സ്വാതി, റൂയി, സാറ

ഇരുട്ട് ഒരു അനുഗ്രഹമാണ്. വെളിച്ചത്തിന് മറവില്ലെന്നും, അതാണ് ശാശ്വതമെന്നുമൊക്കെ പറയുന്നത് വെറുതെയാണ്. ലൈറ്റ് ഈസ് എ ലൈ എന്ന് പണ്ട് കൃഷ്ണകുമാർ സാർ ക്ലാസ്സിൽ പറഞ്ഞത് തികട്ടി വരുന്നു. അതിനൊക്കെ പുറമെ, വെളിച്ചമുള്ളപ്പോൾ ആരുടെയും മുന്നിൽ കരഞ്ഞ് കലങ്ങിയ കണ്ണുകളും ഒളിപ്പിക്കാനാവുന്നില്ല. പക്ഷെ വിഷാദം മാത്രമല്ല കാരണം. ഞാൻ എപ്പോഴൊക്കെയൊ സന്തോഷിച്ചിട്ടുള്ളതും ഇരുട്ടത്ത് എന്റെ മുറിയിൽ ഇരുന്നു തന്നെയാണ്.

ഇതിപ്പൊ ഇരുട്ടെന്ന് പറയാനാവില്ല. ആരൊക്കെയോ അവരവരുടെ സീറ്റിന് മുകളിലുള്ള റീഡിങ് ലൈറ്റ്സ് ഓണാക്കി വെച്ചിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട്, അല്പസ്വല്പം കാണാം. വലതു വശത്തിരിക്കുന്നവൻ വിൻഡോയിലൂടെ കറുത്ത മേഘങ്ങളെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കുന്ന തെലുങ്കൻ. കന്നടിഗയുമാവാം.  ഇടതു വശത്തുള്ള പയ്യനാണെങ്കിൽ ഗുവാഹത്തി റൺവേയിലൂടെ ചക്രം ഉരുണ്ട് തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുതൽ പ്രാർത്ഥനയിലാണ്. പറന്ന് തുടങ്ങിയിട്ടും, ഒരു അനക്കം പോലുമില്ലാതെ മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ തങ്ങി നിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടും, അവന്റെ പ്രാർത്ഥന നിന്നിട്ടില്ല. ഒരുപക്ഷെ ആവശ്യം വരുന്നേരം മാത്രം ദൈവത്തെ വിളിക്കുന്നവരിൽ പെട്ടവനാവില്ല.

വിശപ്പ് വന്നിട്ടില്ല, പക്ഷെ ഇനി വരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ബുക്ക് ചെയ്ത ടിക്കറ്റിൽ ഫുഡിനുൾപ്പടെ പൈസ കൊടുത്തതുകൊണ്ട് ഏതായാലും മേടിച്ച് വച്ചേക്കാമെന്ന് കരുതി, എയർഹോസ്റ്റസിനെ വിളിക്കാനുള്ള ബട്ടണിൽ അമർത്തി.

നേരത്തെ വന്ന ആസ്സാമീസ് പെണ്ണ് തന്നെ. തുഷാര എന്നൊ മറ്റൊ ആണ് പേര്. ആണോ എന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ നെയിം ബോർഡിലേക്ക് നോക്കിയാൽ അവളെന്നെ അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് നോക്കുന്ന മറ്റൊരുത്തനായി വിലയിരുത്തുമെന്ന് എന്റെ വലത് വശത്തെ പകുതി തലച്ചോറിനോട് ഇടത് വശത്തെ പകുതി പറഞ്ഞു.

“ഐ വിൽ ടേക്ക് ദാറ്റ് മിക്സ്ഡ് പ്ലാറ്റർ സ്റ്റഫ് വിച്ച് യൂ സെഡ് ബിഫോർ.”

“സോറി സർ, ദാറ്റ് ഈസ് നോട്ട് അവേയ്‌ലബിൾ എനിമോർ. ലൈക്ക് ഐ സെഡ് ബിഫോർ എവെരിത്തിംഗ് ഈസ് ഒൺ ഫസ്റ്റ് കം ഫസ്റ്റ് സേർവ് ബേസിസ്. ഐ ക്യാൻ ഗെറ്റ് യൂ വൺ സെസ്റ്റി ചിക്കൻ കീമാ ന്യൂഡിൽസ്. ബട്ട് ദാറ്റ്സ് ഇറ്റ്. സോറി ഫോർ ദ് ഇൻകൺവീനിയെൻസ്.”

പിന്നെ അവൾ അവിടെ നിന്ന് പറഞ്ഞു ആദ്യം അവസരം കിട്ടുന്നേരം തന്നെ ഇഷ്ടമുള്ളത് പറഞ്ഞ് മാറ്റി വെയ്ക്കാൻ അടുത്ത പ്രാവശ്യം ഓർക്കണമെന്ന്. അതിന് ഇനിയൊരു അടുത്ത പ്രാവശ്യമുണ്ടാവില്ലെന്ന് എങ്ങനെ ഞാൻ ഈ പെണ്ണിനെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കിക്കും.

മറ്റെന്തെങ്കിലും ആലോചിക്കാമെന്നോർത്തപ്പോഴാണ്, ആ ശബ്ദവും ഭാവപ്പകർച്ചയുമൊക്കെ ഓർമ്മകളിലുള്ളപോലെ. ചിന്ത ചെന്നെത്തിയത്, ഇന്റർകോളേജിയേറ്റ് ചെസ്സ് ടൂർണ്ണമെന്റിന് മുൻപ് ഞങ്ങളെ ചെസ്സിൽ വില്ലന്മാരാക്കാൻ കൊണ്ടുവന്ന ആ ഫെമിനിസ്റ്റ് ഗ്രാൻഡ്മാസ്റ്ററിലാണ്.

സബീന.

ഇന്നും അവരുടെ ഉപദേശം മനസ്സിൽ അലയടിക്കുന്നുണ്ട്.

“യു ആർ ഗോയിങ് റ്റു ലൂസ് ദിസ് ഗെയിം, ആൻഡ് മോസ്റ്റ്‌ലീ, ഓൾ ദ് ഗെയിംസ് യു ആർ എവർ ഗോണ പ്ലേ. ഫോർ ദ് ഗ്രേറ്റർ ഗുഡ്.., യു ഷുഡ് ബി റെഡി റ്റു സാക്രിഫൈസ് യുവർ പോവ്ൺ.”

ഇതും പറഞ്ഞിട്ട് രണ്ടടി മാറിയ സബീന തിരിച്ച് വന്ന് ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ കൂടി നടത്തി.

ഞാൻ അന്ന് എന്റെ പ്രായമില്ലാത്ത പെണ്ണൊരുത്തിയോട് തോറ്റുകൊണ്ടിരുന്നത്, എനിക്ക് എന്റെ രാജ്യം എങ്ങനെയാണ് ഭരിക്കേണ്ടതെന്ന് അറിയാത്തതുകൊണ്ടാണെന്ന്. ചെസ്സ് കളിക്കുന്നവൻ സ്വയം രാജാവാണെന്ന് വിശ്വസിച്ച് രാജ്യം ഭരിച്ചില്ലെങ്കിൽ യുദ്ധവും രാജ്യവും എതിരാളി കൊണ്ടുപോവും. ഞാൻ ഒരു പടയാളി കണക്കിനുപോലും ചിന്തിക്കുന്നില്ല, പക്ഷെ എന്റെ എതിരെ കളിക്കുന്ന ഒന്നാം വർഷക്കാരിക്ക് ഒരു യുദ്ധം നയിക്കാനറിയാമെന്ന്.

അവരത് പറഞ്ഞിട്ട് എതാണ്ട് ഒന്നര മിനിറ്റിനകം ആ കുട്ടി എന്നെ തോൽപ്പിച്ചു. അന്നേരം സബീന ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ചുണ്ട് വലതുവശത്തേക്കാക്കി ഒരു ചിരി ഒപ്പിച്ച് ചിരിച്ച് നടന്നകന്നു. അതെ പുച്ഛമാണ് ആ എയർ ഹോസ്റ്റസിൽ കണ്ടത്.

4 വയസ്സ് ഇളയ ആ പെൺകുട്ടിക്ക് ഒരു രാജ്യം നന്നായിട്ട് ഭരിക്കാനറിയാം എന്ന് ഞാൻ പിന്നെയും പല വട്ടം മനസ്സിലാക്കി. എനിക്കൊരിക്കൽ പോലും എന്റെ രാജ്യം തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല. അവളെന്റെ റൂയിയുടെ അമ്മയായി കഴിഞ്ഞും അത് തുടർന്നു.

കോളേജിൽ മോക്ക് ട്രയൽസ് നടത്തുന്നുണ്ടെങ്കിൽ എല്ലാവരും പ്രാർത്ഥിക്കും, സ്വാതി എതിർഭാഗത്തുണ്ടാവാതിരിക്കാൻ. അദ്ധ്യാപകർക്കെല്ലാം അറിയാം എന്നെങ്കിലും ഭാവിയിൽ അഹങ്കാരത്തോടെ അവർക്ക് അവകാശപ്പെടാൻ പാകത്തിന് അവൾ ഹൈക്കോടതികളും സുപ്രീംകോടതിയും പിടിച്ചടക്കുമെന്ന്.

ഇത്രയും മിടുക്കി ഒരുത്തി എന്നെ പ്രേമിക്കാൻ കാരണമെന്താണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ, സത്യമായിട്ടും എനിക്കറിയില്ല. അത് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചു പോയതാണ്. ചില സിനിമകളിലൊക്കെ കണ്ടിട്ടില്ലേ ഒരിക്കലും ചേരാത്ത പൊട്ടൻ ചെക്കന്മാരെ കയറി പ്രേമിക്കുന്ന നായികാ കഥാപാത്രങ്ങളെ? എന്തായിരിക്കാം കാരണം? നിഷ്കളങ്കതയോ സത്യസന്ധതയോ ആവാം. പക്ഷെ എനിക്ക് തോന്നുന്നത് അത് രണ്ടും എന്നെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ മണ്ടത്തരത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമാണെന്നാണ്. നിഷ്കളങ്കരാവാതിരിക്കാനും തോന്നുമ്പോൾ സത്യസന്ധത വെടിയാനുമൊക്കെ ഞങ്ങളേക്കാൾ വിവരം വേണമെന്നാണ് അടിയനെ ജീവിതം പഠിപ്പിച്ചത്.

മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ പ്രേമലേഖനം ഒരു ദിവസത്തിന് കടം കൊടുത്ത് തുടങ്ങിയ അടുപ്പം, വളർന്ന് റൂയി വരെ എത്തിയത്, കണ്ണടച്ച് തുറക്കുന്ന വേഗത്തിലായിരുന്നു.

മകൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ രണ്ട് പേരുടേയും മതങ്ങളുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത റൂയി എന്ന പേരിടാൻ കാരണം, പ്രേമലേഖനത്തിൽ കേശവൻ നായരും സാറാമ്മയും മകനുണ്ടായാൽ ആകാശമിഠായി എന്ന് വിളിക്കണമെന്ന് ബഷീറിക്ക എഴുതി വെച്ചതിനെ പിന്തുടർന്ന് തന്നെയാണ്.

‘നീയില്ലാതെ എനിക്കൊന്നുമാവില്ലെ’ന്നൊക്കെ ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ, അത് ‘എനിക്ക് ഇപ്പൊ ഒന്നിലും ഒരു ഉറപ്പുമില്ലെ’ന്ന് മാറ്റിപ്പറഞ്ഞ് കേൾക്കാൻ സമയമധികം വേണ്ടെന്ന് പഠിച്ചു. റൂയിയുടെ വളർച്ച കാണാൻ പോലും യോഗമില്ലാതെ പോയി. പറഞ്ഞ് വരുമ്പൊ അവൾ കമിഴ്ന്ന് വീണതും, മുട്ടിലിഴഞ്ഞതുമെല്ലാം സ്വാതി ഫേസ്ബുക്ക് പ്രൊഫൈലിലൂടെ സൗഹൃദവലയത്തിന് പങ്കുവെച്ച കഥകളിലൂടെയാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്. റൂയി ഒരു സർപ്രൈസ് ആയിരുന്നില്ല, എന്നിട്ടുപോലും എന്തിന് എന്നിൽ നിന്ന് അവളെ പറിച്ചുമാറ്റിയെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഒരുപക്ഷെ മനസ്സിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ റൂയി ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ട് പേർക്കും ഒരു പരീക്ഷണമായിരുന്നിരിക്കണം. അവൾ വന്നാലെങ്കിലും ആദ്യ കാലങ്ങളിലെ പോലെ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചാലൊ എന്ന് ചിന്തിച്ചിരിക്കണം.

തടവറയ്ക്ക് താഴ് വേണമെന്നൊരു അത്യാവശ്യവുമില്ല, അനുസരണയുള്ള തടവുകാരുണ്ടായാൽ മതി. പക്ഷെ ഇനി മോചനമില്ലാതെ പറ്റില്ല. അങ്ങനെ എഴുതിയൊരു സ്റ്റിക്ക് നോട്ട് ഞാൻ കാണാൻ പാകത്തിന് ഫ്രിഡ്ജിന് മുകളിൽ ഒട്ടിച്ച് വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതൊന്ന് ദഹിക്കുന്നതിന് മുന്നെ ഡിവോഴ്സിനുള്ള പേപ്പർ വന്നു. എനിക്കാണൊ അവൾക്കാണൊ മോചനമെന്ന് മനസ്സിലായില്ല, പക്ഷെ അത് നടക്കട്ടെ എന്ന് ആശംസിച്ച് ഒപ്പിട്ട് കൊടുത്തു.

ആരുടേയും കുത്തുവാക്കും ഉപദേശവും സ്വീകരിക്കാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല. അന്നുവരെ ഒരു പരിചയവും നടിക്കാതിരുന്ന ഒരു നാട്ടുകാരൻ തുണച്ചതുകൊണ്ട്, ഡിസ്പൂരിനടുത്ത് ഗണേഷ്ഗുരിക്ക് സമീപമൊരു ഫാർമസ്യൂട്ടിക്കൽ കമ്പനിയിലേക്ക് മാറാനൊത്തു. തിരക്കിൽ നിന്നൊരുപാട് മാറി, ഒരു ഒറ്റമുറി അപ്പാർട്ട്മെന്റ് എടുത്തു. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മുറി ഇവിടെയാണ്. പകൽ ജനലിലൂടെ കാണുന്ന പച്ചപ്പ്, സൂര്യനസ്തമിച്ചാൽ മറ്റെന്തോ ആയിമാറും. മുറിക്കകത്ത് ഇരുട്ടും, പുറത്ത് ഭൂമിയുടെ അറ്റം കാണാത്ത ഗർത്തവും.

അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് സാറ വന്നത്. ആ പേര് പോലും എനിക്ക് പ്രപഞ്ചം തരുന്ന സൂചനയാണെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

കണ്ണുചിമ്മും നേരംകൊണ്ട്, ഒരുത്തിയേയും വിശ്വസിക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് നടന്ന ഞാൻ, വീണ്ടുമൊരുത്തിയുടെ വാക്കുകളിൽ വീണു. വിരസതയില്ലാതെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചെയ്യുന്ന എന്തോ ഒന്നാണ് പ്രണയമെന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്? ഓർമ്മ വരുന്നില്ല.

പണ്ട് സ്വാതി വന്നപ്പോൾ അവളെനിക്ക് തന്ന ഉറപ്പുകളിന്മേലാണ് എല്ലാം തുടങ്ങിയത്. അത്രയും ബുദ്ധിമതിയായ ഒരുത്തി, അതും ജീവിതത്തിലെ അടുത്ത രണ്ട് ദശാബ്ദം എങ്ങനെ വേണമെന്ന് അലോചിച്ച് അതിനനുസരിച്ച് പടികൾ കയറി ജീവിക്കുന്ന ഒരാൾ, എന്നിലെന്തൊ കണ്ട് എന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തെങ്കിൽ, ഇതിനുവേണ്ടിയാവണം എന്റെ ഇനിയുള്ള ജീവിതമെന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. പക്ഷെ അവളും മനുഷ്യഗണത്തിലുള്ളതല്ലെ. അവൾക്ക് ചിലപ്പൊ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായ് തെറ്റിയത് എന്റെ കാര്യത്തിലാവണം. ഇഷ്ടമാണെന്നവൾക്ക് മറുപടി കൊടുത്തപ്പോൾ, അവളെ സഹായിക്കണമെന്നൊരു ചിന്തയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളെങ്കിലും, ഞാൻ എന്നോട് നുണ പറഞ്ഞോ എന്ന് ഇന്നെനിക്ക് സംശയമാണ്.

