ്റവും ഉയർന്ന പ്രദേശത്താണ്‌.

കുഞ്ഞ് ജേക്കബ് ആ പന്ത്രണ്ട് പടികൾ എണ്ണി എണ്ണി ചാടി കയറുന്നത് ഇപ്പൊ ജേക്കബിന്‌ കാണാം. മൂന്നാമത്തെ പടിമേൽ ചവിട്ടി നാലിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വെക്കുന്നതിനിടയിൽ മോളമ്മയേ കുറിച്ചോർത്തു, ഓർമ്മയിലെങ്ങോ നിന്ന് ആ ശബ്ദം കേട്ടു, പടികൾക്ക് മുകളിൽ വന്ന് നിന്ന്‌ ചോദിച്ചു,

“മോനേ, നീയവിടെ എന്തെടുക്കുവാ?”

“അമ്മച്ചീ, ഈ പുല്ലിനും പായലിനുമൊക്കെ ജീവനൊണ്ടോ?”


“അപ്പം നമ്മളീ ചവിട്ടുമ്പം അതുങ്ങൾക്ക് നോവത്തില്ലേ. കഷ്ടമൊണ്ട്.”

“അതിപ്പം മോൻ കഴിച്ചിട്ടൊള്ള കോഴിക്കും, ആടിനുമെല്ലാം ജീവനൊണ്ടാരുന്നു, പോട്ടെ അതൊന്നുമില്ലേലും കഴിക്കുന്ന പച്ചക്കറികൾക്കും ജീവനൊണ്ടാരുന്നു.”

“ശരിയാണല്ലൊ. എന്തിനാ നമ്മള്‌ എല്ലാത്തിനേം കൊന്ന് തിന്നുന്നെ?”

“പായലിന്റേം പുല്ലിന്റേം പച്ചക്കറീടേം കാര്യമെല്ലാം കർത്താവ് നോക്കിക്കോളും, നീ ഇങ്ങ് കേറി വന്നേ…പിള്ളേരേ പിടുത്തക്കാര്‌ വരുമിപ്പം…”

കുഞ്ഞ് ജേക്കബ് തലയൊന്ന്‌ ഉയർത്തി അമ്മയുടെ കണ്ണിലേക്ക് ഒന്ന്‌ നോക്കി, കാര്യ ഗൗരവം മനസ്സിക്കിക്കൊണ്ട് അതേപടി അനുസരിച്ചു.

അന്ന് പടികളോടി കയറിയപോയതിനെ അനുസ്മരിപ്പിക്കും വിധം ജേക്കബ് ആ ഉപദേശം സ്വീകരിച്ച് പുറകേ ഓടി. തന്നെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പോവാൻ ആരോ വരുന്നെന്ന് തന്നെയാണ്‌ മോളമ്മ പറഞ്ഞത്. മോളമ്മ ഒന്നും വെറുതെ പറയില്ലെന്ന് ജേക്കബിനറീയാം. വർഷമിത്രയും കഴിഞ്ഞ് ഇതാ അമ്മ പറഞ്ഞത് നടക്കാൻ പോവുന്നു.

ജേക്കബിന്റെ അപ്പൻ വർഗ്ഗീസ് പറയുന്ന കണക്ക് ശരിയാണെങ്കിൽ, ഈട്ടി തടിയിൽ തീർത്ത പൊടിമറ്റത്തെ അവരുടെ തറവാട് വീടിന്‌ 240 വർഷത്തിലധികം പഴക്കമുണ്ട്.
വലിപ്പത്തിൽ ഇതിനെ വെല്ലാൻ പാകത്തിനുള്ള ചെറു കൊട്ടാരങ്ങൾ പൊടിമറ്റത്ത് പല തലമുറകളിലായി മുളച്ചുവന്ന പുതുപ്പണക്കാരുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, പ്രൗഡി അന്നും ഇന്നും എന്നും ഇതിനാണ്‌.

അത്താഴം കഴിയുന്ന വരെ മുൻവശത്തെ വാതിൽ അടച്ചിടാറില്ല, അത് അന്ന് തൊട്ട് ഇന്ന് വരെ ശീലിച്ച് പോവുന്നൊരു പതിവാണ്‌. ആർക്കും മടിച്ച് നില്ക്കാതെ, അധികാരത്തോടെ തന്നെ അകത്ത് വന്ന്, വർഗ്ഗീസ് അച്ചായനെ കണ്ട് സഹായം ചോദിക്കാവുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു.

ഇന്നിതാ കുറേ കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരാൾ അഭയം ചോദിച്ച് വരുന്നു. അതും പള്ളിക്കും സഭക്കാർക്കും വെറുക്കപ്പെട്ടവനായിത്തീർന്ന ഒരു ശ്ശെമ്മാശൻ.

മോളമ്മയുണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് നേരേ അടുക്കളയിലേക്കാണ്‌ കയറി ചെല്ലാറുള്ളത്, അവിടെയിപ്പൊ മോനിച്ചനും അയാള്‌ വളർത്തുന്ന പൂച്ചയുമേ കാണുവെന്ന് അറിയാം. അതുകൊണ്ട് നേരേ അപ്പന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

മോനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ മുഖം തെളിഞ്ഞ്, ചാടിയെണീക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തുന്ന വഴിക്കാണ്‌ ആ കിടപ്പിൽ കിടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറേയായെന്നും, പ്രായം 70 കഴിഞ്ഞെന്നുമൊക്കെ ഓർത്തത്.

ജേക്കബ് ഓടി ചെന്ന് താങ്ങിക്കൊടുത്തു.

പാവം, എല്ലിനുമേൽ തൊലി ചുറ്റിയ പോലെയാണ്‌ രൂപം. ഒടിഞ്ഞ് കുത്തിയുള്ള ആ ഇരിപ്പ് കണ്ടാൽ വർഗ്ഗീസച്ചായനെ കുറീച്ച് കേട്ടു കേൾവിയെങ്കിലുമുള്ളയാളാണെങ്കിൽ കണ്ണ്‌ നിറയും.

ആ ചിരി അധികം വൈകാതെ മാഞ്ഞു.

“എന്താ ചാക്കപ്പാ, എന്തോ ഒണ്ടല്ലൊ..”

“അപ്പാ…അപ്പൻ വെഷമിക്കല്ല്…ഞാൻ ഇനി തിരിച്ചങ്ങോട്ട് പോവുന്നില്ല അപ്പാ.. എനിക്ക് മടുത്തു..“

എന്താ സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാവാത്ത ഭാവമെടുത്ത് മുഖമുയർത്തി മോനേ നോക്കാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കണ്ട് ജേക്കബ് അവന്റെ അപ്പന്റെ കൂടെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.
പണ്ടത്തെപ്പോലെ തന്നെ. ഇടത് വശം ചേർന്ന്. എന്നിട്ട് ആ കണ്ണിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

”വെഷമിക്കത്തില്ലെന്ന് ഒറപ്പ് താ..“

മറുപടി തീരുന്നേന്‌ മുന്നേ മോനിച്ചൻ എങ്ങ് നിന്നോ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് ഓടി വന്നു. കിതച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ ചോദിച്ചു,

”വരുമെന്ന് പറഞ്ഞില്ലാരുന്നല്ലൊ. അച്ചന്റെ കൈ ഞാനൊന്ന് മുത്തിക്കോട്ടേ.“

കൈ തട്ടി മാറ്റി ഗർവ്വിച്ചുകൊണ്ട് ജേക്കബ് എഴുന്നേറ്റു.

”ഞാൻ പട്ടക്കാരനായില്ല. ആവാനും പോണില്ല. നീയും പഴയ പോലെ എന്നെ ചാക്കപ്പാന്ന് വിളിച്ചാ മതി.“

ഒരു നിമിഷത്തിനകം തന്നെ അതല്പം കൂടി പോയെന്ന് മനസ്സിലാക്കി മോനിച്ചനെ കെട്ടിപ്പുണർന്നു.

”അയ്യോ ഞാനിഷ്ടമൊള്ളത് വിളിക്കാവേ, അതിനെന്തിനാ ഇങ്ങനൊക്കെ. കെളക്കുവാരുന്നു. ദേഹമപ്പിടി ചേറാ..“

”പുതുമഴ കഴിഞ്ഞിട്ടൊള്ള ചേറിന്റെ മണമെനിക്ക് ഇഷ്ടവാ…നിന്റേം..“

അത് പറയുമ്പം ജേക്കബിന്റെ കണ്ണിലെ തിളക്കം മോനിച്ചൻ കണ്ടു.

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടത് നിറയുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കി തിരിഞ്ഞ് വീണ്ടും അപ്പന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. കാല്ക്കൽ, നിലത്ത് തന്നെ ഇരുന്ന്, ആ തുടയിൽ കൈ വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

”അപ്പാ, ഞാനിനി തിരിച്ച് പോയില്ലേലും അപ്പൻ വെഷമിക്കത്തില്ലെന്ന് പറ..പറ അപ്പാ..“

”ഞാനാണോടാ മോനേ നിന്നേ അങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞു വിട്ടെ? എനിക്കൊരു വെഷമോമില്ല. എന്താ പറ്റിയേന്ന് പറ..“

”വലിയ സെമിനാരീടെ ഇരുന്നൂറാം വാർഷികാഘോഷം നടന്നപ്പം ഞങ്ങൾ അവസാന വർഷ ഡീക്കണ്മാർക്ക് ചെല ചൊമതലകളൊണ്ടാരുന്നു. എനിക്ക് പബ്ളിസിറ്റി പോലത്തെ കാര്യങ്ങളിലായിരുന്നു. അന്നത് കഴിഞ്ഞപ്പൊ പ്രിൻസിപ്പലച്ചൻ ഒരു ലേഖനമെഴുതാൻ എന്നേ ഏല്പ്പിച്ചാരുന്നു. കേരളത്തിലേ എല്ലാ സഭകൾടേയും ചരിത്രവും, അതിൽ നമ്മടെ സഭയുടെ പ്രാമുഖ്യവുമൊക്കെയാരുന്നു വിഷയം. അറിയാവോ ഞാൻ ഒന്നര മാസമെടുത്താ ഒള്ള ചരിത്രമെല്ലാം തപ്പിപ്പിടിച്ചെടുത്തത്, അപ്പൊ എല്ലാം സംഗ്രഹിക്കാനെത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് ഊഹിക്കാം. എന്നിട്ടെല്ലാം തീർത്തപ്പൊ മോളീന്ന് ഉത്തരവ് വന്നു, മൊത്തം തിരുത്താൻ. എനിക്ക് സമ്മതിച്ച് കൊടുക്കാൻ പറ്റത്തില്ലാരുന്നു. കാരണം ഞാൻ എഴുതിയതെല്ലാം സത്യമാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. അവസാനം എന്നെ അവര്‌ റിപ്ലേസ് ചെയ്തു.“

”എന്റെ മോനേ നീ എഴുതിയതെല്ലാം എല്ലാർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങള്‌ തന്നെ അല്ലേ? ഈ അങ്ങനൊള്ള അപ്രിയ സത്യമെല്ലാം വിളിച്ച് പറയുന്നവരെ അടിച്ചമർത്താനല്ലേ എല്ലാരും നോക്കത്തൊള്ളു.“

”അതിന്‌ അവരങ്ങനെ ചെയ്തേല്‌ എനിക്കൊരു വെഷമോം ഇല്ലാരുന്നപ്പാ, പക്ഷെ ഞാൻ എഴുതിയതൊക്കെ മേടിച്ച് പൂഴുത്തി വെക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തി. ഞാൻ എല്ലാം മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ കൊടുത്തേലും എന്റെ പേരും വെച്ച് ഒരു ബ്ലോഗിൽ എല്ലാം പോസ്റ്റ് ചെയ്തു.“

അപ്പന്റെയും മോനിച്ചന്റെയും മുഖത്തേക്ക് ജേക്കബ് മാറി മാറി നോക്കി. ഇല്ല അവർക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ല.

”അപ്പാ, അതീ ബ്ലോഗെന്ന് പറഞ്ഞാ…നമ്മക്ക് കമ്പ്യൂട്ടറിൽ വായിക്കാൻ പാകത്തിന്‌ ലേഖനമെഴുതുന്നതാ..“

”ഓ..അത് അവർക്ക് ഇഷ്ടമായില്ല അല്ലിയോ? എന്തുവാ ഇത്രേം പ്രശ്നമൊണ്ടാക്കാൻ പാകത്തിന്‌ എഴുതിയെ?“

”ആരും തിരുത്താത്ത ചരിത്രോം പിന്നെ അതിന്റെ എല്ലാം അവസാനം ഇങ്ങനെ ഓരോ ശിഷ്യന്മാരടെ പേരിലും സഭകളും പിന്നെ അതിന്റെ എല്ലാം നൂറായിരം ഗ്രൂപ്പും എല്ലാം ഒണ്ടാക്കി ഇങ്ങനെ പിരിക്കാൻ ആണെങ്കീ എല്ലാരേം ഒന്നിപ്പിക്കാൻ കർത്താവ് കുരിശീ കേറുമാരുന്നോന്ന് ഒരു ചോദ്യോം. എന്തിനാ അടിച്ച് പിരിഞ്ഞ് ഒരുപാട് പൈസ മൊടക്കി ബാബേൽ ഗോപുരം കണക്കിന്‌ പള്ളികള്‌ പണിയുന്നെ? ആങ്ങനൊക്കെ…“

”ആ പഷ്ട്…ഇതിപ്പം നിന്നെ പറഞ്ഞ് വിട്ടിലേലേ ഒള്ളു അത്ഭുതം.“,
എന്ന് അത് വരെ മിണ്ടാതിരുന്ന മോനിച്ചൻ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.

ജേക്കബ് മറുത്തൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷെ ഒരുപാട് കൊല്ലങ്ങൾക്ക് ശേഷം അപ്പൻ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അങ്ങനെയെങ്കിലുമൊരു ഗുണം തന്നെക്കൊണ്ട് ഉണ്ടായെന്ന് ഓർത്ത് ഒന്ന് സന്തോഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

”അല്ല. ഞാനതല്ല ഉദ്ദേശ്ശിച്ചെ… എടാ പണ്ട് നമ്മക്ക് ശ്രീവിദ്യ ടീച്ചറ്‌ പഠിപ്പിച്ച് തന്ന കഥേല്‌ രാജാവ് നഗ്നനാണെന്ന് വിളിച്ച് കൂവിയ പയ്യനേ പോലാ നീ. ഞാൻ അതോർത്ത് പറഞ്ഞെയാ. നീ എഴുതിയേല്‌ തെറ്റൊണ്ടായിട്ടല്ല.“

ജേക്കബ് ഇത്തവണ ഒപ്പിച്ചൊരു ചിരി ചിരിച്ചു. പക്ഷെ അപ്പന്റെ മുഖത്തെ സങ്കീർണ്ണത കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ആ ചിരി മാഞ്ഞു.

”ഞാൻ അപ്പനെ നാണംകെടുത്തി അല്ലേ..“

അത് കേട്ടപ്പോഴാണ്‌ മോൻ തന്നേ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെന്ന് വർഗ്ഗീസ് അറിഞ്ഞത് പോലും.

”എന്തിനാ ഞാൻ നാണം കെടുന്നെ? ഞാൻ മോളമ്മേ കുറിച്ചോർത്തതാ..പള്ളീം സഭേമൊക്കെ ആയിരുന്നല്ലൊ അതിന്റെ ജീവവായു. അവളൊണ്ടാരുന്നേൽ ചെലപ്പൊ നീ ഒരു പൊട്ടിത്തെറി കേട്ടേനേ…പിന്നെ ഒരഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് കരച്ചിലും. പാവം.“

”ഒന്നും വേണ്ടാരുന്നു അല്ലേ…“

”പോടാ ചെറുക്കാ…ഒരു തെറ്റുമില്ല…അല്ലേലും അടിച്ച് പിരിഞ്ഞ് പല വഴിക്കായിട്ട് സ്വത്തിനെല്ലാം വേണ്ടി കോടതീ കേറാൻ തൊടങ്ങിയ കാലം തൊട്ട് സഭക്കാരോടെല്ലാം എനിക്ക് പുച്ഛവാ..കണ്ട തൊട്ടി പാർട്ടിക്കാരടെ പോലെ സമരോം ധർണ്ണേം പിക്കറ്റും…“

ജേക്കബ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഒന്നും പറയാനുദ്ദേശ്ശമില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അപ്പൻ തുടർന്നു.

”ളോഹ മതീന്ന് പറഞ്ഞ് പോയപ്പൊ നീ മോളമ്മേടെ മാത്രം മോനാന്നല്ലേടാ ഞാൻ വിചാരിച്ചെ. ഇപ്പഴാ നീ എന്റെ ചോരേടെ ലക്ഷണം കാണിച്ച് തൊടങ്ങിയെ.“

അത് പൂർണ്ണമായുമങ്ങോട്ട് വിശ്വസിക്കാതെ ജേക്കബ് അനക്കമറ്റ് നിന്നു. പക്ഷെ ഇങ്ങനെയൊരപ്പനെ എവിടെ കിട്ടുമെന്നും ചോദിച്ച് മോനിച്ചൻ പിറകിൽ നിന്ന് ജേക്കബിന്റെ രണ്ട് തോളിലും കൈകളമർത്തി നിന്നു.

“പക്ഷെ നീ ഒളിച്ചോടിയ പോലെ വരാമ്പാടില്ല.”

“അങ്ങനല്ല അപ്പാ… എല്ലാരേം അറിയിച്ച് കൂടുതൽ ബഹളമൊണ്ടാക്കി സിസ്റ്റത്തിനെതിരെ നിന്ന വട്ടൻ എന്നറിയപ്പെടെണ്ട എനിക്ക്. അതുകൊണ്ട് ഒരു കത്തും പ്രിൻസിപ്പാളച്ചനും ഡീൻ അച്ചനും വെച്ചേച്ചാ ഞാൻ എറങ്ങിയെ.”

“അത് പോരെടാ… നിനക്ക് ഇപ്പഴും നിന്നേ പേടിയാ…അല്ലിയോ? നിന്നെ അവരങ്ങ് സമ്മതിപ്പിച്ച് അവരെപ്പോലെ ആക്കുമെന്നൊരു പേടിയൊണ്ട് നെനക്ക്. നന്നായിട്ട്.”

“ഒണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നപ്പാ.”

“അത് വേണ്ട. അങ്ങനെ എല്ലാർക്കും വേണ്ടി നീ അല്ലാതെ ആവെണ്ട. നീ പോയപ്പൊ തൊട്ട്, ഞാൻ ഞാനല്ലാതാ ജീവിക്കുന്നെ. എനിക്ക് അതും നിർത്തണം.”

അത് എന്തിനേ കുറിച്ചാണ്‌ അപ്പൻ പറഞ്ഞതെന്ന് ജേക്കബിനോ മോനിച്ചനോ മനസ്സിലായില്ലെന്ന് കണ്ട് അപ്പൻ ഒരു നെടുനീളൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു.

എന്നിട്ട് തുടർന്നു,

“എന്റെ കൂടെ കളിച്ച് വളർന്ന ഏലിക്കുട്ടി ഒറ്റയ്ക്ക് ബസിൽ ഇരിക്കുന്ന കണ്ടപ്പം ഞാൻ കൂടെ പോയിരുന്നു. അടുത്തെങ്ങുമല്ല, പണ്ടാ.. നിന്റെ ആദ്യത്തെ കൊല്ലമെങ്ങാണ്ട്. ഇരുന്ന് കഴിഞ്ഞപ്പമൊടനേ ബാക്കീന്ന് കമന്റ്,‘ഏലിയമ്മാമ്മേടെ കെട്ടിയോൻ ചത്തെന്ന് വച്ച് പഴയ പ്രേമം പുതുക്കാൻ നിക്കുമ്പം ഓർക്കണം മോൻ അച്ചനാവാൻ പഠിക്കുവാ , അവന്‌ നാണക്കേട് ഒണ്ടാക്കല്ലെന്ന്.’…അതുപോലെ വല്ലപ്പോഴുമാ കുടിച്ചിരുന്നെ…തൂറാൻ മുട്ടുന്ന പോലെ വിളി വരുമ്പം മാത്രം. അങ്ങനൊരിക്കെ ഷാപ്പീ പോയപ്പം അവിടേം പറഞ്ഞ് കേട്ടു, മോന്‌ ചീത്തപ്പേര്‌ ഒണ്ടാക്കല്ലെന്ന്…അങ്ങനൊരുപാട്…ചുരുക്കി പറഞ്ഞാ ഞാൻ കരമടച്ച് ജീവിക്കുന്ന എന്റെ ഈ വീട്ടിൽ എനിക്കൊന്ന് ഒച്ചയെടുത്ത് ചിരിക്കാൻ പോലും പറ്റത്തില്ലെടാ…ആളുകള്‌ ഒരോന്ന് പറയുന്നു…ശരിക്ക് അങ്ങനാ ഞാനീ കെടന്ന കെടപ്പിലായി പോയെ.“

”അപ്പാ ഞാനിതൊന്നും സ്വൊപനത്തീ പോലും….“, ജേക്കബിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി നിന്നു.

”ഹ വെഷമിക്കാതെടാ ചെറുക്കാ… വടക്കേലെ ഷാജിച്ചായൻ എപ്പഴും പറയുന്നൊരു ഡയലോഗൊണ്ടല്ലൊ എന്തുവാടാ അത്?“

”ബെറ്റർ ലേറ്റ് ദാൻ നെവർ.“

”ങാ നീയിപ്പം പറഞ്ഞത്….മോനിച്ചാ തൊമ്മന്റവിടം വരെ പോ… ഇത്ര രാവിലെ എവിടുന്നേലും മാട്ടല്ലാത്ത രണ്ട് കുപ്പി കിട്ടുമോന്ന് ചോദീര്‌..“

മോനിച്ചൻ സന്തോഷം കൊണ്ട് ഓടി ചെന്ന് വർഗ്ഗീസിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊരുമ്മ കൊടുത്തോണ്ട് പറഞ്ഞു,

”എനിക്കിനി ചത്താലും മേണ്ടില്ല..“

അടുത്ത നിമിഷം മോനിച്ചൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. അവിടുന്ന് മണം കിട്ടിയിരിക്കുന്നു. അടുപ്പിനുമേൽ മാങ്ങാപ്പൂളിട്ട് തെളപ്പിച്ച മോത മീൻ പാകമായെന്ന് മോനിച്ചനെ അറിയിക്കാനാണ്‌ മണത്തെ പറഞ്ഞു വിട്ടത്.


”നീ കുടി തൊടങ്ങെണ്ട… തൊടങ്ങിയാ നിന്റെ ചന്തി ഞാനടിച്ച് പരത്തും.“

”അതല്ലപ്പാ…ഈ കെടന്ന കെടപ്പീന്ന് പെട്ടെന്നെഴുന്നേച്ച് മേളിക്കെണ്ട…മണിമലയാറ്‌ കരകവിഞ്ഞൊന്നും വരുന്നില്ലല്ലൊ…ഞാനിവിടൊണ്ട്…എങ്ങും പോന്നില്ല്ല…“

”എനിക്ക് ഇനി അങ്ങനെ ആഡംബരമായിട്ട് എല്ലാം പതുക്കെ ആസ്വദിക്കാനൊള്ള സമയൊമൊന്നും ഒടയതമ്പുരാൻ തരത്തില്ല…“

അപ്പോഴേക്ക്, ഒരു മുഴുത്ത മീൻ കഷ്ണം ഇളക്കാനെടുത്തിരുന്ന തവിയിൽ തന്നെ കോരിയെടുത്തുകൊണ്ട് മോനിച്ചൻ അവതരിച്ചു.

”എങ്ങനൊണ്ടെന്ന് നോക്കിക്കെ… ഒന്നുമങ്ങോട്ട് പിടിക്കാനായിട്ടില്ല, എന്നാലും…“

പൊള്ളുന്നെങ്കിൽ പൊള്ളട്ടെയെന്ന് കരുതിക്കൊണ്ട് തന്നെ ജേക്കബ് അതിൽ നിന്നൊരു കുഞ്ഞ് കഷ്ണം നുറുക്കി വായിലേക്കിട്ടു. എന്നിട്ട് ചൂട് ഊതി കളഞ്ഞിട്ട് ഒരു മുറി കഷ്ണം അപ്പന്റെ നാവിലും വെച്ച് കൊടുത്തു.

രണ്ട് പേരും രുചിക്കുന്നത് കണ്ട് കൊതിച്ച് നില്ക്കുന്ന മോനിച്ചനോടും വാ തുറക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട് ആറ്റിയ ഒരു വലിയ കഷ്ണം മീൻ നാവിൽ വെച്ച് കൊടുത്തു.

പണ്ട് മോളമ്മ, ജേക്കബിനും ഭർത്താവിനും വാരി കൊടുത്തിരുന്നത് ഓർത്ത് കാണണം മൂവരും.

തന്റെ പാചകത്തെ വാഴ്ത്തുന്നത് കേട്ട് വേണ്ടുവോളം സുഖിച്ച് നിന്നപ്പോഴാണ്‌ തൊമ്മനെ കാണണമല്ലോയെന്നോർത്തതും, തവി കൊണ്ടുപോയി വെക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടിയതും.

അപ്പനും മകനും മോളമ്മയെ ഓർത്ത് അയവിറക്കാൻ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ, തൊമ്മനെ കാണാൻ വെളിയിലേക്കോടിയ മോനിച്ചൻ അതിലും വേഗത്തിൽ തിരിച്ചോടി കേറി.

”അമ്പലമുക്കീ ജൗളിക്കട നടത്തുന്ന ആ വരുത്തന്റെ മോൻ ദേ പടിയ്ക്കല്‌ നിന്ന് പാത്തും പതുങ്ങീം ഇങ്ങോട്ട് നോക്കിയേച്ച് എന്നെ കണ്ടപ്പം താഴോട്ട് ഒറ്റയോട്ടം.“

”ഓ അത് വിട്ടേക്ക്. അവന്റെ ബൈക്കേലാ ഞാൻ വന്നെ. അവനറിയണം എന്റുദ്ദേശ്ശം. അത്രേവൊള്ളു.“

”അല്ല.. അതല്ല…ചുമ്മാ നോക്കിയതല്ല…ഞാൻ നോക്കിയപ്പം, അവൻ താഴെ ചെന്നിട്ട് ഒരു വെള്ള കാറിൽ വന്നേക്കുന്ന അച്ചമ്മാർക്ക് വീട് ചൂണ്ടി കാണിച്ച് കൊടുക്കുവാരുന്നു..അവര്‌ രണ്ടു മൂന്ന് പേരൊണ്ട്. പ്രായമൊള്ളവരാ…“

ഉറക്കം ശരിയാവാത്ത രാത്രികളിൽ അപ്പന്റെ ചൂടറിഞ്ഞ് ഉറങ്ങാൻ പേടിച്ച് വിറച്ച് വരാറുള്ള ആ കൊച്ച് പയ്യനെ വർഗ്ഗീസ് പിന്നെയും കണ്ടു. പക്ഷെ പണ്ടത്തേപ്പോലെ ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കത്തില്ലെടാ എന്ന് പറയാൻ ശബ്ദമുയർന്നില്ല. അപ്പനും മകനും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു.
എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. തർക്കിച്ചു. എല്ലാം മൗനമായി തന്നെ തീർന്നു.

പടികളിറങ്ങി ചെന്ന ജേക്കബ് അവരോടെന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും ഫലവത്തായിലെന്ന് തിരിച്ച് വരുന്ന വരവ് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിലായി.

കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ സെമിനാരിയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ബാഗും തോളിലേന്തി തിരിച്ച് നടന്നു.