ആസ്സാം റൈഫിൾസിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നഴ്സാണ് സാറ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പരസ്പരം കാണാൻ അവസരങ്ങൾ കുറവായിരുന്നു. പകരം അവൾ പോവുന്ന പള്ളിയിൽ ഞാൻ പോവാൻ തുടങ്ങി. മൂന്നുനാല് അടി ഇപ്പുറത്ത് നിന്ന് അവൾക്കൊപ്പം പ്രാർത്ഥനയിൽ മുഴുകാൻ സാധിച്ചത് അനുഗ്രഹമായി കരുതി. ഇത് പഴയതുപോലെ അകാലത്തിൽ ചരമമടയുന്ന ഒന്നാവുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല.

എന്റെ ജീവിതകഥ മുഴുവൻ മുൻവിധിയില്ലാതെ കേട്ടിരുന്നിട്ടും എന്നോടുള്ള ഇഷ്ടത്തിലൊട്ടും മാറ്റമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു. എനിക്ക് പ്രേമിക്കാൻ പോലുമറിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും മാറ്റമുണ്ടായില്ല.

ഞാനവളുടെ കൈയ്യിലൊരു മോതിരമിട്ട് കൊടുക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞത് കാമഖ്യാ ഉത്സവം നടക്കുന്ന ദിവസമാണ്. വഴിയരികിൽ നിന്നൊരു പ്ലാസ്റ്റിക് മോതിരം വാങ്ങി തന്നാൽ അത് മതിയാവുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു. സമ്മതമാണത്രെ. അതെനിക്കൊരു അത്ഭുതമായിരുന്നു. പ്ലാറ്റിനത്തിൽ താഴെ ഒന്നും തരരുതെന്ന് പറഞ്ഞ ഒരുത്തിയെ മാത്രമാണ് നാളന്നുവരെ ഞാനറിഞ്ഞിട്ടുള്ളത്.

പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ഒരെണ്ണം മേടിച്ച്, പിറ്റേന്ന് ട്രാൻസ്പോർട്ട് ബസിൽ വെച്ച് എനിക്കരികിലിരുന്നപ്പോൾ അവളുടെ വിരലിലണിയിച്ചു. മറ്റാരെങ്കിലുമായിരുന്നെങ്കിൽ ആ താണതരം മോതിരത്തെ നോക്കി ഒരു പരിഹാസച്ചിരി തരേണ്ടതാണ്. പക്ഷെ ഇവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളക്കം മാത്രമെ ഞാൻ കണ്ടുള്ളു.

അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഒന്നിച്ചൊരു യാത്ര മോഹിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് വന്നു. വീട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ കുറച്ചുകൂടെ സാവകാശം രണ്ടുപേർക്കും വേണമായിരുന്നതുകൊണ്ട്, അവിടെ ചെന്ന് ഇറങ്ങിയത് പോലും കമ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ രണ്ട് വാതിലുകളിലൂടെയാണ്.

ലീവ് തീരുന്നതിന് മുൻപ് എളവായൂരിൽ നിന്ന് മാവൂർ വരെ ഒരു ബസ് യാത്രയ്ക്ക് സാറ ബന്ധുക്കളെയെല്ലാം ഒഴിവാക്കി. എന്റെയൊപ്പമിരിക്കാൻ തന്നെ. പക്ഷെ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഇടപെടലിൽ ഏതോ ക്ഷേത്രത്തിലെ ഉത്സവം ഞങ്ങളുടെ പദ്ധതിയെല്ലാം തകിടം മറിച്ചു. കഷ്ടിച്ച് ശ്വാസം വിടാൻ പാകത്തിന് സ്ഥലം മാത്രം ബാക്കിയുള്ളൊരു ബസിൽ തിക്കിത്തിരക്കിയൊരു യാത്രയായിരുന്നു വിധിച്ചിരുന്നത്. ഇത് ആലോചിച്ചതിലും സുന്ദരമാണല്ലൊ എന്നാണ് ഞാൻ ചിന്തിച്ചത്. കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നയത്രയ്ക്ക് ഒട്ടി നിൽക്കാനൊത്തു.

പക്ഷെ പതുക്കെ ഞാൻ ചുറ്റുപാടിനെക്കുറിച്ച് ബോധവാനാവാൻ തുടങ്ങി. ആരൊക്കെയോ എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നപോലെ. തുറിച്ചു നോട്ടങ്ങൾക്കെല്ലാം ഞാൻ അർത്ഥം കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങി. ചുറ്റും ഞങ്ങളുടെമേൽ ഉറപ്പിച്ച ഒരുപാട് കണ്ണുകൾ. ഞങ്ങളെ നിരീക്ഷിക്കാൻ ആരോ നിയോഗിച്ച ചാരക്കണ്ണുകൾ പോലെ. ഞങ്ങളുടെ ചിരിയും കളിയും ഇടപെടലുകളുമെല്ലാം എനിക്ക് അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ കാണാനൊത്തു. ഇതോടെ ഞാൻ അവളോട് തണുപ്പൻ മട്ടിൽ പ്രതികരിച്ചുതുടങ്ങി. ഒന്നു രണ്ട് വട്ടം ഞാനവളെ വിലക്കി. ഒന്നുമാലോചിക്കാതെ ശബ്ദം കുറയ്ക്കാനും, പിന്നീട് നാവടക്കാനും വരെ പറഞ്ഞു. പിന്നെ യാത്ര തീരുന്നതുവരെ എനിക്ക് കണ്ണ് തരാതെ തിരിഞ്ഞ് നിന്നു. ആരും കാണാതെ കണ്ണുകളൊപ്പിയിരുന്നത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. ഞാൻ ആ നിമിഷത്തേയും ശപിച്ച് നിന്നു.

ഒന്നുരണ്ട് ദിവസത്തേക്ക് സാറ എന്നോട് മിണ്ടാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. ഗുവാഹത്തിക്കുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ അടുത്ത് കിട്ടുമ്പോൾ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കാമെന്ന് കരുതി ഞാനും ക്ഷമിച്ചു. പക്ഷെ പിന്നെ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് അവൾ പറയാതെ നേരത്തെ തന്നെ പോയെന്നാണ്. തീ തിന്നാണ് മൂന്ന് ദിവസത്തെ യാത്ര ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കിയത്. പെർമിഷൻ മേടിച്ച് അവളെ കാണാൻ നടത്തിയ ശ്രമമെല്ലാം പാഴായി. അവസാനം ഒരിക്കൽ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് അവരുടെ ബസിലേക്ക് കയറുന്നതിന് മുൻപൊരു 10 മിനിറ്റ് എന്നോട് സംസാരിച്ചു. കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളായിരുന്നു മുഴുവൻ.

അപ്പോഴാണ് ഞാനറിയുന്നത് ഞാൻ അങ്ങോട്ടുള്ള യാത്രയിലുടനീളവും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു പെരുമാറിയിരുന്നതെന്ന്. ആൾക്കൂട്ടത്തിലാവുമ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ ഒരു തരവും അല്ലാത്തപ്പോൾ മറ്റൊരു തരവുമാണത്രെ. പങ്കാളി അടുത്തുള്ളപ്പോൾ പോലും കപടമുഖം ധരിക്കാനാവുമെങ്കിൽ എന്നെ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണമെന്ന് അവൾക്ക് ശരിയ്ക്ക് ആലോചിക്കണമെന്ന്. അതിന് സമയം വേണമെന്ന്. ഞാൻ നിന്ന് ഉരുകി. ബസ് ഡ്രൈവർ ഹോൺ നീട്ടിയടിയ്ക്കുന്നവരെ പിന്നെയും ഒരുപാട് പറഞ്ഞു, മനപ്പാഠമാക്കി വെച്ചിരുന്ന പ്രസംഗം പോലെ.

അവളെ തെറ്റ് പറയാനൊക്കില്ല.

കൂട്ടത്തിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെയായതെന്നും പറഞ്ഞു. എന്റെ ഉള്ളിലാവണം ചുറ്റുമുള്ളവരെക്കാൾ വലിയ സദാചാരവാദിയെന്നും, ഞാൻ മുൻവിധിയോടെ പലരേയും നോക്കി പലതും ചിന്തിച്ച് കൂട്ടിയതിന്റെ ഫലമാണ് ബാക്കിയുള്ളവർ എന്നെ തെറ്റായി വിധിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നതെന്നും.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞും ഒറ്റയാനെ പോലെ ജീവിക്കണമെന്നാഗ്രഹിച്ച് എന്നെ ഒഴിവാക്കിയവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ട്, ദൈവമായിട്ട് തന്ന അടുത്ത അനുഗ്രഹത്തെ ഞാനായിട്ട് ഇല്ലാതാക്കിയെന്ന് ബോദ്ധ്യമായി.

അവളെന്നെങ്കിലും എന്നെ തിരിച്ച് സ്വീകരിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. എന്തിനായിരുന്നു ഈ പ്രായത്തിൽ എനിക്ക് പറ്റാത്ത ഈ പരിപാടിക്ക് പോയതെന്ന് വരെ ഞാൻ എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തി. അടുത്ത ഒളിച്ചോട്ടത്തിന് സമയമായെന്ന് തോന്നി. ജോലിയും രാജി വെയ്ക്കുന്നെന്ന് മെയിലും അയച്ച് പറ്റുന്നത് മാത്രം കെട്ടിപ്പെറുക്കി ഫ്ലൈറ്റ് പിടിച്ചത് ആ മണ്ണിൽ നിൽക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും ഞാനില്ലാതാവുന്ന പോലെ തോന്നിയിട്ടാണ്.

രാജീവ് ഗാന്ധി ഇന്റർനാഷണൽ എയർപോർട്ടിൽ റീഫ്യുവലിങെന്നും മറ്റും ഓരോ കാര്യമില്ലാ കാര്യം നിരത്തി ഡോർ തുറക്കാൻ വൈകിപ്പിച്ച നേരത്ത്, അടുത്തിരുന്നവരുടെ മുഖത്തെ പിരിമുറുക്കങ്ങളിൽ എവിടൊക്കെയൊ പരിചിത ഭാവങ്ങൾ കണ്ടതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. പരിചയപ്പെട്ടപ്പോൾ ഞാൻ കടന്നുപോയ ദശകളിലൂടെ തന്നെയാണ് ഇരുവരും ഇപ്പൊ ഓടുന്നത്.

ഓൾ ഇന്ത്യ എന്റ്രൻസിന് അനുവദിച്ച് കിട്ടിയ സെന്റർ ഹൈദരാബാദാണെന്ന് വീട്ടുകാരെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ച് ഗേൾഫ്രണ്ടിനെ കാണാൻ ഇറങ്ങിയവനാണ് ഇടതുവശത്ത് കുനിഞ്ഞിരുന്ന് മണിക്കൂറുകളായ് പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നത്. അത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട് പോയിട്ട് അവളെ കാണാനൊത്തില്ലെങ്കിലുള്ള വിഷമമാണ് അവൻ പ്രാർത്ഥിച്ച് തീർത്തിരുന്നത്. വലത് വശത്തിരിക്കുന്നവൻ ക്ലൈന്റിന്റെ പരാതി പരിഹരിക്കാനെന്ന വ്യാജേന ഗർഭിണിയായ ഭാര്യയെ കാണാൻ തിടുക്കപ്പെട്ട് പോവുന്നവൻ.

ഉണ്ടാവുന്ന മകൾക്ക് ചിപ്പിയെന്ന പേരിടാമെന്ന് വരെ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചൊരു പങ്കാളിയെ വെറുപ്പിച്ച്, എല്ലാം വീണ്ടും നശിപ്പിച്ചിട്ട് ഒളിച്ചോടുന്ന ഞാൻ, ഈ രണ്ട് പേരുടെ നടുക്ക് യാത്ര ചെയ്യേണ്ടിവന്ന ഐറണി എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല . ഇനിയും തോൽക്കാൻ മനസ്സിനെ പ്രാപ്തമാക്കണമെന്നായിരിക്കും പ്രപഞ്ചം പറയാതെ പറയുന്നത്.

‌________________________________________________

________________________________________________

തുടക്കവും ഒടുക്കവുമെല്ലാം ആലോചിച്ച് എഴുതാൻ തുടങ്ങിയതെല്ലാം, വികാരങ്ങളുടെ തള്ളിക്കയറ്റം കാരണം പകുതി പോലുമെത്താതെ നിന്നു. ഒന്നുമാലോചിക്കാതെ എഴുതിയാൽ എന്താവുമെന്ന് പരീക്ഷിക്കാൻ തോന്നി. പരകായപ്രവേശം വന്ന് കഥ തന്നെയുണ്ടാവുമെന്നൊക്കെ ഓരോരുത്തർ പറയുന്നത് ശരിയാണോന്ന് നോക്കി. അതൊന്നും നടന്നില്ല, പക്ഷെ എങ്ങനൊക്കെയൊ ഇങ്ങനെ ആയി തീർന്നു. ഇതിലുള്ള എല്ലാരേയും ഞാൻ എവിടെയൊക്കെയൊ കണ്ടതാണ്, പരിചയപ്പെട്ടതാണ്. ഫ്ലൈറ്റിൽ അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമിരുന്നവർ പോലും ശരിക്ക് ഈയുള്ളവനൊപ്പം ഗുവാഹത്തിയിൽ നിന്ന് ബാംഗ്ലൂർ വരെ പറന്നവരാണ്.

~ G

Advertisements

നോട്ടിംഗ് ഹബ്ബിന്റെ ചില്ല് ഗോപുരം

ഗംഗാധരനെപ്പോലെ ഒരു മധ്യവർഗ്ഗക്കാരനെ നോട്ടിംഗ് ഹബ്ബ് ഹോട്ടലിന്റെ ചില്ല് ഗോപുരം ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്. ആകാശം മുട്ടെ നിലകളുള്ള ഹോട്ടലിനും, അതിന്റെ പ്രവേശനകവാടത്തിനും വാപൊളിച്ച് നിർത്താൻ പാകത്തിന് ഭംഗിയുമുണ്ട്. പക്ഷെ ഇന്നത്തെ ദിവസം ഒന്നിനും അയാളുടെ ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കാനാവില്ല. കണ്ണ് രണ്ടും നിറഞ്ഞ് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.

“അച്ഛൻ, മാരിയറ്റ് ഹോട്ടൽസ് എന്ന് കേട്ടിട്ടില്ല്യേ?”

“ഇണ്ടെങ്കീ?”

“ഇത് മാരിയറ്റിന്റെ മാനേജ്മെന്റ് തന്നേണ്…”

“അതുകൊണ്ട്?”

“ന്താ അച്ഛാ ദ്? ന്തിനാ കണ്ണൊക്കെ നെറയ്ക്കണേ? കഷ്ടമൊണ്ട്ട്ടോ..ഇങ്ങനാച്ചാ ഞാനെങ്ങനെയാ ഇവടെ സമാധാനായിട്ട് നിക്കണേ? ഇതാ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് വന്നോളാന്ന് പറഞ്ഞെ…”

“അല്ലെങ്കീ തന്നെ വീട്ടിലൊരുത്തി കരയ്യാ…ഇനി ഞാനൂടെ നെന്റെ കൂടെ വന്നില്ലാച്ചാ…നെനക്കറിയാല്ലോ അതിനെ..”

“നിക്ക് അറിയാ…പക്ഷെ ഇവിടെ വരെ മതി.. അച്ഛൻ പൊക്കോ.. ആ ലോഞ്ചിലിരിക്കുന്നതെല്ലാം ഇവിടെ 15 ദെവസത്തേക്ക് എന്റെ പോലെ തന്നെ സ്റ്റേ ഉള്ളവരാ…അതില് തന്നെ 22 പേരും ആർഐ‌റ്റി‌യില് എന്റെ ബാച്ചിലേ കുട്ട്യോളാ..അതില് എത്ര പേർടെ കൂടെ അച്ഛനമ്മമാര് വന്നിട്ടിണ്ട്…നോക്ക്യേ…”

“അതങ്ങനെ അഴിച്ച് വിട്ടിരിക്കണ ജാത്യോളാ..നെന്നേ ഞങ്ങളങ്ങനെയാണോ വളർത്തീത്?”