ജേക്കബ് പടിയ്ക്കലെത്താറായപ്പോഴാണ്‌ മോനിച്ചന്‌ കാര്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം മനസ്സിലായത്.
”ചാക്കപ്പൻ പോവണ്ടാ…ഞാൻ അവരെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കികോളാം…പറഞ്ഞ് വിട്ടോളാം…അങ്ങോട്ട് വരണ്ടാ..“

ജേക്കബ് സൗമ്യനായി മോനിച്ചന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് പറഞ്ഞു,

”വേണ്ടെടാ, ഞാൻ തിരിച്ച് ചെല്ലണമെന്നാരിക്കും ദൈവ വിധി…അത് നടക്കട്ടെ…അപ്പനെ വെഷമിപ്പിക്കാതെ നോക്കിക്കോണം..ഞാൻ പോവാ…“

മനസ്സില്ലാ മനസ്സൊടെ അവസാന പടികളിറങ്ങുന്ന ജേക്കബിനെ വാൽസല്യത്തോടെ സെമിനാരിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോവുന്നത്, ദൂരെ മോനിച്ചന്റെ തോളിൽ തൂങ്ങി നിന്നുകൊണ്ട് വർഗ്ഗീസ് കണ്ടു.

കണ്ണ്‌ അകത്ത് തീന്മേശയ്ക്ക് മുകളിൽ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള അന്ത്യ അത്താഴത്തിന്റെയും, അതിന്റെ അടൂത്ത് തന്നെയുള്ള യൂദാസിന്റെ ചതിയൻ ചുംബനത്തിന്റേയും ചില്ലിട്ട് വെച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളിലേക്കും പായിച്ചു. കണ്ണ്‌ നിറച്ചു.

എന്നിട്ട് അപ്പൊഴും പാതി മനസ്സിലാവാത്ത പാതി മോനിച്ചനോടായി പറഞ്ഞു,
“ഗത്സെമനായിൽ നിന്ന് കാൽവെറിയിലോട്ട്. ചരിത്രം ആവർത്തിക്കട്ടെ.”

70കളിൽ മലയാളികളെ എല്ലാം അമ്പരപ്പിച്ച കഥകൾ എഴുതിയിരുന്ന മറിയമ്മ, ഒരിക്കൽ എഴുത്തിൽ കത്തി നില്ക്കുമ്പൊ അജ്ഞാത വാസം തുടങ്ങി. 40 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു പത്രത്തിൽ അച്ചടിച്ച് വന്ന ഇന്റർവ്യ്യൂലൂടെയാണ്‌ സ്വന്തം സഹോദരിയുടെ പേരിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ജേക്കബ് വർഗ്ഗീസ് എന്ന മിടുക്കനായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലായത്. അതിന്‌ ശേഷം അദ്ദേഹം എഴുതിയ ‘ബിഷപ്പ് മാർ പന്നിയാർമഠം കൂവുന്നു’ എന്ന കഥ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും അതിനെ അധാരമാക്കി ഒരു തിരക്കഥ എഴുതി എന്റെ ഫസ്റ്റ് ഇയർ പ്രൊജക്ട് ചെയ്യാനിരുന്നതുമാണ്‌. പക്ഷെ എന്റെ തന്നെ മണ്ടത്തരം കാരണം എനിക്ക് അന്ന് അത് സാധിച്ചില്ല. എന്റെ പിഴ. എന്റെ വലിയ പിഴ. അന്ന് എഴുതാനുറച്ച കഥ ഇവിടെ എങ്കിലും എഴുതണമെന്ന് തോന്നി. ഇതിന്റെ അകത്ത് ഇതിന്റെ ഇൻസ്പിറേഷൻ വ്യക്തമായി തന്നെ കിടപ്പുണ്ടെന്ന് തുറന്ന് സമ്മതിക്കുന്നു. പഠിച്ച് വരുന്നതല്ലേയുള്ളു. ക്ഷമി. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്‌ ഞാൻ നായക കഥാപാത്രത്തിന്‌ ജേക്കബ് വർഗ്ഗിസ് എന്ന് തന്നെ പേരിട്ടത്. ഞാൻ ഇതിൽ എഴുതിയത് വല്ലതും വായിച്ചിട്ട് നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം വ്രണപ്പെട്ടെന്ന് തോന്നുന്നെങ്കിൽ ഓർക്കണം നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ശോഷിച്ച് വരുന്നതിന്റെ ലക്ഷണമാണത്. ഇത് വെറും ഒരു കഥയാണ്‌. ഈ കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും ഒന്നും സ്ത്യമല്ല, പക്ഷെ ഇതിൽ പറയുന്ന വസ്തുതകളിൽ സത്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞ് കിടപ്പുണ്ടെന്ന് മാത്രം.
~ G

കല്ലറയും വാക്കും മുണ്ടും

ആദ്യ ഭാഗം : ഇന്നീ തീരം തേടും

വാർത്താ അവതാരകരുടെ പണി എല്ലാരും സന്നദ്ധരായി ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഒരു ഗ്രാമമായതിനാൽ, മീരയുടെ ബൊളെറോയും പുറകെ എ.എസ്.ഐ.യുടെ ജീപ്പും എത്തുമ്പോഴേക്ക് ബയോഗ്യാസ് പ്ലാന്റിന്റെ അടുത്ത് ആർത്തിരമ്പുന്ന ജനസാഗരം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. ഞങ്ങൾടെയും കൂടെ വകയാ, ഇവിടെ എന്ത് നടന്നാലും അറിയാൻ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാ അവകാശവുമുണ്ടെന്ന ഭാവത്തിൽ!

ടൈം ബൗണ്ട് ആയി ക്രൈം സീൻ സെക്യുർ ചെയ്യുന്നതിൽ നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങര സ്റ്റേഷനിലുള്ളവർ ഒരു പരാജയമാണെന്നും, അതുകൊണ്ട് മാത്രം പല വിലപ്പെട്ട തെളിവുകളും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവാമെന്നും റിപ്പോർട്ടിലെഴുതുമെന്ന് മീര സഖാവ് ആദ്യം തന്നെ ഭീഷണി മുഴക്കി.

നാട്ടുകാരെ അറിയിക്കണം ആരാണ്‌ രാജ്ഞിയെന്ന്. അതല്ലാതെ ആ പ്രക്ഷോഭത്തിൽ വലിയ കഴമ്പുണ്ടെന്ന് പാപ്പന്‌ തോന്നിയില്ല.

ഫോറെൻസിക്കുകാരുടെ ആദ്യ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ തന്നെ പ്ലാന്റിന്റെ മുകളിലെ തുറക്കേണ്ടാത്ത വലിയ വാവട്ടമുള്ള മൂടി അടുത്ത് തുറക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നുള്ളതാണ്‌.

രേവതിയുടെ വീട്ടുകാരുടെയും പരിചയക്കാരുടേയും നെഞ്ചത്തടിച്ചുള്ള കരച്ചിലും അടക്കം പറച്ചിലും മുതലായവയെല്ലാം കിഴക്ക് വശത്ത് മതില്‌ ചാരി നിൽക്കുന്ന അക്വേഷിയ മരത്തിന്റെ തണലിൽ മുറയ്ക്ക് നടന്നു.

ചിലരാവട്ടെ വിഷയത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ച് അക്വേഷിയ മരം നന്നായി വെള്ളം വലിച്ചെടുക്കുമെന്നും, അതാവണം ഈ പരിസരങ്ങളിൽ മറ്റ് മരമൊന്നും അധിക നാൾ വാഴാത്തതെന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് വാദപ്രതിവാദങ്ങളിൽ മുഴുകി തുടങ്ങി.

അപ്പൊഴാണ്‌ അവളെ കിട്ടിയത്. അഴുകി തുടങ്ങിയിട്ടും ബാക്കി ഉള്ളത്. പ്ലാസ്റ്റിക് ചാക്ക് പോലും കീറിപ്പറിഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു. പിന്നെ കരച്ചിലും ബഹളങ്ങളും ഉച്ചസ്ഥായിലായി. അവളെ കൊണ്ടുപോയി കഴിഞ്ഞിട്ടും അത് തുടർന്നു.
ഇരുട്ടുന്ന വരെ.

സീരിയലുകളുടെ ടി.ആർ.പി. റേറ്റിംഗിനെ വെട്ടിക്കാൻ സ്കോപ്പുള്ള വിഷയമായതിനാൽ, പല ചാനലുകളുടെയും ചുമലിൽ കുട തിരിച്ച് വച്ചിരിക്കുന്ന കാരവനുകളും വണ്ടികളും അക്വേഷിയ മരത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റി തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അന്ന് വൈകീട്ടത്തെ സ്പോൺസേർഡ് വാർത്താ വാക്സമരങ്ങളെല്ലാം ആ രണ്ട് കുട്ടികളനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകളെ കുറിച്ചായിരുന്നു. പല പ്രമുഖരും മുഖം കാണിച്ചു, തിരക്കുള്ളവർ ഫോണിലൂടെയെങ്കിലും പ്രതികരിക്കാൻ മറന്നില്ല.

അന്നത്തെ അവസ്ഥയുടെ കിടപ്പെല്ലാം അറിഞ്ഞ് വറീച്ചൻ ഒരു സംശയം കൂടെ ഉന്നയിച്ചു.
“പാപ്പീ, നീ പറഞ്ഞതൊക്കെയാ ആ കണ്ടത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രമെങ്കീ ആദ്യത്തെ കൊച്ചിനെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോവാൻ പാകത്തിന്‌ അവിടെ എന്തോ നടന്നിട്ടൊണ്ട്. നീ അത് നോക്കിയാ മതി. ഒന്നും കണ്ടില്ലെന്ന് പറയുന്നതിലാരോ നൊണ പറയുവാ. ആലോചിക്ക്.”

പാപ്പൻ ആ ദിവസം മുഴുവൻ മീരയുടെയും കുട്ടി രാജാക്കന്മാരുടെയും വാക്ക് കേട്ട് കൂടെ നടന്നു. ഇതിനിടയിൽ കണ്ടത്തിനടുത്തുള്ളവരുടെ മൊഴിയെടുതതെല്ലാം ഒന്ന് ഓടിച്ച് നോക്കി.

മലബാറിൽ നിന്ന്‌ ശനിയും ഞായറും വീട്ടുകാരുടെ കൂടെ നില്ക്കാൻ വന്ന സുദേവനും, പെരുമ്പനച്ചിയാറ്റിൽ പള്ളത്തി മീൻ കൂട്ടത്തെ വാരാൻ പോയ ചേനനും മാത്രമാണ്‌ കുറച്ചെങ്കിലും കണ്ടത്തിന്റെ പരിസരത്ത് വരാൻ സാധ്യതയുള്ളത്. പക്ഷെ സുദേവൻ ബസിറങ്ങിയത് നാഷണൽ ഹൈ വേയിലെ നീതി സ്റ്റോറിന്റെ മുമ്പിൽ ആണെന്ന്‌ ഉറപ്പിച്ചതുകൊണ്ട് അയാൾ പറയുന്നത് ശരിയാവണം. അയാൾ സുബ്രഹ്മണ്യ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പുറകുവശത്തൂടെയാവണം വീട്ടിലേക്ക് നടന്നത്. വരമ്പത്തൂടെ പോയിക്കാണില്ല.

എട്ടരയോടെ പാപ്പൻ ചേനന്റെ മണ്ണിലെത്തി. അതിനൊരു 400 വാര അപ്പുറത്ത് എത്തിയപ്പോൾ തൊട്ട് പട്ടി കുര തുടങ്ങിയതുകൊണ്ട് പാപ്പനവിടെ എത്തുന്നതിന്‌ മുൻപ് തന്നെ ചേനൻ കൂരയിൽ നിന്നിറങ്ങി. അയാളാ പട്ടിയോട് കുരയ്ക്കാതിരിക്കെടി എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കേട്ടില്ല, പക്ഷെ അത് കഴിഞ്ഞ് സരസ്വതി വിളയാടിയതിൽ ചിലതൊക്കെ പൂർവ്വികരെ വിളിച്ചതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി മിണ്ടാതെ അവൾക്ക് മിനിന്റെ തലയയും കഞ്ഞിവെള്ളവും ഒഴിച്ച് കൊടുത്ത പിഞ്ഞാണത്തിന്റെ അടുത്ത് കിടന്നു.

“ഡാ, നീ പേടിക്കുവൊന്നും വേണ്ട. ഞാൻ ചുമ്മാ ഒരു സംശയം തീർക്കാൻ വന്നതാ. നിന്നെ കൊണ്ടുപോവാനൊന്നുമല്ല.”

“സാറിന്റെ മുമ്പൊണ്ടാരുന്ന ഒരു തിരുവന്തോരംകാരൻ പണ്ടിതുപോലൊരു സംശയം തീർക്കാൻ വിളിച്ച എന്റെ ഒടപ്പെറന്നവനെ പിന്നെ ഞാ സബ് ജയിലീ പോയാ കണ്ടെ. അതുകൊണ്ട് അത് വിട്‌…സാറെ സത്യമാ അന്ന് പറഞ്ഞത്… പെരുമ്പനച്ചി ആറ്റിൽ വാരാൻ പോയേക്കുവാരുന്നു…“

”അതിലെനിക്കൊരു സംശയോമില്ല. നീ കൊച്ച് വള്ളം തൊഴയുന്നത് സെബിയച്ചൻ കണ്ടാരുന്നു, പള്ളിമുക്കേലോട്ട് തിരിയുന്ന കൈവഴീടെ അടുത്ത് എങ്ങാണ്ട് വെച്ച്.“

അത് കേട്ടതിന്റെ സന്തോഷം മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞെങ്കിലും, പിന്നെ എന്താ കോൺസ്റ്റബിളിന്റെ സംശയമെന്നോർത്ത് ചേനൻ ഒന്ന് വിഷമിച്ചു. ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

”നീ ഇവിടില്ലാരുന്നു, വെളുക്കാറായപ്പൊഴാ ഇങ്ങ് വന്നെ. മൊഴിയെത്തപ്പൊ പറഞ്ഞതെല്ലാം ശരിയാ. പക്ഷെ വെറെ എന്തെങ്കിലും നീ പറയാത്തതായിട്ട് ഒണ്ടോ?“

എന്തോ ഉണ്ടെന്ന് ആ മുഖത്ത് കാണാം, പക്ഷെ അത് എന്തിനാ പറയുന്നതെന്ന് ഓർത്ത് ചേനൻ അനങ്ങാപ്പാറ കളിച്ചു.

”നിന്റെ ചേട്ടനെ കൊണ്ടുപോയവനെ പോലെ അല്ല ഞാൻ. അല്ലാന്ന് നെനക്കുമറിയാം. പറ. നെനക്ക് ദോഷമൊന്നും വെരുത്തുകേല.“

ഒന്ന് വിക്കി. ആദ്യത്തേ വാക്ക് നന്നായിട്ട് ഇടറി. പക്ഷെ പറയാനുറച്ച് പറഞ്ഞു,

”അന്നാ കൊച്ചിനെ കണ്ടതിനും മുന്നേ ഞാൻ കൊറേ ഓടിയാരുന്നു രാത്രീല്‌. വലയും മടക്കി പള്ളത്തികളെ ചാക്കിലുമാക്കി വരുമ്പം ഇവളിവിടില്ല. ഞാൻ പിന്നെ പറമ്പായ പറമ്പെല്ലാം ഓടുന്നേനെടയില്‌ സതീടെ പറമ്പീന്നാ ഇവടെ വിളി കേട്ടെ.“

ഇവളെന്ന് പറഞ്ഞത് പട്ടിയെ ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കൊറച്ചൊന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നു പാപ്പന്‌. ചേനന്റെ മോള്‌ ഒരു വരുത്തന്റെ കൂടെ പോയതോടെ ഉത്തരവാദിത്വമെല്ലാം തീർന്നെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് ഭാര്യ തിരിച്ച് വീട്ടിൽ പോയെന്നാണ്‌ പറഞ്ഞിരുന്നത്. ചേനന്‌ കൂട്ട് ആകെ ഈ പെൺപട്ടിയെ ഉള്ളു.

പാപ്പൻ ഒന്നും പറയാതെ ബാക്കി കേൾക്കാൻ കാത്തു.

“പൊട്ടക്കെണറ്റിലൊണ്ടാരുന്നു. പിന്നെ കൊറെ കഷ്ടപ്പെട്ടാ പിടിച്ച് കേറ്റിയെ.”

“നീ ഇവിടില്ലാരുന്നൂന്നാന്നോ പറഞ്ഞ് വരുന്നെ?”

“അയ്യോ അതല്ല സാറെ. എന്റെ കൈവെള്ളേടെ വലുപ്പമൊള്ളപ്പൊ തൊട്ട് അവളെ ഞാന വളർത്തുന്നെ. അവക്കീ പറമ്പും കെണറുമെല്ലാമറിയാവുന്നതാ. അങ്ങനെ വീഴത്തില്ല. ഞാൻ ചെല്ലുമ്പം കെണറിന്റെ അകത്തോട്ട് കെടക്കുന്ന ഒരു പ്ലാവിന്റെ വേരേൽ അള്ളിപ്പിടിച്ച് തൂങ്ങി കെടക്കുവാരുന്നു. പിടിച്ച് എഴുന്നേല്പ്പിച്ചപ്പൊ നടക്കാനും വയ്യ. പൊറകിലെ എടത്തെ കാലൊടിഞ്ഞിട്ടൊണ്ടാരുന്നു.”

“നീ എന്തുവാ ഉദ്ദേശ്ശിക്കുന്നെ?”

“സാറെ അവളെ ആരെങ്ങാണ്ട് തൊഴിക്കുവോ എങ്ങാണ്ട് ചെയ്തിട്ട് വീണതാ കെണറ്റിൽ. എനിക്ക് പിടിച്ച് എറങ്ങാവുന്ന താഴ്ച്ചേൽ ഒണ്ടാരുന്നു അവള്‌, നടക്കാൻ വയ്യാരുന്നു, അപ്പൊ അടീന്ന് പിടിച്ച് കേറിയതുമല്ല. പിറ്റേന്ന് കാലേല്‌ മരുന്നെല്ലാം വെച്ച് കെട്ടീട്ട്, ഞാൻ കെളയ്ക്കാൻ പോയിട്ട് തിരിച്ച് വന്നപ്പം പിന്നേം കാണാനില്ല ഇവളെ. വിചാരിച്ച പോലെ സതീടെ പറമ്പിലൊണ്ടാരുന്നു. അതാ പിന്നിങ്ങ് കൊണ്ടുവന്ന് ചങ്ങലയ്ക്കിട്ടെ.”

“അവിടെ ആളും അനക്കോം ഒന്നുമില്ലല്ലൊ?“

”ഇല്ല.. പെരപണി തീരൂന്നേന്‌ മുമ്പേ അവൾടെ കെട്ടിയോൻ കെട്ടിഞ്ഞാന്ന് ചത്താരുന്നു. ആകെ കാട് പിടിച്ച് കെടക്കുവാ.“

”നീ ഇപ്പൊ ഫ്രീയാന്നൊ?“

”എന്തുവാ സാറേ??“

”നെനക്കിപ്പം വേറേ പണി വല്ലോമൊണ്ടോന്ന്?“


”എന്നാ നമുക്കാ പറമ്പ് വരെയൊന്ന് പോവാം. അവളും വേണം.“

ചേനന്‌ അതത്ര പന്തിയല്ലെന്ന് തോന്നി നിന്നു.

”എടോ, തന്റെ ചേട്ടനേ കൊണ്ടുപോയ പോലെ അല്ല. അല്ലേലും ആരേലും പട്ടിയെ അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് സ്റ്റേഷനീ കൊണ്ടുപോവുമോ?….അല്ലേൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്. ദേ ഈ തൊപ്പി നീ അകത്ത് വെച്ചേക്ക്, അവടെ പോയി തിരിച്ച് വന്നിട്ട് തന്നാ മതി.“

”തൊപ്പി സാറ്‌ വെച്ചോ…നമ്മക്ക് പോവാം.“

ഇതിനിടയിൽ പോക്കറ്റിൽ നോക്കിയപ്പോഴാണ്‌ ബാക്കി തരാൻ പൈസയില്ലാതെ ഹോട്ടലുകാരൻ തന്ന എക്ലയേർസ് കിട്ടിയത്. കവർ പൊളിച്ച് അത് ആ പട്ടിക്ക് ഇട്ടുകൊടുത്തു.

അവളൊരു നിമിഷം ഒന്ന് പകച്ചു.

അങ്ങനൊരു സാധനം അവൾ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടില്ല. പക്ഷെ ഇട്ട് തന്ന മനുഷ്യനിൽ കളങ്കമൊന്നും കാണാനുമില്ല.

അവളത് നക്കിയെടുത്ത് ചവച്ചു. അന്ന് വരെ നാവ് അങ്ങനെയൊരു രുചി അറിഞ്ഞിട്ടില്ല.

അവൾ ഒന്ന് മണ്ണിൽ കിടന്ന് ഉരുളുകയും, വാലാട്ടുകയുമൊക്കെ ചെയ്ത് സ്നേഹബന്ധം ഊട്ടിയുറപ്പിചെങ്കിലും വീണ്ടും ഇട്ടുകൊടുകാൻ പാപ്പന്റെ കൈയ്യിൽ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.

വലിപ്പമുണ്ടെങ്കിലും ഒരു വയസ്സൊക്കെയേ കാണു അവൾക്കെന്ന് പാപ്പൻ ഊഹിച്ചു.

അടുത്ത തവണ തരാമെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞത് അവൾക്ക് മനസ്സിലായോ എന്തോ!

പിറ്റേന്ന് ഐ.പി.എസ്. രാജ്ഞിയോടും കുട്ടി രാജാക്കന്മാരോടും മുഴുവൻ കാര്യങ്ങളും വിശദീകരിക്കുമ്പൊ നല്ല വാക്ക് പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. ആരേയും അറിയിക്കാത്തെ അമിത ആവേശം കാണിച്ചത് ആരും നല്ല അർത്ഥത്തിലെടുക്കില്ലെന്ന് പാപ്പൻ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, അന്വേഷണം ശരിയായ് ഗതിയ്ക്ക് തിരിച്ച് വിടാനാവും എന്നൊരു വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ പ്രതീഷയും തെറ്റി.

മീര കണക്കിന്‌ ശകാരിച്ചെന്ന് മാത്രമല്ല, അവസാനം പറഞ്ഞത് കൊള്ളേണ്ടിടത്ത് തന്നെ കൊള്ളുകയും ചെയ്തു.

”ഐ ഷുഡിന്റ് ഹാവ് ചോസൺ ഏ മിയർ കോൺസ്റ്റബിൾ ഓവർ ഇന്റലിജെന്റ് ഓഫീസേർസ്.“

സ്ഥിതി കൂടുതൽ വഷളായത് സതിയുടെ പറമ്പിൽ നിന്ന്‌ കാര്യമായിട്ട് തെളിവൊന്നും കിട്ടാതെ വന്നപ്പോഴാണ്‌.

“ഇനി താനാ പട്ടീടെ മൊഴി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ട് സ്റ്റേഷനിലോട്ട് വന്നാ മതി.. അവിടെ തന്നെക്കൊണ്ട് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സാധിക്കാനില്ല.”, എന്ന് അലറിയിട്ട് മീര വണ്ടിയിൽ കേറി രംഗം വിട്ടു. ബാക്കിയുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ ഒന്ന് തല പൊക്കി നോക്കാൻ പോലും താത്പര്യമില്ലാതെ പാപ്പനവിടെ നിന്നു.

അപ്പനെ വിളിച്ചാൽ രണ്ടുണ്ട് ഗുണം. കണ്ട ഇത്തിൾക്കണ്ണികളുടെ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ട് സംസാരിച്ച് പോവാം, അത് പോലെ അടുത്തത് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറഞ്ഞും തരും. പക്ഷെ ഇത്തവണ ക്രമം ഒന്ന് തെറ്റിക്കാനുറച്ച് ആ പറമ്പിൽ ബാക്കിയായവരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ നടന്നു.

ചേനന്റെ പട്ടിയെ തൊഴിച്ചിട്ട് ഒരുത്തൻ ഓടിയെങ്കിൽ അയാൾ ചാടാൻ സാധ്യതയുള്ള മതില്‌ ചാടി കഷ്ടിച്ച് ഒരു ബൈക്കിന്‌ പോവാൻ വീതിയുള്ളൊരു വഴിയിലെത്തി. ഇവിടെ എങ്ങും രണ്ട് ശവശരീരം കൊണ്ടുവരാൻ പാകത്തിന്‌ വണ്ടി നിർത്താനിടമില്ല. ഇടത്തോട്ടാണെങ്കിൽ ഓട്ടം ഒരൂപാട് നീളും, പെരുമ്പനച്ചിക്ക് മുകളിലൂടെയുള്ള റയിൽ പാലം വരെ. വലത്തോട്ടാണെങ്കിൽ നാഷണൽ ഹൈവേ 66ഇലേക്ക് അധികമില്ല.
രണ്ടാണെങ്കിലും കേണലിന്റെ വീട്ടിലെ ഗേറ്റിന്റെ വക്കത്ത് വെച്ചിരിക്കുന്ന രണ്ടിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിൽ ചാടിയവനെ കാണാനൊക്കും.

കേണലിന്റെ ഭാര്യയെ കാര്യത്തിന്റെ കിടപ്പൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുത്ത് സി.സി.ടി.വി. ഫൂട്ടേജൊക്കെ നോക്കിയപ്പോഴാണ്‌ നൈറ്റ് വിഷൻ ക്യാമറയ്ക്ക് അത്രയും ദൂരെ ഒരാളുടെ മുഖം തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റില്ലെന്ന് പാപ്പന്‌ മനസ്സിലായത്, പക്ഷെ എന്താണെങ്കിലും രാജ്ഞിയെ വിളിച്ചറിയിക്കാൻ ഒരു കാര്യമായി.

ജീൻസും, എന്തോ ഒരു ചെക്ക് ഷർട്ടുമിട്ട് ഒരുത്തൻ ആ വഴി പാലത്തിന്റെ ദിക്കിലേക്ക് ഓടിയപ്പോൾ സമയം 2.46.

അവിടുന്ന് പാലം വരെ ഓടിയാൽ എങ്ങനെയായാലും എട്ട് മിനിറ്റിലധികമെടുക്കില്ല. പോട്ടെ, ഒരു പത്ത് കൂട്ടിയാൽ തന്നെ അവന്റെ വണ്ടി നാഷണൽ ഹൈവേയിൽ 3 മണിക്ക് മുൻപ് കയറിയിട്ടുണ്ടാവും.

അത് വരെയില്ലാത്ത് ഒരു ഊർജ്ജമായിരുന്നു പിന്നെ പാപ്പന്റെ സിരകളിൽ. സംശയമെല്ലാം ശരിയെന്ന് സ്ഥപിക്കാൻ മുഖമില്ലാത്തൊരു രൂപത്തെ കിട്ടിയെന്ന് മാത്രമല്ല, അവന്റെ മുഖം തിരഞ്ഞിനി അധികം പോവേണ്ടി വരില്ലെന്നുകൂടെ തെളിഞ്ഞ് വരുന്നു.

ഇത്തവണ രാജ്ഞി കോപിച്ചില്ല. അനുമോദിച്ചുമില്ല.

പക്ഷെ ടീമിനെ രണ്ടാക്കിയിട്ട് കായംകുളത്തും, നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങരയും, ഹരിപ്പാടും കെൽട്രോൺ സ്ഥാപിച്ച ട്രാഫിക്ക് ക്യാമറയുടെ ഫൂട്ടേജ് എടുത്ത് ഒത്ത് നോക്കാൻ പാപ്പനുള്ള ടീമിനെ നിയോഗിച്ചു.