“അച്ഛാ, ഞാനൊരു നൂറ് വട്ടം പറഞ്ഞു..അങ്ങനാരേം ജഡ്ജ് ചെയ്യെണ്ട. അവരൊക്കെ നല്ലോരാ.”

“നല്ലോരാവട്ടെ..നല്ലകാര്യം..പക്ഷെ നിക്കിപ്പൊ ന്റെ കുട്ട്യേ ഇവടെ വിട്ടിട്ട് പോവാൻ വയ്യ. നിക്കൊരു സമാധാനോമിണ്ടാവില്ല്യാ..”

“അച്ഛാ, ഞാൻ കുഞ്ഞുകുട്ടിയല്ല..”

“അതോണ്ടന്നെയാ..”

“പറയണ കേൾക്കച്ഛാ..മൂന്നിനാ ട്രെയിൻ.”

“ഇപ്പൊ ഞാൻ പോയിട്ടെന്ത് ചെയ്യാനാ..ട്രെയിനെന്താച്ചാലും നേരത്തെ വരാൻ പോണില്ല.. ന്തായാലും നെന്നെ നെന്റെ റൂമിൽ വിട്ടിട്ടേ പോണൊള്ളു.”

“ന്റച്ഛാ, അതിനൊക്കെ ഒരുപാട് സമയമെടുക്കും.. നാൽപ്പത്തേഴ് പേരേ ചെക്കിൻ ചെയ്യാനിണ്ട്.”

“ആ..ന്നാ അതും കഴിഞ്ഞിട്ടേ പോണുള്ളു..നെന്റെ റൂമില് ടോയ്‌ലെറ്റൊക്കെ കാണില്ല്യേ? അതോ കോമൺ അവ്വ്വോ?”

“ഒന്ന് പതുക്കെ…ഇവർക്കൊക്കെ മലയാളറിയാം..”

“അതിന് ഞാനെന്താപ്പൊ….”

“അച്ഛനിവടെ ഇരിക്ക്. ഞാൻ ജോയിനിങ് ലെറ്ററൊക്കെ റിസപ്ഷനിൽ കാണിച്ചിട്ട് വരാ.”

ഗംഗാധരൻ അത് അനുസരിച്ചു. അമ്മയോട് അനുസരണ കാണിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനേപ്പോലെ. വാർദ്ധക്യം ബാല്യം പോലെയാണെന്ന് അയാൾക്കറിയാം. ഒരു കാലത്ത് മക്കളെ അനുസരിപ്പിച്ചാൽ, അത് കഴിഞ്ഞൊരിക്കൽ മക്കളെ അനുസരിക്കണം. എന്നാലെ വൃത്തം പൂർത്തിയാവുള്ളു.

പൗർണ്ണമി കുഞ്ഞായിരുന്ന കാലത്ത് പോലും അവളെ അനുസരിപ്പിക്കാൻ അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ബികോം എങ്ങനെയോ കരകയറി സർക്കുലേഷനിൽ തന്നെ കൊല്ലങ്ങളായി പണി ചെയ്യുന്ന ഗംഗാധരനും, പ്രീഡിഗ്രി തന്നെ അമിതമായി തോന്നി പഠിത്തമവസാനിപ്പിച്ച ജ്യോതിക്കുമറിയാം അവരെ രണ്ട് പേരേക്കാളും വിവരം അവരുടെ കുട്ടിയ്ക്കാണെന്ന്. സ്വപ്നം പോലും കാണാത്ത നിലയിൽ അവളെത്തുമെന്ന് അവർക്കുറപ്പാണ്. അതുകൊണ്ട് അവൾടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളെ കാര്യമായിട്ട് എതിർത്തില്ല. എതിർത്തതെല്ലാം കയ്പേറിയ ഓർമ്മകൾ മാത്രമെ അവർക്ക് തന്നിട്ടുള്ളു.

അവളെ ഈ നാഗരികത മാറ്റിയെടുക്കുമോ എന്ന് ഗംഗാധരന് പേടിയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ നവിനത്വം അമിതമായി ബാധിച്ച കൂട്ടുകാരികളോടൊപ്പം അവളെ വിട്ടിട്ട് പോവാൻ ഒട്ടും മനസ്സ് അനുവദിക്കുന്നില്ല. അവരുടെ അട്ടഹാസങ്ങളും ബഹളങ്ങളുമൊക്കെ അയാളുടെ മനസ്സിന് ഭാരം കൂട്ടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. നാല് കൊല്ലത്തെ കോളേജ് ജീവിതം തന്നെ അവളെ ആരോ ആക്കി മാറ്റിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്. അവൾ എട്ടിൽ പഠിക്കുന്നതിനിടയിൽ ക്രിസ്ത്മസ് അഘോഷ ദിവസം ഇടാൻ ഒരു ജീൻസ് വാങ്ങിക്കൊടുത്തതിന്, കരഞ്ഞ് അമ്മയുടെ പുറകിൽ ഒളിച്ചവളാണ്. അന്ന് അങ്ങനെയായാൽ ശരിയാവില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് മോഡേൺ വസ്ത്രങ്ങളും ഇടണമെന്ന് വാശി തനിക്കായിരുന്നല്ലൊയെന്നോർത്ത് ഗംഗാധരൻ ചിരിച്ചു. ചുറ്റുമുള്ളവർ കാണാതിരിക്കാൻ അത് ഒരു ചുമ കൊണ്ട് ഒളിപ്പിച്ചു.

അച്ഛന്റെ മുഖം പ്രസാദിപ്പിക്കാനാവില്ലെങ്കിലും എന്തെങ്കിലുമൊരു മാറ്റമുണ്ടാവുന്നെങ്കിൽ അതാവട്ടേയെന്ന് കരുതി റിസപ്ഷനിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ബ്രോഷർ അവൾ അച്ഛന്റെ മടിയിൽ വെച്ചുകൊടുത്തു. അയാൾ പോക്കറ്റിലിരുന്ന ബൈഫോക്കൽ എടുത്ത് മൂക്കിന്റെ നടുവിൽ വെച്ച് വെളിച്ചത്തേക്ക് പിടിച്ച് അവളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ അത് വായിച്ചു. അല്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെ കാണിച്ചു.

അവൾക്ക് ജോലി കൊടുത്തവർ 15 ദിവസത്തേക്ക് ടെക്ക് പാർക്കിനടുത്ത് അനുവദിച്ചുകൊടുത്ത റൂമിൽ, അവൾക്ക് കിട്ടാൻ പോവുന്ന സുഖ സൗകര്യങ്ങളുടെ പരസ്യമാണ് അതിൽ മുഴുവൻ. അയാൾക്ക് കേട്ട് കേൾവി പോലുമില്ലാത്ത പലതുമുണ്ട്. അയാളെക്കൊണ്ട് ഒരിക്കലും അതിലൊന്നും മോൾക്കോ ഭാര്യക്കോ കൊടുക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടില്ല. കണ്ണ് വീണ്ടും നിറയുന്നു.

കണ്ണുനീർ ഒരു തുള്ളി ബ്രോഷറിലേക്ക് വീണത് കണ്ടതും പൗർണ്ണമി വീണ്ടും മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ നാണംകെടുത്തരുതെന്ന് കേണു. പിന്നെ ആജ്ഞാപിച്ചു. ഗംഗാധരൻ അനുസരിച്ചു. പണ്ട് അമ്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ തല കുനിച്ച് നിന്നിരുന്നപോലെ തന്നെ. റൂമിലാക്കിയിട്ട് ഒട്ടും താമസിക്കാതെ അവിടുന്ന് പൊയ്ക്കൊള്ളാമെന്ന് അവൾക്ക് വാക്കും കൊടുത്തു.

ഭൂമിയിലെ സ്വർഗ്ഗം പോലെയൊരു റൂം. പോലെയല്ല. സ്വർഗ്ഗം തന്നെ. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ കിട്ടുമെന്ന് കരുതുന്നതിൽ ഒട്ടുമിക്ക സൗകര്യങ്ങളും അവിടെയുണ്ട്. പക്ഷെ അതൊന്നും അയാളുടെ കണ്ണ് മഞ്ഞളിപ്പിച്ചില്ല. അവളുടെ സുരക്ഷ മാത്രമാണ് അന്നേരം മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നത്. കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ എന്നും രാത്രി റൂമിൽ വന്ന്, ടോയ്‌ലെറ്റിലും, ബെഡിന് കീഴിലും നോക്കി, ജനലിന്റെ കുറ്റിയെല്ലാം അടച്ചിട്ടുണ്ടോയെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തിയില്ലെങ്കിൽ അവൾ ഉറങ്ങില്ലായിരുന്നു. ആരേയും ഉറക്കുകയുമില്ലായിരുന്നു.

ഇന്നിപ്പൊ അതൊക്കെ ചെയ്താൽ, പൗർണ്ണമിയുടെ മുഖം കറുക്കുമെന്ന് അറിയാം. അതുകൊണ്ട് അവൾ സൗകര്യങ്ങളിൽ മനം മയങ്ങി നിൽക്കുന്നതിനിടയിൽ, ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി ആ ചടങ്ങെല്ലാം നടത്തി.

അച്ഛനെ പറഞ്ഞുവിടാൻ ധൃതിയായിട്ടുണ്ടാവണം, അവൾ ഒരുപാട് കാലത്തിന് ശേഷം അച്ഛനെ പുറകിൽ നിന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. സമാധാനിപ്പിച്ചു. ട്രെയിൻ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ അമ്മ വിഷമിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞ് അവസാന കൗശലവും പ്രയോഗിച്ചു. അതേറ്റു.

ഗംഗാധരൻ പൗർണ്ണമിയുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു. ചുണ്ട് നെറ്റിയിൽ തന്നെ അമർന്നിരുന്നു കുറേ നേരം. കണ്ണീര് വറ്റിയപ്പോൾ, മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ അവളോട് യാത്രപറഞ്ഞ് അവിടുന്ന് ഇറങ്ങി.

ദുഖം സമയത്തെ വലിച്ച് നീട്ടുമെന്നത് പരമാർത്ഥം. തിരിച്ച് ആ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്ന് ലിഫ്റ്റിനായി കാത്ത് നിൽക്കുന്ന നിമിഷ നേരം പോലും യുഗങ്ങളോളം നീണ്ടു.

ലിഫ്റ്റ് തുറന്നതും ഒരു കുറ്റിത്താടിക്കാരനായ പയ്യൻ വെളിയിലേക്കിറങ്ങി, ഗംഗാധരൻ അകത്തേക്കും. പക്ഷെ വാതിലടയുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ വെളിയിലിറങ്ങി. ആ നിലയിൽ മുഴുവൻ പെൺകുട്ടികളാണെന്നോ മറ്റോ പൗർണ്ണമി പറഞ്ഞ എന്തോ ഒരു ഓർമ്മ. അവൻ ആ നിലയിൽ ആരേ കാണാനുമാവാം, പക്ഷെ തരംതാഴ്ന്ന വേലയാണെന്ന് നല്ല ബോധ്യമുണ്ടെങ്കിലും, അവനറിയാതെ പുറകെ പിന്തുടരണമെന്ന് തോന്നി.

ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് അയാൾ കണ്ടു, അവൻ പൗർണ്ണമിയുടെ വാതിലിൽ മുട്ടുന്നത്. അവൻ അകത്ത് കയറിയതും എന്തോ ഒന്ന് അകത്ത് നിന്നെടുത്ത് വാതിലിന്റെ പുറത്ത് ഉരുണ്ട പിടിയിൽ തൂക്കിയിട്ടിട്ട് വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചു.

ചങ്ക് ഉരുകി കത്തുന്നപോലെ തോന്നി. അത്രയ്ക്ക് തളർന്നിട്ടും ആ റൂമിന് മുൻപിൽ ചെന്ന് നിന്ന് ചുവന്ന കാർഡ് ബോർഡിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് വായിച്ചു,

‘ഡു നോട്ട് ഡിസ്റ്റർബ്’.

ഇല്ല. മനസ്സിൽ തോന്നുന്നതൊന്നും ആവില്ല എന്നയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞ് നോക്കി. എന്നിട്ട് എന്തോ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ഡോറിൽ തട്ടി. ഡോറിനടുത്ത് നിന്ന് ആരോ പീപ് ഹോൾ ലെൻസിലൂടെ തന്നെ നോക്കിയെന്ന് ഉറപ്പാണ്. അകത്ത് എന്തൊക്കെയോ അനക്കങ്ങളും അടക്കം പറച്ചിലുകളും കേട്ടു. അതയാൾ കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. വാതിൽ തുറക്കാൻ കാത്ത് നിന്നു.

ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടിൽ പൗർണ്ണമി വാതിൽ തുറന്ന്, വാതിൽക്കൽ തന്നെ നിന്നു. ശുണ്ഠി മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ് കാണാം.

“ന്താ അച്ഛാ.. എന്തെങ്കിലും മറന്നോ?”

ഒരു നിമിഷം പകച്ച് നിന്നുപോയി ആ മനുഷ്യൻ. ഒന്നും നടന്നില്ലെന്ന് അവൾക്ക് നടിക്കാമെങ്കിൽ തനിക്കുമതാവുമെന്ന് കരുതി മറുപടി കൊടുത്തു,

“ങാ..എന്തോ…”

“പറയൂ… എന്താണ്?”

“ഞാനെന്തോ പറയാൻ മറന്നു കുട്ടാ.”, അതും പറഞ്ഞ് അവൾ സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിലും ഒന്നുമറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ അകത്ത് കടന്നു. പൗർണ്ണമിയുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തത് അയാൾ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു.

“എന്താ മറന്നേച്ചാ അത് ഓർക്കുന്നേരം വിളിച്ച് പറഞ്ഞാ പോരേ?”

ആ ചോദ്യവും അയാൾ കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു.

“കട്ടിലിന് താഴെ ഭൂതമില്ലാന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പ് തരാതെ നീയ്യ് പണ്ടൊന്നും ഉറങ്ങാറില്ലാർന്നു. ഇന്നിപ്പൊ ന്റെ കുട്ട്യേ ഇവിടെ വിട്ടിട്ട് പോവുംബോ…നിക്കറിയില്ല..പഴേ പോലെ അങ്ങനാവാൻ തോന്നി.”

പൗർണ്ണമി പതറി. എന്ത് പറയണമെന്ന് ആലോചിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ കുനിഞ്ഞ് കട്ടിലിന് കീഴിൽ നോക്കി. ഇല്ല, അവിടെ ആരുമില്ല. ഒരുപക്ഷെ, മോളെയിവിടെ വിട്ടിട്ട് പോവുന്നതിന്റെ ആധിയിൽ എന്തൊക്കെയോ വിചാരിച്ചുകൂട്ടിയതാവാമെന്ന് മനസ്സിൽ ഉരുവിട്ടു. എന്നിട്ട് എണീറ്റു.

“ഇല്ല്യ… അടിയിൽ ഭൂതമില്ല്യ..”

“എന്താ അച്ഛാ കുട്ട്യോളേപ്പോലെ…”

എങ്ങനൊക്കെയോ ഒരു പുഞ്ചിരി ആ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു. എങ്ങനെ ആ നിമിഷം അയാളെക്കൊണ്ടത് സാധിച്ചുവെന്ന് അയാൾക്കറിയില്ല.

“അച്ഛൻ പോയേ… എനിക്കൊന്ന് കുളിക്കണം..ഇപ്പൊ പോയാ അച്ഛന് സമയത്തിന് സ്റ്റേഷനിലുമെത്താം.. ചെല്ല്..”

അവസാനം മകൾ അച്ഛനെ പുറത്തേക്ക് തള്ളിക്കൊണ്ടുപോയി. പണ്ട് കളിച്ചിരുന്നപ്പോൾ കണ്ണ് കെട്ടി തള്ളി ദൂരേക്ക് കൊണ്ടുപോയി വിട്ടിരുന്നപോലെ.

“അച്ഛാ, വേഗം ചെല്ലൂ…എത്ര നേരാന്ന് വെച്ചാ റിസപ്ഷനിലുള്ളോര് ആ ക്യാബ് പിടിച്ച് വെക്കാ…”

ഗംഗാധരൻ വീണ്ടും അനുസരണയോടെ തല കുലുക്കി. തല താഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

“പോവാ മോളേ..അച്ഛൻ പോവാ..”

പിന്നെ അയാൾ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയില്ല. കതകടയുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുന്ന വരെ. ആ ശബ്ദം വരണ്ടുപോയ കണ്ണിനെ വീണ്ടും തോൽപ്പിച്ചു. രണ്ടും നിറഞ്ഞൊഴുകി.

കട്ടിലിന് താഴെ ആരുമില്ലെന്നുറപ്പിച്ച് നിവരുന്നതിനിടയിൽ, റൂമിൽ നടക്കുന്നതെല്ലാം ടോയ്‌ലെറ്റിന്റെ വാതിലിന് പുറകിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന് വീക്ഷിച്ചിരുന്ന രണ്ട് തവിട്ട് നിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകൾ ഗംഗാധരൻ കട്ടിലിന് അടുത്തുള്ള വലിയ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ടിരുന്നു. ലിഫ്റ്റിൽ കണ്ട പയ്യനും തവിട്ട് നിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകളായിരുന്നു.

തന്റെ വൃത്തം പൂർത്തിയായിത്തുടങ്ങുന്നു. മകൾ തന്നേക്കാൾ വളർന്നുകഴിഞ്ഞു. അവളുടേത്  തന്റേതിനേക്കാൾ അർദ്ധവ്യാസമുണ്ട്. എന്നെങ്കിലും രണ്ടും ഏകകേന്ദ്ര വൃത്തങ്ങളായിരുന്നെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്ന നാൾ അവൾ തിരിച്ച് വരുമെന്ന് മനസ്സിലുറപ്പിച്ച് അയാൾ പെരുമഴ വക വയ്ക്കാതെ നോട്ടിംഗ് ഹബ്ബിന്റെ ചില്ല് ഗോപുരത്തിന് വെളിയിലേക്ക് നടന്നു.

മഴ എല്ലാരുടേയും പോലെ അയാളുടെയും കരച്ചിൽ ഒപ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കരച്ചിലിന്റെ ശക്തികൂടുന്നതിനൊപ്പം മഴയുടേയും ശക്തി വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

____________________________________________

ഒരു ദുസ്വപ്നമാണ് ഇതെഴുതാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ഗംഗാധരനെയും പൗർണ്ണമിയേയും എനിക്ക് എന്നേപ്പോലെ  തന്നെയറിയാം. മാത്രമല്ല, പാവമാണെങ്കിലും, എനിക്ക്  തവിട്ട് നിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകളാണെന്ന സത്യവും വ്യസനസമേതം അറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു.

~ G

ബർഗറും പെപ്സിയും പതിമുഖവും

ഈ ബൂർഷ്വാ കടയിൽ നിന്ന് 125 രൂപ മുടക്കി ഒരു ചിക്കൻ സിംഗർ ബർഗർ മേടിച്ചതിൽ ഇപ്പൊഴും ഒരു കുറ്റബോധവുമില്ല. അത്രെക്ക് വിശന്ന് വലഞ്ഞാണ് കയറിയത്.

അതിന് 18 രൂപ ആഡംബര ടാക്സ് മുടക്കിയതിലും വിഷമമില്ല. അച്ഛേ ദിനിനു വേണ്ടിയല്ലേ! ഒരുപക്ഷെ എന്നെങ്കിലും കള്ളപ്പണം പിടിച്ച വകയിൽ അക്കൗണ്ടിൽ ഇട്ടുതരാനുള്ള 15 ലക്ഷം കിട്ടിയാലോ!

പക്ഷെ, ബർഗറിന്റെ കൂടെ ഒരു സ്മോൾ പെപ്സി മേടിച്ചതിന്, അതായത് 150 മില്ലീ ലിറ്റർ പെപ്സി ഒരു കുഞ്ഞ് പ്ലാസ്റ്റിക് ഗ്ലാസ്സിൽ കിട്ടുന്നതിന്, 55 രൂപ മുടക്കിയത് എന്നിലേ വിഷാദരോഗത്തിന് ഒട്ടും പിടിച്ചിട്ടില്ല.

ഇങ്ങനെ പോയാൽ മേടിച്ച ബർഗറിന് ചാണകത്തിന്റെ രുചി പോലും തോന്നില്ല. പിന്നെ 55ന് പകരം 180 രൂപ കളഞ്ഞതിൽ വിഷമിച്ചേക്കും.

എന്റെ പാവം അമ്മ പറയുന്നതെത്ര ശരിയാണ്, ഒരു കൈയ്യിൽ എണ്ണാവുന്നതിലും അധികം ലക്ഷങ്ങൾ മുടക്കി എൻജിനിയറിംഗിന് വിട്ടിട്ട് ആ പൈസ തുലച്ചവനാണ് ചെറിയ തുകകൾ ലാഭിക്കാൻ നോക്കുന്നത്.

ശോകം, ചിന്ത കാട് കയറാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഒരു ഗ്ലാസ്സ് പെപ്സി എന്നെയിതെങ്ങോട്ടാ ഈ കൊണ്ടുപോവുന്നത്? ചിന്തകളിങ്ങനെ അകത്ത് കിടന്ന് പുകയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധമാറ്റാനൊരു വിഷയം നോക്കി അങ്ങുമിങ്ങും കണ്ണ് പായിച്ചു.

പുറത്തേക്കുള്ള വാതിൽ തുറക്കാൻ പാട് പെടുന്ന ഒരു ‘ഫ്രീക്ക് പോപ്പിൻസ് ചങ്ക് ബ്രോയി’ സഹായിച്ചു. ആമ്പൽ മൊട്ട് പോലെയുള്ള ഹെയർസ്റ്റൈയിലും, അവന്റെ പെങ്ങൾക്ക് തയിപ്പിച്ച ചുരിദാറിന്റെ ബോട്ടം പോലത്തെ ഒരു നീല പാന്റും, പെങ്ങളുടെ മോന് പോലും പാകമാവാത്ത ഒരു ബനിയനും.

അവൻ വാതിലിന്റെ വിടവിൽ നഖമിട്ട് ഒരു തുമ്പെങ്കിലും പുറത്തേക്ക് വലിക്കാനൊക്കുമോ എന്നൊക്കെ നോക്കുകയാണ്.

ശ്ശെടാ, വാതിലിന് പിടിയില്ല എന്ന് കണ്ടിട്ടും ഈ കിഴങ്ങന് മനസ്സിലാവുന്നില്ലേ ഇത് തള്ളി തുറക്കേണ്ട വാതിലാണെന്ന്! അതും പോട്ടെ, വെണ്ടക്കാ അക്ഷരത്തിൽ പുഷ് എന്ന് എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത് ഇവന് കാണാനൊക്കുന്നില്ലേ! ഇനി സാക്ഷരതയില്ലാത്ത ഫ്രീക്കനാണോ!?

പുറകെ യുവ ദമ്പതിമാർ വന്ന് നിന്നു, ഇവൻ തുറന്നിട്ട് വെളിയിൽ ഇറങ്ങാൻ. ഫ്രീക്കൻ തോറ്റെന്ന് കണ്ട് അതിലെ ഭാര്യ ചാടി പുറപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പൊ, അവന് മണ്ടത്തരത്തിന്റെ വ്യാപ്തി മനസ്സിലാക്കികൊടുക്കാൻ ഒരാളായല്ലൊ എന്ന് ആശ്വസിച്ചു. പക്ഷെ എനിക്ക് തെറ്റി.

അവര് കൈയ്യിലുള്ള കവറെല്ലാം ഭർത്താവിനെ ഏൽപ്പിച്ച്, ഫ്രീക്കനോട് മാറി നിൽക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു, എന്നിട്ട് അവൻ ചെയ്തിരുന്ന അതേ പരിപാടി തുടർന്നു. ഒടുവിൽ, തള്ളി തുറക്കേണ്ട വാതിലിന്റെ അറ്റം നഖം കൊണ്ട് തോണ്ടിയെടുത്ത് വലിച്ച് തുറന്നു.

പുതിയ ജിഎസ്എൽവി റോക്കറ്റ് വിക്ഷേപിച്ചപ്പോൾ ക്രയോജനിക് എൻജിനുവേണ്ടി അഹോരാത്രം പണിയെടൂത്തവരുടെ മുഖത്തുണ്ടായ ആത്മസംതൃപ്തിയാണ് ഞാൻ ഈ സ്ത്രീയുടെ മുഖത്തും കണ്ടത്.

കുറച്ച് മുൻപ്, നല്ല വാഗ്വൈഭവത്തോടുകൂടി ആംഗലേയ ഭാഷയിൽ എക്സ്റ്റ്രാ ചീസൊക്കെ ചോദിച്ച് മേടിച്ച ഇവൾക്കും പുഷ് എന്ന് വാതിലിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ വയ്യല്ലൊ!

ഇനിയിപ്പൊ ആ ദിക്കിലേക്ക് ഞാൻ നോക്കിയാൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചേക്കും. വേണ്ട. ശ്രദ്ധമാറ്റാൻ മറ്റൊരു വിഷയം നോക്കി എന്റെ കണ്ണ് അലഞ്ഞു.

എന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്തിരുന്ന് വീഡിയോ കോൾ ചെയ്യുന്ന പയ്യനേ നോക്കി. അവൻ ഫോണിന്റെ അങ്ങേ തലയ്ക്കലുള്ള ചേച്ചിയേ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവന്റെ മുഖത്തൊരു പവർക്കട്ട് ഞാൻ കണ്ടു. ഇടയ്ക്ക് പുറത്ത് തിമിർത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ഭംഗി ഗ്ലാസ് ഭിത്തികളിലൂടെ നോക്കും, എന്നിട്ട് പോക്കറ്റിൽ തടവും. അധികം വൈകാതെ അതി വൈദഗ്ധ്യത്തോടെ ഫ്രണ്ട് ക്യാമിലൂടെ ആ പെണ്ണ് കാണാതെ ഫോൺ ഒന്ന് ചരിച്ചിട്ട് അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് സിഗരറ്റ് പെട്ടിയെടുത്ത് മേശയിൽ വെച്ച് തടവാൻ തുടങ്ങി. അതിന്റെ പുറത്ത് 80% നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പിനിൽക്കുന്ന നിയമപ്രകാരമുള്ള മുന്നറിയിപ്പോ, ക്യാൻസർ വന്ന് നശിച്ച മനുഷ്യ ശരീരത്തിന്റെ മനം മടുപ്പിക്കുന്ന ചിത്രമോ അവനെ അലട്ടുന്നില്ലായിരുന്നു. ആ കവറിൽ തൊട്ട് തലോടാനെങ്കിലും പറ്റുന്നത് എന്തോ ഒരു നിർവൃതി അവന് നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

എന്തോ അതും ഞാൻ അപ്പുറത്തുള്ള വാതിലിൽ പുഷ് എന്ന് എഴുതിയിട്ടിരിക്കുന്നത് വായിക്കാത്തവന്മാരോട് ഉപമിച്ചു. സിഗരറ്റുകാരന്റെ അവസ്ഥ ഓർക്കുമ്പോൾ ഇത് എത്രയോ ഭേദം. അപ്പോഴും ഒരു കുടുംബം വാതിൽ വലിച്ച് തുറക്കാൻ പാട് പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മനുഷ്യന്മാരുടെ ഈ ഒരു പ്രവണത മൊത്തം ജീവിതത്തിൽ നിഴലിക്കുന്നുണ്ടെന്നൊക്കെ ഞാൻ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പല ലോക മണ്ടത്തരങ്ങളും ഞാനിതിനോട് ഉപമിക്കുന്നു.

ഇനി ഇവിടെയിരുന്നാൽ ശരിയാവില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ആ വില കൂടിയ പെപ്സിയിൽ മുങ്ങാതെ കുളിച്ചിരുന്ന ഐസ് ക്യൂബ്സ് വരെ സ്റ്റ്രോ വെച്ച് വലിച്ച് കുടിച്ച് വിഷമം മാറ്റിയിട്ട്, വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. മഴയത്ത് കുടയും ചൂടി നടന്നു കുറച്ച് നേരം. പക്ഷെ കാറ്റ് ശക്തമായി കുട തിരിഞ്ഞ് മറിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നടത്തം മതിയാക്കി അടുത്തുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ കയറിയിരുന്നു. തൊട്ട് പുറകേ ഒരു ഓട്ടോക്കാരനും വണ്ടി തൊട്ടടുത്ത് നിർത്തി എനിക്ക് അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. അയാളുടെ നോട്ടത്തിലെന്തോ ഒരു പന്തികേട് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല ആദ്യമൊന്നും. പക്ഷെ പതുക്കെ അയാളെന്റെ അടുത്ത് വന്ന് നിന്ന് ചോദിച്ചു, നാസിക്കിൽ നേവിക്കാരുടെ ഡിസ്റ്റിലറിയിൽ ഉണ്ടാക്കിയ നല്ല സ്വയംഭൻ മദ്യമുണ്ട്, എടുക്കട്ടേ എന്ന്.

ഞാൻ മറ്റെന്തോ ചീഞ്ഞ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നകൊണ്ട് ഇതിൽ വല്യ ഭാവമാറ്റമൊന്നും വന്നില്ല. ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ, ഇപ്പൊ വേണ്ട, കുടി തുടങ്ങിയിട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു. അയാളുടെ മുഖത്ത് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു പുച്ഛം നിറഞ്ഞു. എന്തോ മലയാളികൾക്ക് നാണക്കേടുണ്ടാക്കാൻ ജനിച്ചവനെന്ന് എന്നെ നിശബ്ദമായിട്ട് അഭിസംഭോധന ചെയ്തെന്ന് തോന്നുന്നു. പോട്ടെ, അതൊരു പുത്തരിയല്ല.

അത് പിന്നെ കള്ള് കുടിക്കുന്നവന്മാരുടേയും അവളുമാരുടേയും കൂടെ പാർട്ടിക്ക് പോവേണ്ട എന്ന് വിലക്കിയതിന്റെ പേരിൽ, ആ വിലക്കിനെ മറികടക്കാൻ അവരുടെ കൂടെയിരുന്ന് കുടിച്ച് വാള് വെച്ച സൽസ്വഭാവിയായ ഒരു പൂർവ്വകാമുകിയുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഏറ്റവും ദേഷ്യമുള്ളൊരു കാര്യമാണ് കള്ള് കുടി.

അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്, മഴ ആരോടോ ദേഷ്യം തീർക്കാൻ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയതോടെ, ആ സ്വയംസംരംഭകനായ ഓട്ടോക്കാരനും ഞാനും പരിചയപ്പെട്ടു, സംസാരവും തുടങ്ങി.

വിഷയങ്ങൾ പല ശാഖകളിൽ പടർന്ന് പന്തലിച്ച് അവസാനം കഴിഞ്ഞ സർക്കാരിന്റെ ബാർ നയം വരെയെത്തി. ബാറുകളെല്ലാം അടച്ചുപൂട്ടിയതിലെ അനീതിയെപ്പറ്റി അയാൾക്ക് ഒരുപാട് പറയാനുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപാടൊരുപാട്.

കൂടിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഈ കാര്യത്തിൽ പക്ഷപാതമില്ലാത്ത നിലപാടെടുത്ത് സംസാരിച്ചത് അങ്ങേർക്ക് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ബാർ വിഷയം കുടിയന്മാരുടെയോ ബാറിൽ ജോലിക്ക് നിന്നിരുന്നവരുടെയോ വിഷമത്തിൽ ഒതുങ്ങില്ല, മറിച്ച് ബാറിലേക്ക് സോഡ വിറ്റിരുന്നവർ, കടലയും അച്ചാറും മറ്റ് സ്നാക്സും വിറ്റിരുന്നവർ, അങ്ങനെ ഓരോ നാട്ടിലേയും ബാറിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഒരുപാട് പാവങ്ങളുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നു. അവര് എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്ന് ഇലക്ഷന് തോൽക്കുന്നത് വരെ സർക്കാർ അന്വേഷിച്ചിരുന്നോ, എന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചു. എനിക്ക് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു.