ഇത്തവണ ആവശ്യമുന്നയിക്കുന്നതിന്‌ മുമ്പ് തന്നെ എല്ലാ വശവും ആലോചിച്ചിട്ടാണ്‌ പാപ്പൻ ചെന്നത്.

“നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങരേലെ ക്യാമറയിൽ 3 മണിക്ക് തൊട്ട് മുമ്പോ ശേഷമോ കടന്ന് പോയ വണ്ടികൾ മറ്റ് രണ്ട് ക്യാമറകളിൽ എപ്പോഴൊക്കെയാ കടന്നു പോയതെന്ന് നോക്കിയാ മനസ്സിലാവും. ഒരു വണ്ടി വൈകിയിട്ടൊണ്ടാവണം. ഒരുപാട്. ഇനി മറ്റൊരു ക്യാമറേലും പതിഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കി അവൻ തൊട്ടടുത്തുണ്ട്. കൈ എത്തുന്ന

ഇതല്ലാതെ വേറെ എന്തൊക്കെ വഴികളുണ്ട്. ഇതാണ്‌ എലിയേ പേടിച്ച് ഇല്ലം ചുടുന്ന പരിപാടിയെന്ന് ഒരു കൂട്ടർ വാദിച്ചു.

”ഇതൊന്നുമല്ലാതെ ഒരുപാട് സാധ്യതകളൊണ്ട്, പക്ഷെ അതിലേതായാലും ആ സമയത്തെ ട്രാഫിക്ക് ഒത്ത്നോക്കിയാ ഒരു ധാരണയാവും. ഒരു വണ്ടിയെ മാത്രം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ പാകത്തിന്‌.“

ആർക്കും അങ്ങോട്ട് തൃപ്തി വരുന്നില്ലെന്ന് കണ്ട പാപ്പൻ പറഞ്ഞു,

”പണ്ട് സ്കൂളീ കണക്ക് പരീക്ഷക്ക് സമത്തിന്റെ എടത് വശത്തൊള്ളത് വികസിപ്പിച്ച് കൊണ്ടുവന്നിട്ട് എങ്ങുമെത്താതെ വരുമ്പം എന്ത് ചെയ്യുമാരുന്നു? പിന്നെ ചോദ്യത്തിലെ വലത് വശത്തൊള്ളത് വെച്ച് താഴേന്ന് മോളിലോട്ട് ഒരു പിടി പിടിക്കത്തില്ലാരുന്നോ? അത്രെ ഒള്ളു ഇതും.“

പറഞ്ഞതിന്റെ ഗുട്ടൻസ് സംശയം ചോദിച്ച കുട്ടിരാജാവിന്‌ മനസ്സിലായി.
എല്ലാം ഫലവത്തായി.

അവരുടെ കണ്ണുകൾ സ്ക്രീനിൽ പിന്തുടർന്ന വണികളിൽ ഒന്നിന്റെ റൂട്ട് മാത്രം മുഴച്ച് നിന്നു.

3:02ന്‌ ഒരു ചാര നിറത്തിലുള്ള ടാറ്റാ സിനോൺ നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങര ക്യാമറയിലൂടെ പോയിട്ടുണ്ട്, പിന്നീട് ഹരിപ്പാടുള്ള ക്യാമറയിലും അധികം വൈകാതെ മുഖം കാണിച്ച് ആലപ്പുഴ ലക്ഷ്യമാക്കി പോയി. എന്നാൽ ഈ വണ്ടി എവിടെ നിന്ന് വന്നുവെന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ കായംകുളത്ത് സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള ക്യാമറയിലൂടെ അടുത്തെങ്ങും പോയിട്ടില്ല.

ഹരിപ്പാട് ഭാഗത്തുനിന്ന് തന്നെ വന്നതാണോയെന്നുള്ള തുടർ അന്വേഷണത്തിൽ, ഇതേ വാഹനം 1:14ന്‌ ഹരിപ്പാടുള്ള ക്യാമറയിൽ ചിത്രമാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങര ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ള വരവ്. അധികം വൈകാതെ നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങരയിലെ മൂന്നും കൂടുന്ന ജംക്ഷനിലും വന്നിട്ടുണ്ട്.

പിന്നെ 3:02 വരെ എവിടെ ആയിരുന്നുവെന്ന് അന്വേഷിക്കാൻ യാതൊരു നിർവ്വാഹവുമില്ല.

സിനിമയിലായിരുന്നെങ്കിൽ ആ ഭാഗത്തുള്ള സകല എ.ടി.എം. സെന്ററുകളുടേയും മറ്റ് വാണിജ്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും സി.സി.ടി.വി. ഫൂട്ടേജുകൾ അധികം വൈകാതെ കിട്ടുകയും ആ വണ്ടിയുടെ സകല അനക്കങ്ങളുടേയും ഒരു രൂപരേഖയുണ്ടാക്കാനും സാധിച്ചേനേ. പക്ഷെ ശരിക്കുള്ള ലോകത്ത് അതിന്റെ നൂലാമാലകളും നിയമ പോക്രിത്തരങ്ങളും കാരണം മനസ്സ് മടുത്ത് ആരും ആ വഴിയൊന്നും മനസ്സിൽ പോലും ആലോചിക്കാറില്ല.

ഹരിപ്പാടുള്ളത് സ്പീഡ് ഇന്റർസെപ്ടർ ക്യാമറ ആയതുകൊണ്ട് ഡ്രൈവറേയും അതേ സമയം നമ്പർപ്ലേറ്റും ചിത്രമാക്കി ഒപ്പിയെടുക്കാനുള്ള ശേഷിയുള്ളതാണ്‌.

ആ സിനോൺ അന്വേഷിച്ച് ചെന്നത് നീർക്കുന്നത്തുള്ള ഒരു കർഷകന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ്‌. അയാൾ ചോദിച്ചത്തിന്‌ അണുവിട നുണ പറയാതെ സമ്മതിച്ചു അന്ന് രാത്രി വണ്ടി ഓട്ടം പോയിരുന്നു. പണ്ട് കൂടെ പഠിച്ച ഒരു സുഹൃത്ത് ആരേയോ കാണാൻ വണ്ടിയെടുത്തുകൊണ്ട് പോയി. രാവിലെ ചന്തയിൽ പോവണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നകൊണ്ട്, അവൻ വെളുപ്പിനെ തന്നെ കൊണ്ടുവന്ന് തിരിച്ച് ഇട്ടിട്ട് പോവുകയും ചെയ്തെന്ന് പറഞ്ഞു.

അയാളാണ്‌ വന്ദനത്തെ മക്കി ജംക്ഷനിൽ നിന്ന് പടിഞ്ഞാറ്‌ മാറി പുളിയഞ്ചോലക്കാരുടെ പുതുക്കിപ്പണിത കുടുംബവീട്ടിലേക്ക് കാക്കിപ്പടയെ കൊണ്ടുപോയത്.

അവിടെ വെച്ചാണ്‌ പാപ്പൻ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ട് സുധീഷിനെ കാണുന്നത്. അതോ ഇതിന്‌ മുമ്പ് ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയ മുഖമാണോ ഇതെന്ന് അയാൾക്ക് വലിയ തിട്ടമില്ലായിരുന്നു.

അപ്പൻ വറീതിന്റെ ഉപദേശം ഓർത്തു.

“ഡാ അതിപ്പൊ തെറ്റ്ചെയ്തവനെ ബാക്കിയൊള്ളവരിൽ നിന്ന് മാറ്റി നിർത്തുന്ന എന്തോ ഒന്നൊണ്ട്. അത് പറഞ്ഞ് തരാനൊക്കില്ലന്നെ. നെനക്ക് സമയമാവുമ്പൊ മനസ്സിലാവും. എനിക്കൊറപ്പാ. തെറ്റ് സമ്മതിച്ച് തരാത്തവരടെ കണ്ണിലോട്ട് നൊക്കുന്നത് അടി കാണാത്ത ചെളിക്കുഴിലോട്ട് നോക്കുന്ന പോലാ.”

സുധീഷ് ആദ്യമേ തന്നെ സമ്മതിച്ചു അയാൾ വണ്ടിയിൽ പോയതും മറ്റും. പക്ഷെ എവിടെ പോയി എന്നുള്ള ചോദ്യത്തിന്‌ നാട്ടിൽ വരുമ്പോഴൊക്കെ നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങര റെയിൽവേ മേല്പ്പാലത്തിന്റെ കീഴെയാണ്‌ പണ്ടുതൊട്ടെ പരിചയമുള്ള സുഹൃത്തുക്കളെ സൽക്കരിക്കാറുള്ളതെന്നും, പക്ഷെ അന്നേ ദിവസം സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊന്നും വരാനൊത്തില്ലെന്നും അയാൾ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് മദ്യപിച്ചെന്നും പറഞ്ഞു.

വലിയ ബഹളമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കി കസ്റ്റടിയിലെടുക്കുന്നതിനെ സുധീഷും വീട്ടുകാരും എതിർത്തെങ്കിലും രാജ്ഞി വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.

ജീപ്പിലേക്ക് കയറുമ്പൊ “എല്ലാം സാഹചര്യത്തെളിവാ, അല്ലാതൊന്നുമില്ല, ആളെ കിട്ടാഞ്ഞ് കൈ ഒഴിയാൻ കണ്ടെത്തിയതാ” എന്നും പറഞ്ഞുള്ള അയാളുടെ പ്രകടനത്തിനിടയ്ക്ക് പാപ്പി കണ്ടു. ആഴം അറിയാത്ത ചെളിക്കുണ്ട്!

പക്ഷെ രണ്ട് പിള്ളേരുടെ അപ്പനും ഇത് വരെ പേരിനൊരു ട്രാഫിക്ക് പെറ്റി പോലും കിട്ടാത്ത ഒരാളേക്കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ പറ്റുമോ?

സുധീഷിന്‌ മനാമ സിറ്റിയിൽ ഒരു കൺസ്റ്റ്രക്ഷൻ ബിസിനസ്സുണ്ട്, സ്വന്തമായിട്ട്. അഞ്ചാറ്‌ കൊല്ലത്തിൽ നാട്ടിൽ കാല്‌ കുത്തിയത് വല്യച്ഛന്‌ ബലിയിടാൻ മാത്രം. ജബേൽ അലിയിലെ ജോലി വിട്ട് തൊണ്ണൂറുകളുടെ ഒടുക്കം ബഹറിനിൽ എത്തിയതാണ്‌. പതുക്കെ ബിസിനസ്സിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

പ്രായത്തിന്റെ എടുത്ത്ചാട്ടമാണോ മീരയുടേതെന്ന് അന്വേഷിക്കാൻ ഇന്റലിജെൻസ് അഡീഷണൽ ഡി.ജി.പി.യുടെ വക ഒരു അന്വേഷണം നടത്തിയപ്പോൾ, ഇവിടെ നാട്ടിലുള്ളതിനേക്കാൾ നല്ല പ്രതിച്ഛായയാണ്‌ അയാൾക്ക് ഷെയ്ഖിന്റെ മണലാരണ്യങ്ങളിൽ.

ഇതൊരു തലവേദനയാവുമെന്ന് ഉറപ്പായതോടെ, മുതിർന്ന പോലീസുകാരുടെ ആശിർവാദത്തോടെ തന്നെ സുധീഷിന്‌ ജാമ്യം അനുവദിച്ച് കിട്ടി.

അന്ന് പാപ്പൻ വീണ്ടും ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കി. അയാളുടെ കണ്ണിന്‌ നിരപരാധിയ്ക്കുണ്ടായേക്കാവുന്ന സന്തോഷത്തിന്റെ തിളക്കമല്ല. അറ്റം കാണുന്നില്ല!

പാപ്പനെ അലട്ടിയിരുന്ന വേറെയൊരു പ്രശ്നം അന്ന് ജീപ്പിൽ കയറ്റുമ്പോഴുള്ള അയാളുടെ അമ്മയുടെ മുഖമാണ്‌. ബാക്കിയുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു അവരുടെ മുഖം.

അവരുടെ വ്യഥ.

അവര്‌ മുറ്റത്ത് എന്നെങ്കിലും കാക്കിപ്പടയെത്തുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന പോലെ.

ആ അമ്മയ്ക്ക് മകനെക്കുറിച്ച് മറ്റാർക്കും അറിയാത്ത എന്തൊക്കെയോ അറിയാമെന്ന് തോന്നി പോവുന്നു. പക്ഷെ ജീവൻ പോയാലും അവരതൊന്നും മകന്‌ ദോഷമാവുംവണ്ണം പുറത്ത് പറയില്ല, അതുറപ്പ്.

അമ്മമാർക്ക് ദൈവം കനിഞ്ഞ് കൊടുത്ത ഒരു അനുഗ്രഹമാണ്‌, സ്വന്തം മക്കളെ കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു ആറാം ഇന്ദ്രിയം. പക്ഷെ ആ പാവങ്ങൾക്ക് അതുള്ളതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ ദുഖിക്കാമെന്നുള്ളതല്ലാതെ മറ്റ് ഗുണമൊന്നും ഈ നൂറ്റാണ്ടിലില്ലല്ലൊ എന്ന് പാപ്പൻ ഓർത്തു. മോളമ്മയേ കുറിച്ചും പാപ്പൻ അവരെ എന്ത് മാത്രം വിഷമിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും വരെ ഞൊടി നേരം കൊണ്ട് ചിന്തിച്ച് കൂട്ടി, അവസാനം ചിന്തകൾക്ക് മുന്നിൽ തോറ്റ് കൊടുത്തു.

മീരയ്ക്ക് എതാണ്ട് ഉറപ്പായി സുധീഷല്ല തെറ്റുകാരൻ എന്ന്‌. പല വട്ടം എല്ലാരുടെ മുന്നിലും വെച്ച് പാപ്പനെ സഹായിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച നശിച്ച നിമിഷത്തെ പഴിച്ചു. പലപ്പോഴും പാപ്പനുള്ളപ്പോൾ തന്നെ.