ശരിയാണ് ഒരു പരിധി വരെ കൂടിച്ച് കൂത്താടുന്നവരുടെ എണ്ണം കുറയുമെന്നൊരു ചിന്തയെ എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അത് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാണോ എന്തോ അയാൾ അടുത്ത അസ്ത്രങ്ങൾ എയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

” 96ൽ ഇവിടെ ചാരായം നിരോധിച്ചതാണ്, അതുകൊണ്ട് വാറ്റ് നിന്നോ?

ഏത് നാട്ടിലാണ് ചാരായം സുലഭമല്ലാത്തത്?

അത് കഴിഞ്ഞ് എത്ര മദ്യ ദുരന്തമുണ്ടായി?

കേരളത്തിൽ കള്ള് ചെത്തുന്ന തെങ്ങിന്റെയും പനയുടേയും കണക്കിന് അനുപാതത്തിലാണോ ഒരു ദിവസം ഉത്പാതിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കള്ളിന്റെ അളവ്?

ഇന്നിപ്പൊ ബിയർ വൈൻ പാർലറിൽ നിന്ന് പഴയ സുഖം കിട്ടാതെ വരുമ്പോൾ കുടിയന്മാർ മറ്റ് പോംവഴികൾ തേടുമോ അതോ കുടി നിർത്തുമോ?

കഞ്ചാവും മരുന്നും കൂടി, അതിന്റെ കൂടെ കൊച്ച് പിള്ളേരൊക്കെ കൂടിയ ഗുളിക വാങ്ങി സോഡയിലിട്ട് കുടിച്ച് ആശ തീർക്കാൻ തുടങ്ങിയത് വല്ലതും അവന്മാര് അന്വേഷിച്ചോ?

കരളും വൃക്കയും മാത്രമല്ല എല്ലാ അവയവങ്ങളും രോഗമില്ലാതെ അതൊക്കെ കഴിക്കുന്നവർക്ക് വരുമെന്ന് ഇവർക്ക് അറിയില്ലേ?”

ഞാൻ ഉത്തരംമുട്ടി വായും പൊളിച്ച് ഒരേ നില്പാണ്. അയാൾ ആരോടൊക്കെയോ ഉള്ള രോഷം എന്റെയടുത്ത് തീർത്തു.

മറുപടിയില്ലെന്ന് കണ്ട് അയാൾ പിന്നെയും അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മഴ വക വെയ്ക്കാതെ വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.

എല്ലാം ശരിയാക്കും എന്ന് വാദിച്ച പുതിയ മന്ത്രി സഭ പുതിയ മദ്യ നയം കൊണ്ടുവന്ന് പണി പോയവരേയെല്ലാം സഹായിക്കുമെന്ന് ഉറച്ച വിശ്വാസം രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അയാൾ ഓട്ടോ ഓൺ ആക്കിയപ്പൊ ഞാൻ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു,

“അല്ല ചേട്ടാ, പുതിയ മദ്യ നയം വന്ന് ബാറെല്ലാം തുറന്നാൽ, ഈ നാസിക്ക് കുപ്പി വിറ്റുള്ള ചേട്ടന്റെ കഞ്ഞികുടി നിക്കത്തില്ലേ?”

അത് അയാളുടേയും വാ അടപ്പിച്ചു. എന്തോ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അയാളും വണ്ടിയും പെരുമഴയിൽ മറഞ്ഞു.

വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ടും അയാൾ പറഞ്ഞ പല ചോദ്യങ്ങളും എന്നെ വീർപ്പ് മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിലകൂടിയ പെപ്സിയിലെ വിലകുറഞ്ഞ കാർബൺ ഡൈ ഓക്സൈഡ് കുമിളകൾ ദഹിച്ച ബർഗറിന്റെ രുചി വീണ്ടും വായിൽ നിറച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അയവറക്കുന്നത് പോലെ ബർഗർ തൊട്ട് ഇങ്ങോട്ട് നടന്നതെല്ലാം മനസ്സിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ചാനൽ മാറ്റി കളിക്കുമ്പോൾ ഏസിവിയിൽ എതോ ഒരു പരിചിത മുഖം കണ്ട് കണ്ണ് വികസിച്ചു. തിരിച്ച് പുറകിലേക്ക് പോയി ഉറപ്പ് വരുത്തി.

അതേ, നാസിക്ക് കുപ്പിക്കാരൻ തന്നെ.

ഇത്തവണ ഓട്ടോ ഓടിക്കുമ്പോഴിട്ടിരുന്ന കാക്കി യൂണിഫോമിലല്ലെന്ന് മാത്രം, പകരം കാക്കിയണിഞ്ഞ മൂന്ന് പോലീസ് പരിചാരകർ ചുറ്റുമുണ്ട്. സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ന്യൂസ് റിപ്പോർട്ടറോട് സംസാരിച്ചപ്പോഴാണ് ‘പതിമുഖം അപ്പൂപ്പി’യേക്കുറിച്ച് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്.

എന്നോട് മഹത്തായ രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹിക നന്മ തിന്മകളേക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിച്ചിരുന്ന ആ സത്ഗുണ സമ്പന്നൻ ഒരു പുതിയ സംരംഭത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവാണ്. അദ്ദേഹം വിവരമുള്ളവരെക്കൊണ്ട് മിലിട്ടറി കുപ്പികൾക്ക് സ്റ്റിക്കർ ഡിസൈൻ ചെയ്ത്, കൊയമ്പത്തൂരിൽ നിന്ന് കുപ്പികൾ ഹോൾസെയിൽ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങി, ഈ സ്റ്റിക്കർ പതിപ്പിച്ച് അതിൽ അദ്ദേഹം തന്നെ വികസിപ്പിച്ച വാറ്റ് വിറ്റിരുന്നു. വികസിപ്പിച്ചതെന്ന് വെച്ചാൽ വാറ്റ് പഴയ വാറ്റ് തന്നെ, പക്ഷെ അതിനൊരു കളർ കൊടുക്കാൻ വീടുകളിൽ വെള്ളം തിളപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിൽ ഇടാൻ മേടിക്കുന്ന പതിമുഖം ദാഹശമനി കലക്കുമായിരുന്നു. അതിന് മണവും, രുചിയും പകരാൻ എന്തോ ചില ആയുർവേദ പൊടിക്കൈകൾ വേറേയും.

ശുദ്ധമായ ആയുർവേദ ഗുണങ്ങളാൽ സംഭുഷ്ഠമായ ചാരായം.

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ അന്തർദേശീയ തലത്തിൽ വളരാൻ എല്ലാ സാധ്യതയുമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സംരംഭമായിരുന്നു പോലീസ് മാമന്മാർ മുളയിലേ നുള്ളിക്കളഞ്ഞത്.

ദൈവം അനുഗ്രഹിച്ച് ഇയാൾ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകനായി പരിണമിച്ചേക്കും. കുരുട്ട് ബുദ്ധിയുമുണ്ട്, നാക്കിട്ടടിച്ച് ജയിക്കാനുള്ള കഴിവുമുണ്ട്. രാഷ്ട്രപിതാവുമുതൽ ഇന്നത്തെ മുന്നോക്ക വിഭാഗ വികസന കോർപ്പറേഷന്റെ ചെയർമാൻ വരെ ജയിലിൽ കിടന്നിട്ടുള്ളതാണല്ലൊ, അതൊരു വിഷയമാവില്ല.

ആലോചനകളെ മുറിച്ചുകൊണ്ട് ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു.

ബൂർഷ്വ ഫ്രൈഡ് ചിക്കൻ കടയിൽ നിന്നാണ്. പെപ്സിക്ക് പൈസ കളഞ്ഞതാലോചിച്ച് സമയം കളഞ്ഞതിനിടയിൽ യൂണിയൻ ബാങ്കിന്റെ കാർഡവിടെ മറന്ന് വെച്ചിട്ടാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. അത്രയും നേരമായിട്ടും തിരിച്ചെടുക്കാൻ വാരാഞ്ഞതുകൊണ്ട് കാർഡിന്റെ കവറിൽ കണ്ട നമ്പറിൽ വിളിച്ച് നോക്കിയതാണത്രെ.

ആലോചനകളെ അതിന്റെ വഴിക്ക് പറക്കാൻ വിട്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ തിരിച്ച് നടന്നു.

പിന്നെ ആലോചനകൾക്ക് ഒരു മോക്ഷം കിട്ടിയത്, കാർഡും മേടിച്ച് തിരിച്ച് ഇറങ്ങാൻ നോക്കുമ്പോഴും ഒരുത്തൻ ആ വാതിൽ കഷ്ടപ്പെട്ട് തുറക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴാണ്.

ആ ഒരു നിമിഷം ഇനി ഞാനായിട്ട് പതിവ് മുടക്കെണ്ട എന്നാരോ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ഞാൻ മാത്രം വഴിമാറി നടന്നിട്ട് ലോകം നന്നാവുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു!

ആ വാതിലിൽ തള്ളുക എന്ന് എഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടഭാവം നടിക്കാതെ, സമയമെടുത്ത് വലിച്ച് തുറന്ന്, ഏസി തണുപ്പിച്ച ഗ്ലാസ് ചുവരുകൾക്കപ്പുറത്തുള്ള കരുതലില്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക് ഞാനും കാൽ വെച്ചു.

______________________________________________

ഇതിലെ അപ്പൂപ്പിയുടെ സംരംഭം പൂർണ്ണമായും ഭാവനയല്ല. ആ രീതിയിൽ വാറ്റിയിരുന്ന ആരേയോ കുറിച്ച് ഏതോ കാലത്ത് വന്ന വാർത്ത എന്റെ അപ്പൻ അമ്മയ്ക്ക് കൗതുക വാർത്ത എന്ന രീതിയിൽ ഒറ്റ വരിയിൽ പറഞ്ഞ ഓർമ്മ എന്തുകൊണ്ടോ എന്റെ മനസ്സിൽ വന്നു. ബാറ് നടത്തിയിരുന്നവരുടെ കഷ്ടപ്പാട് എന്നോട് ഒരു പൂട്ടിയ ബാറിന്റെ മാനേജർ ബസിലിരുന്ന് പറഞ്ഞതുമാണ്.

~G

Continue reading “ബർഗറും പെപ്സിയും പതിമുഖവും”

ഗത്സമെന തോട്ടം

വിശുദ്ധ മത്തായി എഴുതിയ സുവിശേഷം 26ആം അദ്ധ്യായം 38ഉം, 39ഉം വാക്യങ്ങളാണ്‌ വേദപുസ്തകം തുറന്നപ്പോൾ ജേക്കബിന്റെ കണ്ണിലുടക്കിയത്. ബാക്കി വായിക്കാതെ, അറിയാതെ തന്നെ വേദപുസ്തകം അടച്ച് വച്ച്, വലതു വശത്ത് പുറകിലുള്ള കലണ്ടറിലേക്ക് നോക്കി പോയി.

സർക്കാർ ആശുപത്രിക്ക് കുറച്ച് കട്ടിലുകൾ മേടിച്ച് കൊടുക്കാൻ ഇടവക പുതുവർഷപ്പുലരിയിൽ വിൽപ്പനയ്ക്ക് വെച്ച ഉരുപ്പടികളിലൊന്നാണ്‌ ആ കലണ്ടറും, പക്ഷെ ഇപ്പൊ ജേക്കബ് അതിലേക്ക് നോക്കാൻ കാരണം ആ വാക്യങ്ങളാണ്‌. അവയെ അവലംബിച്ച് വരച്ച ചിത്രം തന്നെയാണ്‌ ആ കലണ്ടറിൽ.

ഗത്സമെന തോട്ടത്തിലിരുന്ന് ദൈവത്തിന്റെ ആഗ്രഹം നടക്കട്ടെയെന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന യേശു ക്രിസ്തു.

ശരിക്കും അന്ന് മുട്ടുകുത്തിയിരുന്ന് മണ്ണിൽ കവിണ്ണ്‌ വീണ്‌ ക്രിസ്തുദേവൻ പ്രാർത്ഥിച്ച പോലെ തന്നെയാണ്‌ ഇപ്പൊ താനും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതെന്ന് ഒരു നിമിഷം ഓർത്ത് പോയി. സ്റ്റഡി ടേബിളിൽ കൈ കുത്തിയുള്ള ഇരിപ്പ് പോലും ആ ചിത്രം പോലെ.

ഒറ്റ വ്യത്യാസം മാത്രം, അന്ന് മനുഷ്യരെ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് തിരിക്കാൻ സ്വന്തം ജീവൻ വെടിയാൻ തയ്യാറായെന്നാണ്‌ കർത്താവ് പ്രാർത്ഥിച്ചതെങ്കിൽ, തിരുവസ്ത്രം എന്നന്നേക്കുമായി അഴിച്ച് വെക്കാനുള്ള അനുമതിയാണ്‌ ജേക്കബ് ദൈവത്തോട് ആരാഞ്ഞത്. ആറ്‌ മാസം കൂടെ കഴിഞ്ഞാൽ ഡീക്കൺ പട്ടത്തിന്‌ മേൽ പട്ടക്കാരൻ ആവാനുള്ള അനുമതിയും ഒരു ഇടവകയുടെ ഭരണവും ലഭിച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു പക്ഷെ ഇതിന്‌ സാധിക്കില്ലായിരിക്കും. അതല്ലെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ മുതിർന്നവർ വലിയ ബഹളമുണ്ടാക്കി തന്നെ ഇവിടുന്ന് പറഞ്ഞ് വിടുമായിരിക്കും.

അവസാന വർഷ ഡീക്കണെ പറഞ്ഞ് വിട്ട ചരിത്രം കോട്ടയം വലിയ സെമിനാരിക്കില്ല, പക്ഷെ ഇതിന്‌ മുൻപ് ഇതുപോലെ ഒരു വൈദീക വിദ്യാർത്ഥിയേയും ഇത്രയധികം സമയമെടുത്ത് വിചാരണ ചെയ്തിട്ടുമില്ല.

ചിലപ്പൊ, തന്നെ പറഞ്ഞുവിട്ടുകൊണ്ടാവും ചരിത്രം തിരുത്തപ്പെടാൻ പോവുന്നത്.

ചിലപ്പൊ, തന്നെപ്പോലെ ആവരുതെന്ന് ഉപദേശിച്ചുകൊണ്ടാവും ഭാവിയിൽ ഒന്നാം വർഷം തൊട്ട് ശെമ്മാശ്ശന്മാരെ വളർത്തിക്കൊണ്ടുവരിക.

വേണ്ട.

ഒന്നിനും ഇടവരുത്താതെ സ്വയം തിരുവസ്ത്രം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണ്‌ അതിലും നല്ലത്. ജേക്കബ് തീരുമനിച്ചുറച്ചു.

പക്ഷെ എന്നിട്ട് എങ്ങോട്ട്!

വീടല്ലാതെ മറ്റൊരിടമില്ല താനും.

വീട്ടിൽ ചെന്നാൽ, കട്ടിലിൽ നിന്ന് അത്യാവശ്യങ്ങൾക്ക് പോലും എണീക്കാൻ മടിക്കുന്ന അപ്പച്ചനെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കും തന്റെ വ്യഥയെല്ലാം!?

എല്ലാം വരുന്നിടത്ത് വച്ച് കാണാമെന്നോർത്ത്, എല്ലാരും രാവിലത്തെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ചാപ്പലിൽ കയറിയ സമയം നോക്കി പരിചയമുള്ള ഒരു ഓട്ടോക്കാരനെ വിളിച്ച് അത്യാവശ്യമെന്ന് തോന്നിയത് മാത്രം കെട്ടിപ്പെറുക്കിയെടുത്ത്, വലിയ സെമിനാരിയുടെ മലർക്കെ തുറന്ന് കിടക്കുന്ന ഭീമൻ ഗേറ്റ് കടന്ന്‌ പുറത്തിറങ്ങി.

കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി ജംക്ഷനിൽ ഇറങ്ങിയ ജേക്കബിന്‌ പൊടിമറ്റത്തിനുള്ള ബസ് കാത്ത് അധികനേരം നില്ക്കേണ്ടി വന്നില്ല.

വല്ലപ്പോഴും മാത്രം നാട്ടിലും പള്ളിയിലും മുഖം കാണിക്കുന്ന ഇടവകയിലെ ഒരുത്തന്റെ മകൻ ബൈക്ക് നിർത്തി കയറിക്കോളാൻ പറഞ്ഞു. അവിടെ നിന്ന് സംസാരിച്ചാൽ കൂടുതൽ ആൾക്കാരറിയുമെന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ട് മാത്രം പുറകിൽ കയറിയിരുന്നു. അത് അബദ്ധായി പോയെന്ന് ആ നിമിഷം തന്നെ സ്വയം പറഞ്ഞു.

“ളോഹ ഇല്ലാതെ ഇപ്പൊ ഇവിടെ എങ്ങനെ വന്ന് പെട്ടു?”

ജേക്കബ് കേട്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല. റിയർ വ്യു മിററിൽ നോക്കി ജേക്കബ് മിണ്ടാനുദ്ധേശ്ശിക്കുന്നില്ലെന്ന് കണ്ട്,

“ജേക്കബ് അച്ഛോ? ഏത് ലോകത്താ?”

“ഞാൻ പറഞ്ഞോ എനിക്ക് പട്ടം കിട്ടിയെന്ന്! നീ മുന്നോട്ട് നോക്കി വണ്ടി ഓടിച്ചേ!!”

ഭരണം കിട്ടുന്നതിന്‌ മുൻപ് തന്നെ ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞ് എന്താവും എന്ന് പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അവൻ ദേഷ്യം അക്സിലേറ്ററിൽ തീർത്തു.

ആയിരം വട്ടം വന്നിട്ടുള്ള വഴികളാണെങ്കിലും ഇത്തവണ എല്ലാത്തിനും എന്തോ ഒരു പുതുമയുള്ളപോലെ തോന്നി ജേക്കബിന്‌. ഈ പച്ചപ്പും റബർ മരങ്ങളേയും വിട്ടിട്ട് പോയതെന്തോ തെറ്റായിരുന്നെന്ന് തോന്നി പോവുന്നു.

അല്ല ഒരിക്കലും അങ്ങനെയൊന്നും ചിന്തിച്ചുകൂട. എന്തുകൊണ്ടും ദൈവവേല ചെയ്യുന്നത് തന്നെയാണ്‌ മഹത്തരം. പക്ഷെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ ഒരു വൈദീകനാവാൻ ഇനിയാരും സമ്മതിക്കാനിടയില്ല.

എല്ലാ സഭകളുടെയും സമ്പൂർണ്ണ ചരിത്രമെഴുതുമ്പോൾ മറച്ചു വെയ്ക്കേണ്ട വസ്തുതകൾ പരസ്യപ്പെടുത്തിയത്, അത് സഭകളുടെ താത്പര്യങ്ങളെ മാനിച്ച് തിരുത്താതതത്, എല്ലാറ്റിലും ഉപരി വിശ്വാസികളുടെ വിശ്വാസത്തെ ചോദ്യം ചെയ്തതിന്‌, അങ്ങനെ പല രസകരമായ ആരോപണങ്ങളും നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട് തനിക്കെതിരെയെന്ന് ഒരിക്കൽ കൂടെ ജേക്കബ് വിസ്മരിച്ചു.

ജേക്കബ് ആവശ്യപ്പെട്ടതനുസരിച്ച് പഞ്ചായത്ത് റോഡ് അവസാനിച്ച് മൺപാത തുടങ്ങുന്നിടത്ത് ബൈക്ക് നിർത്തിക്കൊടുത്തു. അവന്‌ ജേക്കബിനെ ചുമ്മാതെയങ്ങ് വിട്ടുകളയാൻ ഉദ്ദേശ്ശമില്ലായിരുന്നകൊണ്ട് നടന്നകലുന്നത് കണ്ടിട്ടും ഉറക്കെ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു,

“വെക്കേഷന്‌ വരുമ്പം ളോഹ ഊരി വെച്ചിട്ടെ സെമിനാരീന്ന് എറങ്ങാവൂന്ന് വല്ലോം ഒണ്ടോ?….അല്ല ചുമ്മാ അറിയാമ്മേണ്ടി ചോദിച്ചതാ.”

ജേക്കബ് ആ ചോദ്യം കേട്ട ഭാവം നടിക്കാതെ പടികൾ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

വീട് പണിതിരിക്കുന്നത് തോട്ടത്തിലേ ഏറ്റവും ഉയർന്ന പ്രദേശത്താണ്‌.

കുഞ്ഞ് ജേക്കബ് ആ പന്ത്രണ്ട് പടികൾ എണ്ണി എണ്ണി ചാടി കയറുന്നത് ഇപ്പൊ ജേക്കബിന്‌ കാണാം. മൂന്നാമത്തെ പടിമേൽ ചവിട്ടി നാലിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വെക്കുന്നതിനിടയിൽ മോളമ്മയേ കുറിച്ചോർത്തു, ഓർമ്മയിലെങ്ങോ നിന്ന് ആ ശബ്ദം കേട്ടു, പടികൾക്ക് മുകളിൽ വന്ന് നിന്ന്‌ ചോദിച്ചു,

“മോനേ, നീയവിടെ എന്തെടുക്കുവാ?”

“അമ്മച്ചീ, ഈ പുല്ലിനും പായലിനുമൊക്കെ ജീവനൊണ്ടോ?”

“ഒണ്ടല്ലൊ..”

“അപ്പം നമ്മളീ ചവിട്ടുമ്പം അതുങ്ങൾക്ക് നോവത്തില്ലേ. കഷ്ടമൊണ്ട്.”

“അതിപ്പം മോൻ കഴിച്ചിട്ടൊള്ള കോഴിക്കും, ആടിനുമെല്ലാം ജീവനൊണ്ടാരുന്നു, പോട്ടെ അതൊന്നുമില്ലേലും കഴിക്കുന്ന പച്ചക്കറികൾക്കും ജീവനൊണ്ടാരുന്നു.”

“ശരിയാണല്ലൊ. എന്തിനാ നമ്മള്‌ എല്ലാത്തിനേം കൊന്ന് തിന്നുന്നെ?”

“പായലിന്റേം പുല്ലിന്റേം പച്ചക്കറീടേം കാര്യമെല്ലാം കർത്താവ് നോക്കിക്കോളും, നീ ഇങ്ങ് കേറി വന്നേ…പിള്ളേരേ പിടുത്തക്കാര്‌ വരുമിപ്പം…”

കുഞ്ഞ് ജേക്കബ് തലയൊന്ന്‌ ഉയർത്തി അമ്മയുടെ കണ്ണിലേക്ക് ഒന്ന്‌ നോക്കി, കാര്യ ഗൗരവം മനസ്സിക്കിക്കൊണ്ട് അതേപടി അനുസരിച്ചു.

അന്ന് പടികളോടി കയറിയപോയതിനെ അനുസ്മരിപ്പിക്കും വിധം ജേക്കബ് ആ ഉപദേശം സ്വീകരിച്ച് പുറകേ ഓടി. തന്നെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പോവാൻ ആരോ വരുന്നെന്ന് തന്നെയാണ്‌ മോളമ്മ പറഞ്ഞത്. മോളമ്മ ഒന്നും വെറുതെ പറയില്ലെന്ന് ജേക്കബിനറീയാം. വർഷമിത്രയും കഴിഞ്ഞ് ഇതാ അമ്മ പറഞ്ഞത് നടക്കാൻ പോവുന്നു.

ജേക്കബിന്റെ അപ്പൻ വർഗ്ഗീസ് പറയുന്ന കണക്ക് ശരിയാണെങ്കിൽ, ഈട്ടി തടിയിൽ തീർത്ത പൊടിമറ്റത്തെ അവരുടെ തറവാട് വീടിന്‌ 240 വർഷത്തിലധികം പഴക്കമുണ്ട്.
വലിപ്പത്തിൽ ഇതിനെ വെല്ലാൻ പാകത്തിനുള്ള ചെറു കൊട്ടാരങ്ങൾ പൊടിമറ്റത്ത് പല തലമുറകളിലായി മുളച്ചുവന്ന പുതുപ്പണക്കാരുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, പ്രൗഡി അന്നും ഇന്നും എന്നും ഇതിനാണ്‌.

അത്താഴം കഴിയുന്ന വരെ മുൻവശത്തെ വാതിൽ അടച്ചിടാറില്ല, അത് അന്ന് തൊട്ട് ഇന്ന് വരെ ശീലിച്ച് പോവുന്നൊരു പതിവാണ്‌. ആർക്കും മടിച്ച് നില്ക്കാതെ, അധികാരത്തോടെ തന്നെ അകത്ത് വന്ന്, വർഗ്ഗീസ് അച്ചായനെ കണ്ട് സഹായം ചോദിക്കാവുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു.

ഇന്നിതാ കുറേ കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരാൾ അഭയം ചോദിച്ച് വരുന്നു. അതും പള്ളിക്കും സഭക്കാർക്കും വെറുക്കപ്പെട്ടവനായിത്തീർന്ന ഒരു ശ്ശെമ്മാശൻ.

മോളമ്മയുണ്ടായിരുന്ന കാലത്ത് നേരേ അടുക്കളയിലേക്കാണ്‌ കയറി ചെല്ലാറുള്ളത്, അവിടെയിപ്പൊ മോനിച്ചനും അയാള്‌ വളർത്തുന്ന പൂച്ചയുമേ കാണുവെന്ന് അറിയാം. അതുകൊണ്ട് നേരേ അപ്പന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

മോനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ മുഖം തെളിഞ്ഞ്, ചാടിയെണീക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തുന്ന വഴിക്കാണ്‌ ആ കിടപ്പിൽ കിടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറേയായെന്നും, പ്രായം 70 കഴിഞ്ഞെന്നുമൊക്കെ ഓർത്തത്.

ജേക്കബ് ഓടി ചെന്ന് താങ്ങിക്കൊടുത്തു.

പാവം, എല്ലിനുമേൽ തൊലി ചുറ്റിയ പോലെയാണ്‌ രൂപം. ഒടിഞ്ഞ് കുത്തിയുള്ള ആ ഇരിപ്പ് കണ്ടാൽ വർഗ്ഗീസച്ചായനെ കുറീച്ച് കേട്ടു കേൾവിയെങ്കിലുമുള്ളയാളാണെങ്കിൽ കണ്ണ്‌ നിറയും.

ആ ചിരി അധികം വൈകാതെ മാഞ്ഞു.

“എന്താ ചാക്കപ്പാ, എന്തോ ഒണ്ടല്ലൊ..”

“അപ്പാ…അപ്പൻ വെഷമിക്കല്ല്…ഞാൻ ഇനി തിരിച്ചങ്ങോട്ട് പോവുന്നില്ല അപ്പാ.. എനിക്ക് മടുത്തു..“

എന്താ സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാവാത്ത ഭാവമെടുത്ത് മുഖമുയർത്തി മോനേ നോക്കാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് കണ്ട് ജേക്കബ് അവന്റെ അപ്പന്റെ കൂടെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.
പണ്ടത്തെപ്പോലെ തന്നെ. ഇടത് വശം ചേർന്ന്. എന്നിട്ട് ആ കണ്ണിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

”വെഷമിക്കത്തില്ലെന്ന് ഒറപ്പ് താ..“

മറുപടി തീരുന്നേന്‌ മുന്നേ മോനിച്ചൻ എങ്ങ് നിന്നോ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് ഓടി വന്നു. കിതച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ ചോദിച്ചു,

”വരുമെന്ന് പറഞ്ഞില്ലാരുന്നല്ലൊ. അച്ചന്റെ കൈ ഞാനൊന്ന് മുത്തിക്കോട്ടേ.“

കൈ തട്ടി മാറ്റി ഗർവ്വിച്ചുകൊണ്ട് ജേക്കബ് എഴുന്നേറ്റു.

”ഞാൻ പട്ടക്കാരനായില്ല. ആവാനും പോണില്ല. നീയും പഴയ പോലെ എന്നെ ചാക്കപ്പാന്ന് വിളിച്ചാ മതി.“

ഒരു നിമിഷത്തിനകം തന്നെ അതല്പം കൂടി പോയെന്ന് മനസ്സിലാക്കി മോനിച്ചനെ കെട്ടിപ്പുണർന്നു.

”അയ്യോ ഞാനിഷ്ടമൊള്ളത് വിളിക്കാവേ, അതിനെന്തിനാ ഇങ്ങനൊക്കെ. കെളക്കുവാരുന്നു. ദേഹമപ്പിടി ചേറാ..“

”പുതുമഴ കഴിഞ്ഞിട്ടൊള്ള ചേറിന്റെ മണമെനിക്ക് ഇഷ്ടവാ…നിന്റേം..“

അത് പറയുമ്പം ജേക്കബിന്റെ കണ്ണിലെ തിളക്കം മോനിച്ചൻ കണ്ടു.

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടത് നിറയുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കി തിരിഞ്ഞ് വീണ്ടും അപ്പന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. കാല്ക്കൽ, നിലത്ത് തന്നെ ഇരുന്ന്, ആ തുടയിൽ കൈ വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

”അപ്പാ, ഞാനിനി തിരിച്ച് പോയില്ലേലും അപ്പൻ വെഷമിക്കത്തില്ലെന്ന് പറ..പറ അപ്പാ..“

”ഞാനാണോടാ മോനേ നിന്നേ അങ്ങോട്ട് പറഞ്ഞു വിട്ടെ? എനിക്കൊരു വെഷമോമില്ല. എന്താ പറ്റിയേന്ന് പറ..“

”വലിയ സെമിനാരീടെ ഇരുന്നൂറാം വാർഷികാഘോഷം നടന്നപ്പം ഞങ്ങൾ അവസാന വർഷ ഡീക്കണ്മാർക്ക് ചെല ചൊമതലകളൊണ്ടാരുന്നു. എനിക്ക് പബ്ളിസിറ്റി പോലത്തെ കാര്യങ്ങളിലായിരുന്നു. അന്നത് കഴിഞ്ഞപ്പൊ പ്രിൻസിപ്പലച്ചൻ ഒരു ലേഖനമെഴുതാൻ എന്നേ ഏല്പ്പിച്ചാരുന്നു. കേരളത്തിലേ എല്ലാ സഭകൾടേയും ചരിത്രവും, അതിൽ നമ്മടെ സഭയുടെ പ്രാമുഖ്യവുമൊക്കെയാരുന്നു വിഷയം. അറിയാവോ ഞാൻ ഒന്നര മാസമെടുത്താ ഒള്ള ചരിത്രമെല്ലാം തപ്പിപ്പിടിച്ചെടുത്തത്, അപ്പൊ എല്ലാം സംഗ്രഹിക്കാനെത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് ഊഹിക്കാം. എന്നിട്ടെല്ലാം തീർത്തപ്പൊ മോളീന്ന് ഉത്തരവ് വന്നു, മൊത്തം തിരുത്താൻ. എനിക്ക് സമ്മതിച്ച് കൊടുക്കാൻ പറ്റത്തില്ലാരുന്നു. കാരണം ഞാൻ എഴുതിയതെല്ലാം സത്യമാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. അവസാനം എന്നെ അവര്‌ റിപ്ലേസ് ചെയ്തു.“

”എന്റെ മോനേ നീ എഴുതിയതെല്ലാം എല്ലാർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങള്‌ തന്നെ അല്ലേ? ഈ അങ്ങനൊള്ള അപ്രിയ സത്യമെല്ലാം വിളിച്ച് പറയുന്നവരെ അടിച്ചമർത്താനല്ലേ എല്ലാരും നോക്കത്തൊള്ളു.“

”അതിന്‌ അവരങ്ങനെ ചെയ്തേല്‌ എനിക്കൊരു വെഷമോം ഇല്ലാരുന്നപ്പാ, പക്ഷെ ഞാൻ എഴുതിയതൊക്കെ മേടിച്ച് പൂഴുത്തി വെക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തി. ഞാൻ എല്ലാം മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ കൊടുത്തേലും എന്റെ പേരും വെച്ച് ഒരു ബ്ലോഗിൽ എല്ലാം പോസ്റ്റ് ചെയ്തു.“

അപ്പന്റെയും മോനിച്ചന്റെയും മുഖത്തേക്ക് ജേക്കബ് മാറി മാറി നോക്കി. ഇല്ല അവർക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ല.