ശരിക്കും എല്ലാ വശത്തും പഴിയും കളിയാക്കലുകളും മാത്രം.

പണ്ട് രേവതിയുടെ അമ്മായിയുടെ ശരീരം റീജണൽ ക്യാൻസർ സെന്ററിൽ നിന്ന് വീട്ടിൽ എത്തിച്ച്, മറ്റ് ചടങ്ങുകൾക്ക് ശേഷം മാവിന്റെ കൊമ്പുകൾക്കൊപ്പം എരിഞ്ഞമരുന്നത് കണ്ട് അലറി കരഞ്ഞിട്ട് പറഞ്ഞത്രെ അവൾ മരിചാൽ അവളെ ദഹിപ്പിക്കല്ലെന്ന്. ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും കുഴിച്ചിട്ടാൽ മതിയെന്ന്.

മതം മാറി വന്നതുകൊണ്ട് ബിൻസിയ്ക്കൊരു പള്ളി കല്ലറ തരപ്പെടുത്താൻ അവളുടെ വീട്ടുകാരേക്കൊണ്ട് സാധിച്ചുമില്ല.

അങ്ങനെ മുറ്റത്ത് ചിരട്ടയിൽ ചോറും കറിയും വെച്ച് കളിച്ചിരുന്ന കാലം തൊട്ട് ഒന്നിച്ചുണ്ടായിരുന്ന കുട്ടികളെ ഒന്നിച്ച് അടക്കിയാലെന്താന്നൊരു ചോദ്യമുയർന്നു.

എല്ലാംകൊണ്ടും അത് ശരിയായി.

ആ കല്ലറയ്ക്കൽ നിന്ന് കരയുന്ന പാപ്പനെ കണ്ട് രേവതിയുടെ അമ്മ വീണ്ടും കരഞ്ഞു.

അമ്മ പോയി കഴിഞ്ഞ്, പാപ്പൻ ആ സിമന്റ് തറയിൽ കൈ വെച്ച് അകത്തുള്ളവർക്കൊരു വാക്ക് കൊടുത്തു.

ഒട്ടുമിക്ക പോലീസുകാർക്കും കേസിലെ താത്പര്യം തീരെയില്ലാതായെങ്കിലും വറീത് പാപ്പനെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തിയില്ല. പാപ്പൻ സുധീഷിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഗവേഷണം തുടങ്ങിയപ്പൊ എല്ലാ സഹായവും ചെയ്ത് കൊടുത്തു.

സുധീഷ് ബി.കോം. എടുത്തത് നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങരയിലെ എച്ച്. എം. മാധവാ കോളേജിൽ നിന്നാണെന്നുള്ളതാണ്‌ ആകെയുള്ള ഒരു കച്ചിത്തുമ്പ്. അവിടുന്ന് സമ്പാദിച്ച സൗഹൃദവലയവും അങ്ങനെയെല്ലാം എവിടെയും ഒരു തരത്തിലും സഹായിച്ചില്ല. പാലത്തിന്‌ കീഴെ കൂടുന്ന ദർബാർ സദസ്സിന്റെ കാര്യത്തിലും സംശയത്തിന്‌ വക തരുന്നതൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

എല്ലാ തരത്തിലും വഴി മുട്ടി നിന്ന അവസ്ഥയിൽ ഒരു അത്ഭുതം നടന്നു.

അല്ല, അത്ഭുതമല്ല.

പക്ഷെ എന്തിന്‌ അങ്ങനെ ഒരു വഴിക്ക് നീങ്ങിയെന്ന് ചോദിച്ചാൽ പാപ്പന്‌ അറിയില്ല.

സുധീഷ് ആ വഴി പോയ നേരത്ത് തുറന്ന് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളേതൊക്കെയെന്ന് അന്വേഷിച്ചിട്ട് മിക്കതും പെട്രോൾ ബങ്കുകളാണ്‌. അതിലൊന്നിൽ പോലും വണ്ടി നിർത്തിയിട്ടുമില്ല.

ഹരിപ്പാട് സർക്കാർ ആശുപത്രിയുള്ളതുകൊണ്ടും അവിടെ മരുന്നിന്റെ ലഭ്യത സോമാലിയയേക്കാൾ പരിതാപകരമായതുകൊണ്ടും, മുനിസിപ്പാലിറ്റി ഒരു തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു. ടൗണിൽ തന്നെയുള്ള നാല്‌ മെഡിക്കൽ ഷോപ്പുകളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരെണ്ണമെങ്കിലും 24 മണിക്കൂറും പ്രവർത്തിക്കണം. 4 കടക്കാരും ആ ഉത്തരവാദിത്വം ഒരോ ദിവസവും ഊഴമനുസരിച്ച് നിറവേറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

സുധീഷ് പോയ ദിവസം തുറന്നിരുന്നത് കെ.എം. മെഡിക്കൽസാണ്‌. അവിടെ പോയിരുന്നോ എന്നു ഫോട്ടോ കാണിച്ച് അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ ബി.ഫാം ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ തന്നെ കടയിൽ സഹായത്തിന്‌ നിന്നിരുന്ന നിധിൻ എന്നൊരു പയ്യനാണ്‌. അവനുറപ്പാണ്‌ സുധീഷ് വന്നിരുന്നെന്ന കാര്യം. അയാൾ കാരണം പിറ്റേന്ന് അവന്‌ ചീത്ത കേട്ടതാണ്‌.

അവൻ മറക്കില്ല ആ മുഖം.

ബെറ്റാഡിൻ ജെല്ലും, കോട്ടണും, ബാൻഡേജുമാണ്‌ അയാൾ മേടിച്ചത്.

മഷിയുടെ മണം പോവാത്ത 2000 രൂപയുടെ നോട്ടാണ്‌ ആകെ അയാളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നത്. 1000, 500 നോട്ടുകളുടെ നിരോധനം എല്ലാ തരത്തിലും ബിസിനസ്സിനെ തറപറ്റിക്കുമ്പൊ 1900 രൂപയുടെ ചില്ലറ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് എടുത്ത് കൊടുത്തതിന്‌ നിധിൻ നല്ലവ്വണ്ണം പഴി കേട്ടു. അവന്‌ 2 ആഴ്ചത്തെ പ്രതിഫലമായി കിട്ടണ്ട 2000 ആയിട്ട് ആ നോട്ട് എടുത്തുകൊള്ളാൻ പറഞ്ഞ് കടയുടമും തടിയൂരി.

പക്ഷെ അത് വേറൊരു തരത്തിൽ അനുഗ്രഹമായി.

ആ 2000, പഴയ നോട്ടുകൾക്ക് പകരം മാറി കൊടുത്തത് എസ്.ബി.ടി.യുടെ വന്ദനം ശാഖ വഴിയാണ്‌. പഴയ നോട്ടുകളുടെ നമ്പരും മാറ്റി വാങ്ങാൻ വരുന്നവരുടെ ഐ.ഡി.യുടെ കോപ്പിയും മേടിച്ച് വെച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്‌, ഒന്നൂടെ ആഴത്തിൽ മുങ്ങിത്തപ്പിയപ്പോൾ ആ രണ്ടായിരം രൂപ നോട്ട് പുളിയഞ്ചോല സുധീഷിൽ തന്നെ എത്തി നിന്നു.

ഒരു സാക്ഷിയും, നോട്ടെന്നൊരു തെളിവുമായതോടെ മീരയെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചു, പക്ഷെ ഒരു ഹരിശ്ചന്ദ്രനെ സംശയിക്കാനും മേലധികാരികളുടെ എതിർപ്പുകളെ അവഗണിച്ച് വീണ്ടും ഒരു രൂക്ഷ കുറ്റാരോപണം നടത്താനും അവര്‌ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.

വാട്ടർ ബെഡിലെ വെള്ളത്തിന്റെ അളവ് ഒന്നുകൂടെ ക്രമപ്പെടുത്തിക്കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ കിടന്ന വറീത്, പല വട്ടം പണ്ട് കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരുമായി ഫോണിൽ സംസാരിച്ചു.

അത് പക്ഷെ സന്തോഷം പങ്കിടാനായിരുന്നില്ല.

“പാപ്പാ, ഞാൻ പറയുന്നൊരിടം വരെ നീ ഒന്ന് പോണം. ഒരു രവിയെ കാണണം. ഈ സുധീഷ് നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങര പഠിച്ചിരുന്നപ്പം അയാള്‌ നിന്റെ സ്റ്റേഷനില്‌ റൈറ്ററാരുന്നു. എനിക്ക് വല്യ പരിചയവില്ല, പക്ഷെ എന്നെ അയാക്ക് അറിയാം. പറഞ്ഞാ മതി. ഇപ്പൊ അയാള്‌ മോനെ സഹായിക്കുവാ. അവൻ എന്തോ ഒരു കല്യാണ ബ്രോക്കറാ. അവന്റെ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പേര്‌ ഡൗവ്സ് മാറ്റ്രിമോണി.“

”നല്ല പേര്‌“

”സമയം കളയാതെ പോവാൻ നോക്കെടാ. അയാക്ക് ആ പയ്യനെ അറിയാം.“

വൊളന്ററി റിട്ടയർമെന്റ് മേടിച്ചെടുത്ത് നേരത്തേ തന്നെ തോൽവി സമ്മത്തിച്ച മിടുക്കന്‌ പാപ്പൻ മനസ്സിൽ കണ്ട പ്രായം പോലുമില്ലായിരുന്നു. ഇത് തലയിൽ തേച്ച ഡൈയുടെ മഹത്വമല്ലെന്നുറപ്പ്. അത്രെക്ക് ചുറുചുറുക്കോടെ ഓടി നടന്ന് ഓഫിസ് ജോലി ചെയ്യുമ്പോഴാണ്‌ പാപ്പൻ കയറി ചെല്ലുന്നത്.

”മോന്റപ്പൻ ഇന്നലെ വിളിച്ചാരിന്നു. അപ്പൊഴാ ഈ സ്റ്റേഷനില്‌ വറീത് സാറിന്റെ മോനൊണ്ടെന്ന് പോലുമറിഞ്ഞെ. ഞാൻ ആ വഴി വന്നിട്ടൊരു 7 കൊല്ലമായിക്കാണും.“

പാപ്പന്‌ അപ്രധാന വിഷയങ്ങൾ സംസാരിച്ച് പരിചയം പുതുക്കാൻ താത്പര്യമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും അയാളെ വെറുപ്പിക്കാതെ സംസാരം വേണ്ട ദിശയിലേക്ക് തിരിക്കാൻ ചിരിച്ചു. ചിന്തിച്ചു. എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു,

”അപ്പം തീരെ ചെറുപ്പത്തിലാ അല്ലെ ഈ സുധീഷിനെ കണ്ടിട്ടൊണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞെ.“

”ഉയ്യോ അതേ. ഒരുപാട് പണ്ടാ.“

”അതും എനിക്ക് പത്രത്തിലെ ഫോട്ടോ കണ്ടിട്ട് ഒരു 80% ഒറപ്പെ പറയാനും ഒക്കുന്നൊള്ളു. പക്ഷെ തിരിച്ചറിയാൻ പാകത്തിനൊരാളെ എനിക്കറിയാം. ഇത് ഞാൻ ഉദ്ദേശ്ശിക്കുന്ന ആളാണേൽ നിങ്ങക്ക് ഒരു ക്രോസ്സ് വിസ്താരത്തിനും നിക്കാതെ പൊക്കാം.“

”എന്തിനേ കുറിച്ച പറയുന്നെ?“

”ഒരിക്കൽ ഈ പേരൊള്ള ഒരു വന്ദനംകാരൻ പയ്യനെ അന്നത്തെ ഒരു ലേഡി പി.സി. രുഗ്മിണി നമ്മടെ സ്റ്റേഷനീ കൊണ്ടുവന്ന് ഇടിച്ചിട്ടൊണ്ട്. അവർക്ക് ഇവൻ ഏതാണ്ട് ഒരുപാട് ഊമ കത്ത് അയക്കുവാരുന്നു. വീട്ടിലോട്ട് വിളിച്ചേച്ച് വൃത്തികേടും. പല സ്ഥലത്ത് അവരടെ പൊറകെ പമ്മി നടക്കുമാരുന്നും കാണും. അവടെല്ലാം വെച്ച് ഇവരെ കാണാൻ അങ്ങനൊണ്ടാരുന്നു ഇങ്ങനൊണ്ടാരുന്നു എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞോണ്ട് വൃത്തികെട്ട കൊറേ കത്തെല്ലാം വന്നപ്പത്തേക്ക് അവര്‌ ഒന്നൂടെ കര്യമായിട്ട് കരുതി നടന്നേന്റെയാ. സുബ്രഹ്മണ്യ ക്ഷേത്രത്തിലെ വേല കഴിയുന്ന ദിവസം പൊറകീന്ന് ഇവനെ പൊക്കി സ്റ്റേഷനീ കൊണ്ടുവന്നിട്ട് തല്ലി. അന്ന് ഡ്യൂട്ടീലൊണ്ടാരുന്നവരൊക്കെ പൂരപ്പറമ്പിലും മറ്റുമാരുന്നു. ഞാനും പറാവുകാരനുമേ ഒള്ളാരുന്നെന്നാ ഓർമ്മ. എന്നിട്ട് ഒരു ഒടുക്കത്തെ താക്കീത് കൊടുത്താ വിട്ടെ. പിന്നെ അവൻ ഒന്നിനും നിന്നില്ലെന്നാ എന്റെ ഓർമ്മ.“

എന്തൊക്കെയോ കണ്ടെത്താതിരുന്ന കണ്ണിയെല്ലാം കൂടി ചേർന്ന് വരുന്ന പോലെ തോന്നി. വന്യമായ പ്രകാശമായിരുന്നു പാപ്പന്റെ മുഖത്ത്.