”അപ്പാ, അതീ ബ്ലോഗെന്ന് പറഞ്ഞാ…നമ്മക്ക് കമ്പ്യൂട്ടറിൽ വായിക്കാൻ പാകത്തിന്‌ ലേഖനമെഴുതുന്നതാ..“

”ഓ..അത് അവർക്ക് ഇഷ്ടമായില്ല അല്ലിയോ? എന്തുവാ ഇത്രേം പ്രശ്നമൊണ്ടാക്കാൻ പാകത്തിന്‌ എഴുതിയെ?“

”ആരും തിരുത്താത്ത ചരിത്രോം പിന്നെ അതിന്റെ എല്ലാം അവസാനം ഇങ്ങനെ ഓരോ ശിഷ്യന്മാരടെ പേരിലും സഭകളും പിന്നെ അതിന്റെ എല്ലാം നൂറായിരം ഗ്രൂപ്പും എല്ലാം ഒണ്ടാക്കി ഇങ്ങനെ പിരിക്കാൻ ആണെങ്കീ എല്ലാരേം ഒന്നിപ്പിക്കാൻ കർത്താവ് കുരിശീ കേറുമാരുന്നോന്ന് ഒരു ചോദ്യോം. എന്തിനാ അടിച്ച് പിരിഞ്ഞ് ഒരുപാട് പൈസ മൊടക്കി ബാബേൽ ഗോപുരം കണക്കിന്‌ പള്ളികള്‌ പണിയുന്നെ? ആങ്ങനൊക്കെ…“

”ആ പഷ്ട്…ഇതിപ്പം നിന്നെ പറഞ്ഞ് വിട്ടിലേലേ ഒള്ളു അത്ഭുതം.“,
എന്ന് അത് വരെ മിണ്ടാതിരുന്ന മോനിച്ചൻ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.

ജേക്കബ് മറുത്തൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷെ ഒരുപാട് കൊല്ലങ്ങൾക്ക് ശേഷം അപ്പൻ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അങ്ങനെയെങ്കിലുമൊരു ഗുണം തന്നെക്കൊണ്ട് ഉണ്ടായെന്ന് ഓർത്ത് ഒന്ന് സന്തോഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

”അല്ല. ഞാനതല്ല ഉദ്ദേശ്ശിച്ചെ… എടാ പണ്ട് നമ്മക്ക് ശ്രീവിദ്യ ടീച്ചറ്‌ പഠിപ്പിച്ച് തന്ന കഥേല്‌ രാജാവ് നഗ്നനാണെന്ന് വിളിച്ച് കൂവിയ പയ്യനേ പോലാ നീ. ഞാൻ അതോർത്ത് പറഞ്ഞെയാ. നീ എഴുതിയേല്‌ തെറ്റൊണ്ടായിട്ടല്ല.“

ജേക്കബ് ഇത്തവണ ഒപ്പിച്ചൊരു ചിരി ചിരിച്ചു. പക്ഷെ അപ്പന്റെ മുഖത്തെ സങ്കീർണ്ണത കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ആ ചിരി മാഞ്ഞു.

”ഞാൻ അപ്പനെ നാണംകെടുത്തി അല്ലേ..“

അത് കേട്ടപ്പോഴാണ്‌ മോൻ തന്നേ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെന്ന് വർഗ്ഗീസ് അറിഞ്ഞത് പോലും.

”എന്തിനാ ഞാൻ നാണം കെടുന്നെ? ഞാൻ മോളമ്മേ കുറിച്ചോർത്തതാ..പള്ളീം സഭേമൊക്കെ ആയിരുന്നല്ലൊ അതിന്റെ ജീവവായു. അവളൊണ്ടാരുന്നേൽ ചെലപ്പൊ നീ ഒരു പൊട്ടിത്തെറി കേട്ടേനേ…പിന്നെ ഒരഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് കരച്ചിലും. പാവം.“

”ഒന്നും വേണ്ടാരുന്നു അല്ലേ…“

”പോടാ ചെറുക്കാ…ഒരു തെറ്റുമില്ല…അല്ലേലും അടിച്ച് പിരിഞ്ഞ് പല വഴിക്കായിട്ട് സ്വത്തിനെല്ലാം വേണ്ടി കോടതീ കേറാൻ തൊടങ്ങിയ കാലം തൊട്ട് സഭക്കാരോടെല്ലാം എനിക്ക് പുച്ഛവാ..കണ്ട തൊട്ടി പാർട്ടിക്കാരടെ പോലെ സമരോം ധർണ്ണേം പിക്കറ്റും…“

ജേക്കബ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഒന്നും പറയാനുദ്ദേശ്ശമില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അപ്പൻ തുടർന്നു.

”ളോഹ മതീന്ന് പറഞ്ഞ് പോയപ്പൊ നീ മോളമ്മേടെ മാത്രം മോനാന്നല്ലേടാ ഞാൻ വിചാരിച്ചെ. ഇപ്പഴാ നീ എന്റെ ചോരേടെ ലക്ഷണം കാണിച്ച് തൊടങ്ങിയെ.“

അത് പൂർണ്ണമായുമങ്ങോട്ട് വിശ്വസിക്കാതെ ജേക്കബ് അനക്കമറ്റ് നിന്നു. പക്ഷെ ഇങ്ങനെയൊരപ്പനെ എവിടെ കിട്ടുമെന്നും ചോദിച്ച് മോനിച്ചൻ പിറകിൽ നിന്ന് ജേക്കബിന്റെ രണ്ട് തോളിലും കൈകളമർത്തി നിന്നു.

“പക്ഷെ നീ ഒളിച്ചോടിയ പോലെ വരാമ്പാടില്ല.”

“അങ്ങനല്ല അപ്പാ… എല്ലാരേം അറിയിച്ച് കൂടുതൽ ബഹളമൊണ്ടാക്കി സിസ്റ്റത്തിനെതിരെ നിന്ന വട്ടൻ എന്നറിയപ്പെടെണ്ട എനിക്ക്. അതുകൊണ്ട് ഒരു കത്തും പ്രിൻസിപ്പാളച്ചനും ഡീൻ അച്ചനും വെച്ചേച്ചാ ഞാൻ എറങ്ങിയെ.”

“അത് പോരെടാ… നിനക്ക് ഇപ്പഴും നിന്നേ പേടിയാ…അല്ലിയോ? നിന്നെ അവരങ്ങ് സമ്മതിപ്പിച്ച് അവരെപ്പോലെ ആക്കുമെന്നൊരു പേടിയൊണ്ട് നെനക്ക്. നന്നായിട്ട്.”

“ഒണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നപ്പാ.”

“അത് വേണ്ട. അങ്ങനെ എല്ലാർക്കും വേണ്ടി നീ അല്ലാതെ ആവെണ്ട. നീ പോയപ്പൊ തൊട്ട്, ഞാൻ ഞാനല്ലാതാ ജീവിക്കുന്നെ. എനിക്ക് അതും നിർത്തണം.”

അത് എന്തിനേ കുറിച്ചാണ്‌ അപ്പൻ പറഞ്ഞതെന്ന് ജേക്കബിനോ മോനിച്ചനോ മനസ്സിലായില്ലെന്ന് കണ്ട് അപ്പൻ ഒരു നെടുനീളൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു.

എന്നിട്ട് തുടർന്നു,

“എന്റെ കൂടെ കളിച്ച് വളർന്ന ഏലിക്കുട്ടി ഒറ്റയ്ക്ക് ബസിൽ ഇരിക്കുന്ന കണ്ടപ്പം ഞാൻ കൂടെ പോയിരുന്നു. അടുത്തെങ്ങുമല്ല, പണ്ടാ.. നിന്റെ ആദ്യത്തെ കൊല്ലമെങ്ങാണ്ട്. ഇരുന്ന് കഴിഞ്ഞപ്പമൊടനേ ബാക്കീന്ന് കമന്റ്,‘ഏലിയമ്മാമ്മേടെ കെട്ടിയോൻ ചത്തെന്ന് വച്ച് പഴയ പ്രേമം പുതുക്കാൻ നിക്കുമ്പം ഓർക്കണം മോൻ അച്ചനാവാൻ പഠിക്കുവാ , അവന്‌ നാണക്കേട് ഒണ്ടാക്കല്ലെന്ന്.’…അതുപോലെ വല്ലപ്പോഴുമാ കുടിച്ചിരുന്നെ…തൂറാൻ മുട്ടുന്ന പോലെ വിളി വരുമ്പം മാത്രം. അങ്ങനൊരിക്കെ ഷാപ്പീ പോയപ്പം അവിടേം പറഞ്ഞ് കേട്ടു, മോന്‌ ചീത്തപ്പേര്‌ ഒണ്ടാക്കല്ലെന്ന്…അങ്ങനൊരുപാട്…ചുരുക്കി പറഞ്ഞാ ഞാൻ കരമടച്ച് ജീവിക്കുന്ന എന്റെ ഈ വീട്ടിൽ എനിക്കൊന്ന് ഒച്ചയെടുത്ത് ചിരിക്കാൻ പോലും പറ്റത്തില്ലെടാ…ആളുകള്‌ ഒരോന്ന് പറയുന്നു…ശരിക്ക് അങ്ങനാ ഞാനീ കെടന്ന കെടപ്പിലായി പോയെ.“

”അപ്പാ ഞാനിതൊന്നും സ്വൊപനത്തീ പോലും….“, ജേക്കബിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി നിന്നു.

”ഹ വെഷമിക്കാതെടാ ചെറുക്കാ… വടക്കേലെ ഷാജിച്ചായൻ എപ്പഴും പറയുന്നൊരു ഡയലോഗൊണ്ടല്ലൊ എന്തുവാടാ അത്?“

”ബെറ്റർ ലേറ്റ് ദാൻ നെവർ.“

”ങാ നീയിപ്പം പറഞ്ഞത്….മോനിച്ചാ തൊമ്മന്റവിടം വരെ പോ… ഇത്ര രാവിലെ എവിടുന്നേലും മാട്ടല്ലാത്ത രണ്ട് കുപ്പി കിട്ടുമോന്ന് ചോദീര്‌..“

മോനിച്ചൻ സന്തോഷം കൊണ്ട് ഓടി ചെന്ന് വർഗ്ഗീസിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊരുമ്മ കൊടുത്തോണ്ട് പറഞ്ഞു,

”എനിക്കിനി ചത്താലും മേണ്ടില്ല..“

അടുത്ത നിമിഷം മോനിച്ചൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. അവിടുന്ന് മണം കിട്ടിയിരിക്കുന്നു. അടുപ്പിനുമേൽ മാങ്ങാപ്പൂളിട്ട് തെളപ്പിച്ച മോത മീൻ പാകമായെന്ന് മോനിച്ചനെ അറിയിക്കാനാണ്‌ മണത്തെ പറഞ്ഞു വിട്ടത്.

”അപ്പാ…“

”നീ കുടി തൊടങ്ങെണ്ട… തൊടങ്ങിയാ നിന്റെ ചന്തി ഞാനടിച്ച് പരത്തും.“

”അതല്ലപ്പാ…ഈ കെടന്ന കെടപ്പീന്ന് പെട്ടെന്നെഴുന്നേച്ച് മേളിക്കെണ്ട…മണിമലയാറ്‌ കരകവിഞ്ഞൊന്നും വരുന്നില്ലല്ലൊ…ഞാനിവിടൊണ്ട്…എങ്ങും പോന്നില്ല്ല…“

”എനിക്ക് ഇനി അങ്ങനെ ആഡംബരമായിട്ട് എല്ലാം പതുക്കെ ആസ്വദിക്കാനൊള്ള സമയൊമൊന്നും ഒടയതമ്പുരാൻ തരത്തില്ല…“

അപ്പോഴേക്ക്, ഒരു മുഴുത്ത മീൻ കഷ്ണം ഇളക്കാനെടുത്തിരുന്ന തവിയിൽ തന്നെ കോരിയെടുത്തുകൊണ്ട് മോനിച്ചൻ അവതരിച്ചു.

”എങ്ങനൊണ്ടെന്ന് നോക്കിക്കെ… ഒന്നുമങ്ങോട്ട് പിടിക്കാനായിട്ടില്ല, എന്നാലും…“

പൊള്ളുന്നെങ്കിൽ പൊള്ളട്ടെയെന്ന് കരുതിക്കൊണ്ട് തന്നെ ജേക്കബ് അതിൽ നിന്നൊരു കുഞ്ഞ് കഷ്ണം നുറുക്കി വായിലേക്കിട്ടു. എന്നിട്ട് ചൂട് ഊതി കളഞ്ഞിട്ട് ഒരു മുറി കഷ്ണം അപ്പന്റെ നാവിലും വെച്ച് കൊടുത്തു.

രണ്ട് പേരും രുചിക്കുന്നത് കണ്ട് കൊതിച്ച് നില്ക്കുന്ന മോനിച്ചനോടും വാ തുറക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട് ആറ്റിയ ഒരു വലിയ കഷ്ണം മീൻ നാവിൽ വെച്ച് കൊടുത്തു.

പണ്ട് മോളമ്മ, ജേക്കബിനും ഭർത്താവിനും വാരി കൊടുത്തിരുന്നത് ഓർത്ത് കാണണം മൂവരും.

തന്റെ പാചകത്തെ വാഴ്ത്തുന്നത് കേട്ട് വേണ്ടുവോളം സുഖിച്ച് നിന്നപ്പോഴാണ്‌ തൊമ്മനെ കാണണമല്ലോയെന്നോർത്തതും, തവി കൊണ്ടുപോയി വെക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടിയതും.

അപ്പനും മകനും മോളമ്മയെ ഓർത്ത് അയവിറക്കാൻ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ, തൊമ്മനെ കാണാൻ വെളിയിലേക്കോടിയ മോനിച്ചൻ അതിലും വേഗത്തിൽ തിരിച്ചോടി കേറി.

”അമ്പലമുക്കീ ജൗളിക്കട നടത്തുന്ന ആ വരുത്തന്റെ മോൻ ദേ പടിയ്ക്കല്‌ നിന്ന് പാത്തും പതുങ്ങീം ഇങ്ങോട്ട് നോക്കിയേച്ച് എന്നെ കണ്ടപ്പം താഴോട്ട് ഒറ്റയോട്ടം.“

”ഓ അത് വിട്ടേക്ക്. അവന്റെ ബൈക്കേലാ ഞാൻ വന്നെ. അവനറിയണം എന്റുദ്ദേശ്ശം. അത്രേവൊള്ളു.“

”അല്ല.. അതല്ല…ചുമ്മാ നോക്കിയതല്ല…ഞാൻ നോക്കിയപ്പം, അവൻ താഴെ ചെന്നിട്ട് ഒരു വെള്ള കാറിൽ വന്നേക്കുന്ന അച്ചമ്മാർക്ക് വീട് ചൂണ്ടി കാണിച്ച് കൊടുക്കുവാരുന്നു..അവര്‌ രണ്ടു മൂന്ന് പേരൊണ്ട്. പ്രായമൊള്ളവരാ…“

ഉറക്കം ശരിയാവാത്ത രാത്രികളിൽ അപ്പന്റെ ചൂടറിഞ്ഞ് ഉറങ്ങാൻ പേടിച്ച് വിറച്ച് വരാറുള്ള ആ കൊച്ച് പയ്യനെ വർഗ്ഗീസ് പിന്നെയും കണ്ടു. പക്ഷെ പണ്ടത്തേപ്പോലെ ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കത്തില്ലെടാ എന്ന് പറയാൻ ശബ്ദമുയർന്നില്ല. അപ്പനും മകനും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു.
എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. തർക്കിച്ചു. എല്ലാം മൗനമായി തന്നെ തീർന്നു.

പടികളിറങ്ങി ചെന്ന ജേക്കബ് അവരോടെന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും ഫലവത്തായിലെന്ന് തിരിച്ച് വരുന്ന വരവ് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിലായി.

കൂടുതലൊന്നും പറയാതെ സെമിനാരിയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ബാഗും തോളിലേന്തി തിരിച്ച് നടന്നു.

ജേക്കബ് പടിയ്ക്കലെത്താറായപ്പോഴാണ്‌ മോനിച്ചന്‌ കാര്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം മനസ്സിലായത്.
”ചാക്കപ്പൻ പോവണ്ടാ…ഞാൻ അവരെ പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കികോളാം…പറഞ്ഞ് വിട്ടോളാം…അങ്ങോട്ട് വരണ്ടാ..“

ജേക്കബ് സൗമ്യനായി മോനിച്ചന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് പറഞ്ഞു,

”വേണ്ടെടാ, ഞാൻ തിരിച്ച് ചെല്ലണമെന്നാരിക്കും ദൈവ വിധി…അത് നടക്കട്ടെ…അപ്പനെ വെഷമിപ്പിക്കാതെ നോക്കിക്കോണം..ഞാൻ പോവാ…“

മനസ്സില്ലാ മനസ്സൊടെ അവസാന പടികളിറങ്ങുന്ന ജേക്കബിനെ വാൽസല്യത്തോടെ സെമിനാരിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോവുന്നത്, ദൂരെ മോനിച്ചന്റെ തോളിൽ തൂങ്ങി നിന്നുകൊണ്ട് വർഗ്ഗീസ് കണ്ടു.