”അവരിപ്പം എവടൊണ്ട്?“

”നമ്മടെ സ്റ്റേഷനീ കാണും അവരടെ ബുക്കിന്റെ കോപ്പി. വീട് കൊറച്ച് തെക്കാ. തട്ടാമല. കൊല്ലത്തൂന്ന് പോണം.“

കാര്യമെല്ലാം പറഞ്ഞപ്പോൾ മീരയ്ക്കും ബോദ്ധ്യമായി. പക്ഷെ അവരെ നേരിട്ട് കണ്ട് അവരുടെ മൊഴിയും കൂടെ രേഖപ്പെടുത്താനാകുമെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയിട്ടെ ഇനി ഒരു അങ്കത്തിന്‌ മുറവിളി കൂട്ടുവെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു.

ഒരു അൺഒഫിഷ്യൽ റോഡ് ട്രിപിന്‌ റെഡിയായിക്കൊള്ളാൻ പാപ്പന്‌ ഓർഡറും കൊടുത്തു. കേട്ടപാതി കേൾക്കാത്ത പാതി പാപ്പൻ റെഡിയാണെന്നും പറഞ്ഞു.

അധികം വൈകാതെ കേസിന്റെ നാൾ വഴികളും പറഞ്ഞ് രാജ്ഞിയുടെ നീല റെനോൾട്ട് ലോഡ്ജിയിൽ അവര്‌ കൊല്ലം ലക്ഷ്യമാക്കി പോയി. ഒരു മണിക്കൂർ ഇടവിട്ട് മാറി മാറി ഓടിക്കാമെന്ന ഉപാധിമേൽ.

“ഭാര്യയും രണ്ട് പിള്ളേരുമൊക്കെയൊള്ള ഒരുത്തൻ…ആ ഒരു ഭാഗം ചിന്തിക്കുമ്പം മേഡം, നമ്മള്‌ ചിന്തിക്കുന്നത് തെറ്റാവണേന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് പോവും.”

“കെട്ടിയകൊണ്ട് ഒരാളും മാറത്തില്ല. ഈ കാക്കി യൂണിഫോമൊക്കെ അയാക്ക് ഒരു ഫെറ്റിഷ് ആരിക്കും. അയാടെ മനസ്സീ കെടന്ന് കാണും ഇത്രേം കൊല്ലം.”

“ഫെറ്റിഷെന്ന് വെച്ചാ?”

“എന്ന് വെച്ചാ…..ങാ… താനവിടിരുന്ന് തന്റെ ഫോണിൽ കുത്തി നോക്ക്.”

പാപ്പൻ ഫോൺ എടുത്തുപോലുമില്ല. മീരയുടെ മുഖത്ത് വന്ന കുഴഞ്ഞ്മറിഞ്ഞ നാണവും അഹന്തയും ചേർന്ന ഭാവപ്പകർച്ച കണ്ടപ്പൊ തന്നെ ഉഹിക്കാനൊത്തു.

“അല്ലേലും ഈ കല്യാണോമൊക്കെ ഒരുപാട് പേർക്ക് ഒരു മറ മാത്രമാ.. ബാക്കി ഒരോന്ന് ഒപ്പിച്ച് വെക്കാൻ. ഈ ഞാൻ പോലും കെട്ടാത്തതെന്താ..ദേ ഇപ്പൊ ആ പോവുന്ന റെനോ ക്ലാസ്സിക്ക് കണ്ടോ… ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ? ഉപയോഗിക്കാനും കൊള്ളാമായിരിക്കും, പക്ഷെ നാളെ മാരുതി സിയാസ് എറങ്ങി കഴിയുമ്പം തോന്നും ങാ അത് ഇതിലും കൊള്ളാമെന്ന്. അങ്ങനാ മിക്കവരും. ആണുങ്ങളും പെണ്ണുങ്ങളും. വെറുതേ ഓരോ സോഷ്യൽ കമ്മിറ്റ്മെന്റ്സ്.“

”മാഡം ഇപ്പമീ പറഞ്ഞതെല്ലാം മാറ്റിപ്പറയുന്ന ഒരു കാലം വരും. നോക്കിക്കോ.“

”ഇത് ഞാൻ കൊറേ കേട്ടിട്ടൊള്ളതാ.“

”മേഡം ഞാനും എതാണ്ട് ഇങ്ങനൊക്കെ തന്നെ ഫിലോസഫി പറഞ്ഞിരുന്നെയാ. പ്രേമംന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാ മഴ പോലാ. വെയിലൊള്ളപ്പൊ എല്ലാർക്കും മഴ വേണം. പഷേ മഴ പെയ്താ അത് തോരാൻ എവിടേലും കേറി ശപിച്ചോണ്ട് നിക്കുമെന്നൊക്കെ. എന്നിട്ടിപ്പം ഞാൻ കെട്ടി, ദേ കൊച്ചും ആവാറായി.“

അഹങ്കാരം മുഴച്ച് നില്ക്കുന്ന ചിരി ആയിരുന്നു മറുപടി.

വായിൽ വന്നതെല്ലാം രാജ്ഞിയുടെ അഹങ്കാരത്തിന്‌ അറുതി വരുത്താൻ പറ്റിയ വാക്കുകളായതുകൊണ്ടും, കുഞ്ഞ് ഉണ്ടാവുമ്പൊ ഒരു ജോലി അത്യാവശ്യം ആയതുകൊണ്ടും, കേസിന്റെ ഇനിയുള്ള ഗതി എങ്ങനെ വേണമെന്നുള്ള പുതിയൊരു വിഷയമിട്ട് പാപ്പൻ തടിയൂരി.

ചിന്നക്കട ജംക്ഷനിൽ ചെന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞത് അബദ്ധമായോ, തട്ടാമല എത്താൻ വൈകുമോ, എന്നൊക്കെയറിയാൻ വണ്ടി നിർത്തിയിട്ട് പി.സി.104നെ വിളിച്ചെങ്കിലും അയാൾ എടുത്തില്ല. വരുന്നത് വരട്ടെ കൊല്ലത്ത് ചെന്നിട്ട് ചോദിച്ച് പോകാമെന്നോർത്ത് വണ്ടി എടുത്തതും, അയാൾ വിളിച്ചു.

”വേണ്ട ഞാൻ എടുത്ത് സംസാരിച്ചോളാം. താൻ വണ്ടി ഓടിച്ചാ മതി. ഇനി ഒരു കൈയ്യിൽ ഫോണും പിടിച്ച് വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത് ട്രാഫിക്കുകാര്‌ പൊക്കിയിട്ട് വേണം അതിന്റേം കൂടെ തെറി അവിടെ ചെന്നിട്ട് കേക്കാൻ.“

”അയ്യോ, മേഡം ഇപ്പം എടുത്താ നമ്മളൊന്നിച്ച് കേസിൽ എന്തോ ഒപ്പിക്കാൻ പോവാന്നു എല്ലാ അവനും ഇപ്പം അറിയും. അത് വേണ്ട. എല്ലാം ഒന്ന് ഒറപ്പിച്ചിട്ട് പോരെ അത്.“

ആരെയും അനുസരിക്കാത്ത പ്രകൃതക്കാരിയായതുകൊണ്ട്, ഇത്രയും പറഞ്ഞ് തീരുമ്പോഴേക്ക് മീര ഫോൺ പാപ്പന്റെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് എടുത്ത് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് മാത്രം ഫോൺ അറ്റെൻഡ് ചെയ്തിട്ട് പാപ്പന്റെ ഇടത് ചെവിയോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊടുത്തു.

സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരു യൂ ടേൺ എടുത്ത് വന്ന വഴി പോയി മറ്റൊരു ഇന്റർസെക്ഷൻ തിരിയുകയും ചെയ്തു.

എല്ലാം വന്നിട്ട് പറയാമെന്ന് പറഞ്ഞതും, മീര ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തത് തിരിച്ച് പാപ്പന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു.

”മേഡം ഇത് പറഞ്ഞപ്പൊഴാ ഓർത്തെ…ശരിക്ക് നമ്മളാരേം അറിയിക്കാതെ വന്നത് ഇനി മുകളിലൊള്ള സാറമ്മാർക്ക് പിടിക്കാതെ വരുവോ…ഇവൻ തെറ്റുകാരൻ ആണെന്ന് സ്ഥാപിച്ചാലും നമ്മളോട് വാശി കാണിച്ച് ഇതങ്ങ് മുക്കുവോ?“

”ഓഫീസ് പൊളിറ്റിക്സിന്റെ കാര്യം പീറ്റർ എനിക്ക് വിട്ടേക്ക്. ആദ്യം തെറ്റുകാരൻ ആണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ പറ്റട്ടെ.“

നൈമിഷിക നിശബ്ദത പതുക്കെ വളർന്നു. പടർന്ന് പന്തലിച്ച് ആ കാറിൽ മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു. രണ്ട് പേരും കേസ് തെളിയിക്കാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിലെന്ത് എന്നുള്ളതിന്‌ ഉത്തരം തേടി മനസ്സിനെ എവിടേക്കൊക്കെയോ പായിച്ചു.

ഒരു കുടുംബ വീട് പ്രതീക്ഷിച്ചാണ്‌ ചെന്നതെങ്കിലും സാമാന്യം നല്ല ഒരു ചെറിയ വില്ലകളുടെ സമുച്ചയത്തിലേക്കാണ്‌ അഡ്രസ്സ് അവരെ എത്തിച്ചത്. രുഗ്മിണി എന്ന പേര്‌ അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് വില്ല കണ്ടുപിടിക്കാനൊത്തു, കാരണം റിട്ടയർ ചെയ്ത പോലീസ് കോൺസ്റ്റബിളിനെ ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.

രുഗ്മിണിയുടേത് പ്രായം അധികം ഉലയ്ക്കാത്ത അഴകാണ്‌. പരിചയമില്ലാത്ത, അവരുടെ ചരിത്രമറിയാത്ത ഒരാൾക്കും പ്രായം ഊഹിക്കാൻ പോലും പ്രയാസമാവണം.

ക്ഷണിച്ച് അകത്തിരുത്തി ചായയും കിണ്ണത്തപ്പവും വിളമ്പുമ്പോഴും, ഒരുപാട് കാലത്തിന്‌ ശേഷം ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ നിന്ന് തന്നെ അന്വേഷിച്ച് വരാൻ പാകത്തിന്‌ എന്താണുള്ളതെന്ന് തെല്ലൊരു ആശങ്ക രുഗ്മിണിയുടെ മുഖത്ത് നിഴലിക്കുന്നത് പാപ്പൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അധികാരം മറച്ച് വയ്ക്കാതെ എല്ലാം പറഞ്ഞത് രാജ്ഞിയാണ്‌. പാപ്പൻ നിശബ്ദം അവരുടെ ഭാവപ്പകർച്ചകൾ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

“വേണ്ട മേഡം, എന്നേ ഫോട്ടോ കാണിക്കെണ്ട. ആ കൊച്ചൻ ആണെങ്കിലും ഞാൻ വരത്തില്ല സാക്ഷി പറയാൻ.”


“നിങ്ങളുദ്ധേശ്ശിക്കുന്ന പേടിയല്ല. അവൻ ആണെങ്കിൽ ഞാനും അകത്ത് പോവും. ഞാനും തെറ്റ്കാരിയാ. ഞാൻ അന്ന് അവൻ തന്ന കൊറച്ച് പൈസ മേടിച്ചിട്ടാ കേസാക്കാതെ അന്ന് രാത്രി തന്നെ അവനെ എറക്കി വിട്ടെ. ഇന്നത്തെ പോലല്ല മാഡം അന്ന് ഒരു പെണ്ണ്‌ ഒറ്റയ്ക്ക് സ്റ്റേഷനിൽ ഡ്യൂട്ടി കിട്ടിയാലൊള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ. ഇപ്പ ഞാൻ… ഞാൻ നിങ്ങടെ കൂടെ വന്നാ അതെല്ലാം പൊറത്ത് വരും. വല്യ തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു പേരൊണ്ട് ഇപ്പൊ. അത് കളയും കേസും വഴക്കും വക്കാണോം ആയാൽ. ദയവ് ചെയ്ത് എന്നെ നിർബന്ധിക്കല്ലേ…നിങ്ങള്‌ ആലോചിച്ച് വേറേ വല്ല വഴിയും നോക്ക്.“

പിന്നെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞ് നോക്കിയിട്ടും, രുഗ്മിണി അണുവിട മാറാതെ പറഞ്ഞ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ച് നിന്നു.

തിരിച്ച് മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ഇറങ്ങിയ മീരയെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പാപ്പൻ തിരിച്ച് രുഗ്മിണിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

”ഞങ്ങള്‌ പൊക്കോളാം. ഇതിനി റീഓപ്പൺ ചെയ്ത് ആർക്കും പ്രശനമൊണ്ടാക്കാൻ വരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇപ്പൊ ഞാൻ ഈ കാണിക്കുന്ന ഫോട്ടോ ഒന്ന് കാണണം. കണ്ടിട്ട് ഇത് അവൻ തന്നാന്നൊ എന്ന് മാത്രം ഒന്ന് പറയണം. കാരണം, അവൻ ആ പെൺകൊച്ചുങ്ങളോട് ചെയ്തത് കണ്ടിട്ട് ഒന്നേൽ അവനിത് പല വട്ടം ചെയ്തിട്ടൊണ്ട്, അല്ലെങ്കി ഇനിയങ്ങോട്ട് പല വട്ടം ഇത് പോലെ ജീവനെടുക്കാനൊള്ള കെല്പ്പൊണ്ട്. രണ്ടാണേലും അത് നല്ലതിന്നല്ല. എപ്പഴും ഒരു കണ്ണ്‌ വെക്കുന്നത് നല്ലതാ..“

മുന്നിലേക്ക് നീട്ടിയ മൊബൈലിലെ ഫോട്ടോ നോക്കാതെ ഒരു നിമിഷം പാപ്പന്റെ കണ്ണിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു അത് പിൻവലിക്കുമോ എന്നറിയാൻ.

മാറില്ലെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ രുഗ്മിണി ആ ഫോൺ മേടിച്ചു.

അവര്‌ പതുക്കെ തല കുലുക്കി.

”ഇവൻ തന്നാ. ഒറപ്പാ.“

പിന്നെ ഒന്നും പറയാനോ കേൾക്കാനോ നില്ക്കാതെ പാപ്പൻ തിരിച്ച് വണ്ടിയിലേക്ക് നടന്നു. ഗേറ്റ് കഴിഞ്ഞതും മീര ചോദിച്ചു,

”അവരെന്ത് പറഞ്ഞു?“

”അവനല്ല മേഡം. അത് വേറേ ആരോ ആയിരുന്നു. അവര്‌ പറയുന്നത് ആ പയ്യന്‌ ഇത്രേം നെറമൊന്നുമില്ലാരുന്നെന്നാ.“

പിന്നെ തിരിച്ചുള്ള യാത്ര മിക്കവാറും നിശബ്ദമായിരുന്നു. മാത്രമല്ല മനസ്സ് ഒന്ന് ശുദ്ധിയാക്കാൻ ഡ്രൈവിംഗാണ്‌ ഉത്തമമെന്നുള്ളതുകൊണ്ട് സ്റ്റിയറിംഗ് പാപ്പന്‌ വിട്ട് കൊടുത്തതുമില്ല.

കായംകുളമായപ്പോൾ ഭാര്യയെ പോയി കാണാൻ ഒരു ദിവസത്തെ ലീവും ചോദിച്ച് പാപ്പൻ ഇറങ്ങി. ഈ ഒരു തുമ്പ് കൂടെ ഇല്ലാതായതുകൊണ്ട് പാപ്പന്‌ ഒന്നല്ല എത്ര ലീവ് വേണമെങ്കിലും എടുക്കാമെന്ന് എന്തോ അർത്ഥം ഉൾകൊള്ളിച്ച് രാജ്ഞി മൊഴിഞ്ഞു.

അവിടുന്നൊരു റിട്ടേൺ ഓട്ടോ പിടിച്ച് നേരേ റയിൽ വേ സ്റ്റേഷനിലേക്കാണ്‌ പാപ്പൻ പോയത്. മംഗലാപുരം വണ്ടി വന്നതിനിടയിൽ അധികമാരും ശ്രദ്ധിക്കാനിടയില്ലാത്ത ഒരു ചുവന്ന കോയിൻ ബോക്സ് ഫോണിൽ നിന്ന് മൊബൈലിൽ നോക്കി ഒരു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു.

”ഹലോ, സുധീഷല്ലേ?“

”ആരാ ഇത്?“

”എന്നെ ഓർക്കണമെന്നില്ല. പക്ഷെ രുഗ്മിണി ചേച്ചിയേ ഓർമ്മകാണുമല്ലൊ അല്ലേ?“

”ഇത് ആരാ? ഏത് രുഗ്മിണി ചേച്ചി?“

”രുഗ്മിണി ചേച്ചിയെ ഓർമ്മയില്ലെങ്കിൽ ഫോൺ വെച്ചേക്ക്. പക്ഷെ രുഗ്മിണി ചേച്ചിക്ക് പണ്ട് കൂട്ടിലിട്ട് തല്ലിയ സുധീഷിനെ നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്. ആ പോട്ടെ. അവരത് പറഞ്ഞിട്ട് ബാക്കിയൊള്ളവര്‌ വിശ്വസിക്കുമോന്ന് നോക്കാം.“

”നിങ്ങക്ക് എന്താ വേണ്ടത്?“

”ഇത് ആദ്യമേ അങ്ങ് ചോദിക്കാരുന്നല്ലൊ. ങാ, ആ പാലത്തിന്റെ അങ്ങോട്ട് വാ.“

”ഏത് പാലം?“

”ഏത് പാലമാണെന്ന് സുധീഷിന്‌ നന്നായിട്ടറിയാം. അവിടെ ഞാൻ കാണും. നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. കൂടെ ആളൊണ്ടേൽ ചേച്ചി ഒള്ള സത്യം മുഴുവൻ വിളിച്ച് പറയും. ഇനി അതല്ലാ, ഇപ്പമിത് പൊറത്ത് വേറേ ആരേലും അറിയിക്കാൻ നോക്കിയാലും….ഇല്ല അറിയിക്കത്തില്ല. അല്ലിയോ?“


”ഒരു തൊക എന്നോട് പറയാൻ പാകത്തിന്‌ മനസ്സീ കണ്ടോണ്ട് വേണം വരാൻ.“

അതും പറഞ്ഞ് റിസ്സീവർ തിരികെ വെച്ചിട്ട് ഒരു മൂളിപ്പാട്ടും പാടി കള്ള ചിരിയോടെ നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങര പോലീസ് ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് ഓട്ടോ പിടിച്ചു.

ചേട്ടന്റെ എൻഫീൽഡുമെടുത്ത് സുധീഷ് റയിൽ വേ പാലത്തിനടിയിലേക്ക് വരുന്ന വഴി തന്നെ കണ്ടു, ഒരു വെള്ള ആൾട്ടോ കെ 10 കാറിൽ ചാരി നില്ക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ.

വെള്ള ഷർട്ടും കാക്കി പാറ്റ്സും ബൂട്ട്സും. വീട്ടിൽ കയറി തന്നെ പിടിച്ചിറക്കാൻ മുൻകൈയ്യെടുത്ത അയാളെ ഓർമ്മിച്ചെടുക്കാൻ അധികം വൈകേണ്ടി വന്നില്ല.

വണ്ടി നിർത്തി ഇറങ്ങി നടക്കുമ്പോഴും അയാൾ എത്ര ചോദിക്കും എന്നുള്ള വിഷമമായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്.

അത് വായിച്ചെടുത്തിട്ടെന്നവ്വണ്ണം പാപ്പൻ മുൻവശത്തെ വലത്തെ വാതിൽ തുറന്നുകൊണ്ട് പാപ്പൻ പറഞ്ഞു,

”ആ മനസ്സിലൊള്ള തൊക എന്നോട് പറയെണ്ട. ദേ ഇവളോട് പറഞ്ഞ് കച്ചോടം ഒറപ്പിച്ചാ മതി…“

ഒരു കുര കേട്ടപ്പോഴും സുധീഷിന്‌ കാര്യം പിടികിട്ടിയില്ല.

പക്ഷെ എന്താ സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ പകച്ച് അവിടെ നിന്നു.

അടുത്ത നിമിഷം തന്റെ നേരെ സകല ശൗര്യത്തോടെയും പാഞ്ഞ് വരുന്ന കറുത്ത പട്ടിയെ കണ്ട് തിരിഞ്ഞ് ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് ഓടാനൊരു ശ്രമം നടത്തി.

അതിനു മുമ്പ്, അതിന്റെ കൂർത്ത പല്ല് രണ്ടെണ്ണം വലത്തെ കാലിന്റെ തുടയിൽ ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അലറി കരയുന്ന സുധീഷിനേ നോക്കി പാപ്പൻ ചിരിച്ചു.

പണ്ട് കുറ്റം തെളിയിച്ച് കഴിഞ്ഞ് റിമാൻഡിന്‌ പറഞ്ഞുവിടുന്നവർക്ക് യാത്രാശംസ നേർന്ന് നോവിക്കുമ്പൊ ചിരിച്ചിരുന്ന പോലെ.

രാജപ്പാളയം ശൗര്യം ഒരു തലമുറ മുൻപേ അവളുടെ രക്തത്തിലുള്ളതിന്റെ ഗുണവും ദോഷവുമെല്ലാം അന്ന് സുധീഷറിഞ്ഞു.

അയാളെ രഘുവിന്റെ കണ്ടത്തിലേക്ക് തന്നെ ഓടിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അത് വരെ കാറിൽ തന്റെ കാലിനടുത്ത് റബ്ബർ മാറ്റിൽ കിടന്നപ്പൊ വെറുതെ പറഞ്ഞുകൊടുത്ത കഥയെല്ലാം അവൾക്ക് മനസ്സിലായെന്ന് പാപ്പന്‌ തോന്നിപ്പോയി.

ചാര നിറവും കസവും ചേർന്ന് ബോർഡറുള്ള പുതിയ മുണ്ട് ചോരയിലും ചേറിലും കുളിച്ച് ഒരു വരംബിന്‌ അതിര്‌ വെച്ച കുറ്റിയിൽ തങ്ങി നിന്നു. എന്നിട്ടും വേച്ച് വേച്ച് ഓടിയ അയാളുടെ എല്ല് ലവലേശമില്ലാത്ത മാംസളമായ വകകളിലായി അവളുടെ കണ്ണ്‌ രണ്ടും.

ഓടിച്ചിട്ട് തലങ്ങും വിലങ്ങും കടിച്ച് കീറി.

അന്ന് ഇരുട്ടുമ്പൊ സ്ഥിരം കിടക്കുന്ന തെങ്ങിന്റെ ചുവട്ടിൽ കിടന്ന് കുഴല്‌ പോലെ എന്തോ ഒരു ഇറച്ചി കഷ്ണമൊക്കെ കടിച്ച് പറിക്കുന്ന അവളെ കണ്ട് ചേനൻ.

“ആ സാറ്‌ നെനക്ക് എറച്ചി വല്ലോം മേടിച്ച് തന്നെന്ന് വെച്ച് നാളെ എന്നോട് കൊരച്ച് കാണിച്ചാ ഞാൻ പച്ചവെള്ളം തരത്തില്ല. നാളെ വല്ല ഏനക്കേടും വന്നാ വൈദ്യന്റടുത്ത് കൊണ്ട് പോവാൻ ഞാനേ കാണത്തൊള്ളു…കേട്ടോടീ…”

അവളൊന്ന് ഇരുത്തി മൂളുന്ന താളത്തിൽ കരഞ്ഞു കൊടുത്തു. കുടിലിനകത്ത് കയറി പോവുന്ന തന്റെ ദൈവത്തിന്‌ അത് ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി അവളാ കുഴൽ പോലിരുന്ന മാംസകഷ്ണം അപ്പുറത്തെ പറമ്പിലേക്ക് കുടഞ്ഞ് തുപ്പിക്കളഞ്ഞു.

കല്ലറയ്ക്കകത്തെങ്കിലും ഭയമില്ലതെ കഴിഞ്ഞോളാൻ പറഞ്ഞ്, ചെഞ്ചോരയിലും ചേറ്റിലും കുതിർന്ന സുധീഷിന്റെ മുണ്ട്‌ പാപ്പൻ ആ കുട്ടികൾക്ക് മേൽ പണിത സിമന്റ് തറയ്ക്കരികിൽ കൊണ്ടിട്ടിട്ടു.

ആ കുട്ടികൾക്ക് കൊടുത്ത വാക്ക് നിറവേറ്റാൻ പറ്റിയതിന്റെ സന്തോഷം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മരയ്ങ്ങാട്ടുപ്പിള്ളിക്കുള്ള ലാസ്റ്റ് ബസിൽ ഇരിക്കുമ്പൊ അന്ന് വരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സുഖം പാപ്പന്‌ തോന്നി.

നിയോഗം തിരിച്ചറിഞ്ഞ പോലെ ഒരു സമാധാനവും.

കുറ്റം ആരോപിച്ച് കോടതിയിൽ കൊണ്ടുപോവാനൊന്നുമുള്ള ആരോഗ്യ സ്ഥിതി ഇനി ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും സൂധ്ധീഷിന്‌ വന്ന് ചേരില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, സുധീഷിനെ ഒഴിവാക്കാനുള്ള ഓർഡറും വായിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് കയറി ചെന്ന മീരയെ കാത്തിരുന്നത് അതിലും കുഴഞ്ഞ് മറിഞ്ഞ പ്രശ്നങ്ങങ്ങളായിരുന്നു.

സകല കുടുംബാംഗങ്ങളേയും വിളിച്ച് വരുത്തി അയാളുടെ പേരിൽ വന്ന റെജിസ്റ്റേർഡ് ലെറ്റർ കാണിച്ച് മീരയുടെ അച്ഛൻ അവളെ അധികം വൈകാതെ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ച് വിടാനുള്ള കുടില തന്ത്രം പുറത്തിറക്കി.

മോട്ടോർ വെഹിക്കിൾ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റേതായിരുന്നു റെജിസ്റ്റേർഡ്.

ചിന്നക്കട ജംക്ഷന്‌ സമീപത്തുള്ള ഇന്റർസെപ്റ്റർ ക്യാമറയിൽ ഓവർസ്പീഡിൽ പോയ ആയാളുടെ നീല റെനോൾട് ലോഡ്ജിയുടെ ചിത്രം.

അതിൽ വണ്ടിയോടിക്കുന്ന കഴുത്തിൽ സ്വർണ്ണ കുരിശുള്ള ഒരുത്തന്റെ കണ്ണിൽ നോക്കി അയാളുടെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ കയ്യുമിട്ട് ഇരിക്കുന്ന മീര. അയാൾ മീരയേ നോക്കി ഒരു വഷളൻ ചിരിയും ചിരിച്ച് എന്തോ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് സ്റ്റിയറിങ്ങ് നിയന്ത്രിക്കുന്നു.


വേറേ പലതും പ്രതീക്ഷിച്ച് എഴുതി തുടങ്ങിയതാണ്‌, പക്ഷെ കൈ എങ്ങനെയോ ഇതൊക്കെയാണ്‌ എഴുതി തീർത്തത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്‌ ഇത്രെയ്ക്ക് നീണ്ട് പോയതും. എവിടെയൊക്കെ എന്തൊക്കെ പ്രശ്നങ്ങളാണുള്ളതെന്ന് പറഞ്ഞ് തന്നാൽ ശരിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കാം. അടുത്ത തവണയെങ്കിലും.

~ G