കണ്ണ്‌ അകത്ത് തീന്മേശയ്ക്ക് മുകളിൽ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള അന്ത്യ അത്താഴത്തിന്റെയും, അതിന്റെ അടൂത്ത് തന്നെയുള്ള യൂദാസിന്റെ ചതിയൻ ചുംബനത്തിന്റേയും ചില്ലിട്ട് വെച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളിലേക്കും പായിച്ചു. കണ്ണ്‌ നിറച്ചു.

എന്നിട്ട് അപ്പൊഴും പാതി മനസ്സിലാവാത്ത പാതി മോനിച്ചനോടായി പറഞ്ഞു,
“ഗത്സെമനായിൽ നിന്ന് കാൽവെറിയിലോട്ട്. ചരിത്രം ആവർത്തിക്കട്ടെ.”




70കളിൽ മലയാളികളെ എല്ലാം അമ്പരപ്പിച്ച കഥകൾ എഴുതിയിരുന്ന മറിയമ്മ, ഒരിക്കൽ എഴുത്തിൽ കത്തി നില്ക്കുമ്പൊ അജ്ഞാത വാസം തുടങ്ങി. 40 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു പത്രത്തിൽ അച്ചടിച്ച് വന്ന ഇന്റർവ്യ്യൂലൂടെയാണ്‌ സ്വന്തം സഹോദരിയുടെ പേരിൽ എഴുതിയിരുന്നത് ജേക്കബ് വർഗ്ഗീസ് എന്ന മിടുക്കനായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലായത്. അതിന്‌ ശേഷം അദ്ദേഹം എഴുതിയ ‘ബിഷപ്പ് മാർ പന്നിയാർമഠം കൂവുന്നു’ എന്ന കഥ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും അതിനെ അധാരമാക്കി ഒരു തിരക്കഥ എഴുതി എന്റെ ഫസ്റ്റ് ഇയർ പ്രൊജക്ട് ചെയ്യാനിരുന്നതുമാണ്‌. പക്ഷെ എന്റെ തന്നെ മണ്ടത്തരം കാരണം എനിക്ക് അന്ന് അത് സാധിച്ചില്ല. എന്റെ പിഴ. എന്റെ വലിയ പിഴ. അന്ന് എഴുതാനുറച്ച കഥ ഇവിടെ എങ്കിലും എഴുതണമെന്ന് തോന്നി. ഇതിന്റെ അകത്ത് ഇതിന്റെ ഇൻസ്പിറേഷൻ വ്യക്തമായി തന്നെ കിടപ്പുണ്ടെന്ന് തുറന്ന് സമ്മതിക്കുന്നു. പഠിച്ച് വരുന്നതല്ലേയുള്ളു. ക്ഷമി. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്‌ ഞാൻ നായക കഥാപാത്രത്തിന്‌ ജേക്കബ് വർഗ്ഗിസ് എന്ന് തന്നെ പേരിട്ടത്. ഞാൻ ഇതിൽ എഴുതിയത് വല്ലതും വായിച്ചിട്ട് നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം വ്രണപ്പെട്ടെന്ന് തോന്നുന്നെങ്കിൽ ഓർക്കണം നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ശോഷിച്ച് വരുന്നതിന്റെ ലക്ഷണമാണത്. ഇത് വെറും ഒരു കഥയാണ്‌. ഈ കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും ഒന്നും സ്ത്യമല്ല, പക്ഷെ ഇതിൽ പറയുന്ന വസ്തുതകളിൽ സത്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞ് കിടപ്പുണ്ടെന്ന് മാത്രം.
~ G

കല്ലറയും വാക്കും മുണ്ടും

ആദ്യ ഭാഗം : ഇന്നീ തീരം തേടും

വാർത്താ അവതാരകരുടെ പണി എല്ലാരും സന്നദ്ധരായി ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഒരു ഗ്രാമമായതിനാൽ, മീരയുടെ ബൊളെറോയും പുറകെ എ.എസ്.ഐ.യുടെ ജീപ്പും എത്തുമ്പോഴേക്ക് ബയോഗ്യാസ് പ്ലാന്റിന്റെ അടുത്ത് ആർത്തിരമ്പുന്ന ജനസാഗരം രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. ഞങ്ങൾടെയും കൂടെ വകയാ, ഇവിടെ എന്ത് നടന്നാലും അറിയാൻ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാ അവകാശവുമുണ്ടെന്ന ഭാവത്തിൽ!

ടൈം ബൗണ്ട് ആയി ക്രൈം സീൻ സെക്യുർ ചെയ്യുന്നതിൽ നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങര സ്റ്റേഷനിലുള്ളവർ ഒരു പരാജയമാണെന്നും, അതുകൊണ്ട് മാത്രം പല വിലപ്പെട്ട തെളിവുകളും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവാമെന്നും റിപ്പോർട്ടിലെഴുതുമെന്ന് മീര സഖാവ് ആദ്യം തന്നെ ഭീഷണി മുഴക്കി.

നാട്ടുകാരെ അറിയിക്കണം ആരാണ്‌ രാജ്ഞിയെന്ന്. അതല്ലാതെ ആ പ്രക്ഷോഭത്തിൽ വലിയ കഴമ്പുണ്ടെന്ന് പാപ്പന്‌ തോന്നിയില്ല.

ഫോറെൻസിക്കുകാരുടെ ആദ്യ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ തന്നെ പ്ലാന്റിന്റെ മുകളിലെ തുറക്കേണ്ടാത്ത വലിയ വാവട്ടമുള്ള മൂടി അടുത്ത് തുറക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്നുള്ളതാണ്‌.

രേവതിയുടെ വീട്ടുകാരുടെയും പരിചയക്കാരുടേയും നെഞ്ചത്തടിച്ചുള്ള കരച്ചിലും അടക്കം പറച്ചിലും മുതലായവയെല്ലാം കിഴക്ക് വശത്ത് മതില്‌ ചാരി നിൽക്കുന്ന അക്വേഷിയ മരത്തിന്റെ തണലിൽ മുറയ്ക്ക് നടന്നു.

ചിലരാവട്ടെ വിഷയത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ച് അക്വേഷിയ മരം നന്നായി വെള്ളം വലിച്ചെടുക്കുമെന്നും, അതാവണം ഈ പരിസരങ്ങളിൽ മറ്റ് മരമൊന്നും അധിക നാൾ വാഴാത്തതെന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് വാദപ്രതിവാദങ്ങളിൽ മുഴുകി തുടങ്ങി.

അപ്പൊഴാണ്‌ അവളെ കിട്ടിയത്. അഴുകി തുടങ്ങിയിട്ടും ബാക്കി ഉള്ളത്. പ്ലാസ്റ്റിക് ചാക്ക് പോലും കീറിപ്പറിഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു. പിന്നെ കരച്ചിലും ബഹളങ്ങളും ഉച്ചസ്ഥായിലായി. അവളെ കൊണ്ടുപോയി കഴിഞ്ഞിട്ടും അത് തുടർന്നു.
ഇരുട്ടുന്ന വരെ.

സീരിയലുകളുടെ ടി.ആർ.പി. റേറ്റിംഗിനെ വെട്ടിക്കാൻ സ്കോപ്പുള്ള വിഷയമായതിനാൽ, പല ചാനലുകളുടെയും ചുമലിൽ കുട തിരിച്ച് വച്ചിരിക്കുന്ന കാരവനുകളും വണ്ടികളും അക്വേഷിയ മരത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റി തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അന്ന് വൈകീട്ടത്തെ സ്പോൺസേർഡ് വാർത്താ വാക്സമരങ്ങളെല്ലാം ആ രണ്ട് കുട്ടികളനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകളെ കുറിച്ചായിരുന്നു. പല പ്രമുഖരും മുഖം കാണിച്ചു, തിരക്കുള്ളവർ ഫോണിലൂടെയെങ്കിലും പ്രതികരിക്കാൻ മറന്നില്ല.

അന്നത്തെ അവസ്ഥയുടെ കിടപ്പെല്ലാം അറിഞ്ഞ് വറീച്ചൻ ഒരു സംശയം കൂടെ ഉന്നയിച്ചു.
“പാപ്പീ, നീ പറഞ്ഞതൊക്കെയാ ആ കണ്ടത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രമെങ്കീ ആദ്യത്തെ കൊച്ചിനെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട് പോവാൻ പാകത്തിന്‌ അവിടെ എന്തോ നടന്നിട്ടൊണ്ട്. നീ അത് നോക്കിയാ മതി. ഒന്നും കണ്ടില്ലെന്ന് പറയുന്നതിലാരോ നൊണ പറയുവാ. ആലോചിക്ക്.”

പാപ്പൻ ആ ദിവസം മുഴുവൻ മീരയുടെയും കുട്ടി രാജാക്കന്മാരുടെയും വാക്ക് കേട്ട് കൂടെ നടന്നു. ഇതിനിടയിൽ കണ്ടത്തിനടുത്തുള്ളവരുടെ മൊഴിയെടുതതെല്ലാം ഒന്ന് ഓടിച്ച് നോക്കി.

മലബാറിൽ നിന്ന്‌ ശനിയും ഞായറും വീട്ടുകാരുടെ കൂടെ നില്ക്കാൻ വന്ന സുദേവനും, പെരുമ്പനച്ചിയാറ്റിൽ പള്ളത്തി മീൻ കൂട്ടത്തെ വാരാൻ പോയ ചേനനും മാത്രമാണ്‌ കുറച്ചെങ്കിലും കണ്ടത്തിന്റെ പരിസരത്ത് വരാൻ സാധ്യതയുള്ളത്. പക്ഷെ സുദേവൻ ബസിറങ്ങിയത് നാഷണൽ ഹൈ വേയിലെ നീതി സ്റ്റോറിന്റെ മുമ്പിൽ ആണെന്ന്‌ ഉറപ്പിച്ചതുകൊണ്ട് അയാൾ പറയുന്നത് ശരിയാവണം. അയാൾ സുബ്രഹ്മണ്യ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പുറകുവശത്തൂടെയാവണം വീട്ടിലേക്ക് നടന്നത്. വരമ്പത്തൂടെ പോയിക്കാണില്ല.

എട്ടരയോടെ പാപ്പൻ ചേനന്റെ മണ്ണിലെത്തി. അതിനൊരു 400 വാര അപ്പുറത്ത് എത്തിയപ്പോൾ തൊട്ട് പട്ടി കുര തുടങ്ങിയതുകൊണ്ട് പാപ്പനവിടെ എത്തുന്നതിന്‌ മുൻപ് തന്നെ ചേനൻ കൂരയിൽ നിന്നിറങ്ങി. അയാളാ പട്ടിയോട് കുരയ്ക്കാതിരിക്കെടി എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കേട്ടില്ല, പക്ഷെ അത് കഴിഞ്ഞ് സരസ്വതി വിളയാടിയതിൽ ചിലതൊക്കെ പൂർവ്വികരെ വിളിച്ചതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി മിണ്ടാതെ അവൾക്ക് മിനിന്റെ തലയയും കഞ്ഞിവെള്ളവും ഒഴിച്ച് കൊടുത്ത പിഞ്ഞാണത്തിന്റെ അടുത്ത് കിടന്നു.

“ഡാ, നീ പേടിക്കുവൊന്നും വേണ്ട. ഞാൻ ചുമ്മാ ഒരു സംശയം തീർക്കാൻ വന്നതാ. നിന്നെ കൊണ്ടുപോവാനൊന്നുമല്ല.”

“സാറിന്റെ മുമ്പൊണ്ടാരുന്ന ഒരു തിരുവന്തോരംകാരൻ പണ്ടിതുപോലൊരു സംശയം തീർക്കാൻ വിളിച്ച എന്റെ ഒടപ്പെറന്നവനെ പിന്നെ ഞാ സബ് ജയിലീ പോയാ കണ്ടെ. അതുകൊണ്ട് അത് വിട്‌…സാറെ സത്യമാ അന്ന് പറഞ്ഞത്… പെരുമ്പനച്ചി ആറ്റിൽ വാരാൻ പോയേക്കുവാരുന്നു…“

”അതിലെനിക്കൊരു സംശയോമില്ല. നീ കൊച്ച് വള്ളം തൊഴയുന്നത് സെബിയച്ചൻ കണ്ടാരുന്നു, പള്ളിമുക്കേലോട്ട് തിരിയുന്ന കൈവഴീടെ അടുത്ത് എങ്ങാണ്ട് വെച്ച്.“

അത് കേട്ടതിന്റെ സന്തോഷം മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞെങ്കിലും, പിന്നെ എന്താ കോൺസ്റ്റബിളിന്റെ സംശയമെന്നോർത്ത് ചേനൻ ഒന്ന് വിഷമിച്ചു. ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

”നീ ഇവിടില്ലാരുന്നു, വെളുക്കാറായപ്പൊഴാ ഇങ്ങ് വന്നെ. മൊഴിയെത്തപ്പൊ പറഞ്ഞതെല്ലാം ശരിയാ. പക്ഷെ വെറെ എന്തെങ്കിലും നീ പറയാത്തതായിട്ട് ഒണ്ടോ?“

എന്തോ ഉണ്ടെന്ന് ആ മുഖത്ത് കാണാം, പക്ഷെ അത് എന്തിനാ പറയുന്നതെന്ന് ഓർത്ത് ചേനൻ അനങ്ങാപ്പാറ കളിച്ചു.

”നിന്റെ ചേട്ടനെ കൊണ്ടുപോയവനെ പോലെ അല്ല ഞാൻ. അല്ലാന്ന് നെനക്കുമറിയാം. പറ. നെനക്ക് ദോഷമൊന്നും വെരുത്തുകേല.“

ഒന്ന് വിക്കി. ആദ്യത്തേ വാക്ക് നന്നായിട്ട് ഇടറി. പക്ഷെ പറയാനുറച്ച് പറഞ്ഞു,

”അന്നാ കൊച്ചിനെ കണ്ടതിനും മുന്നേ ഞാൻ കൊറേ ഓടിയാരുന്നു രാത്രീല്‌. വലയും മടക്കി പള്ളത്തികളെ ചാക്കിലുമാക്കി വരുമ്പം ഇവളിവിടില്ല. ഞാൻ പിന്നെ പറമ്പായ പറമ്പെല്ലാം ഓടുന്നേനെടയില്‌ സതീടെ പറമ്പീന്നാ ഇവടെ വിളി കേട്ടെ.“

ഇവളെന്ന് പറഞ്ഞത് പട്ടിയെ ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കൊറച്ചൊന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നു പാപ്പന്‌. ചേനന്റെ മോള്‌ ഒരു വരുത്തന്റെ കൂടെ പോയതോടെ ഉത്തരവാദിത്വമെല്ലാം തീർന്നെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് ഭാര്യ തിരിച്ച് വീട്ടിൽ പോയെന്നാണ്‌ പറഞ്ഞിരുന്നത്. ചേനന്‌ കൂട്ട് ആകെ ഈ പെൺപട്ടിയെ ഉള്ളു.

പാപ്പൻ ഒന്നും പറയാതെ ബാക്കി കേൾക്കാൻ കാത്തു.

“പൊട്ടക്കെണറ്റിലൊണ്ടാരുന്നു. പിന്നെ കൊറെ കഷ്ടപ്പെട്ടാ പിടിച്ച് കേറ്റിയെ.”

“നീ ഇവിടില്ലാരുന്നൂന്നാന്നോ പറഞ്ഞ് വരുന്നെ?”

“അയ്യോ അതല്ല സാറെ. എന്റെ കൈവെള്ളേടെ വലുപ്പമൊള്ളപ്പൊ തൊട്ട് അവളെ ഞാന വളർത്തുന്നെ. അവക്കീ പറമ്പും കെണറുമെല്ലാമറിയാവുന്നതാ. അങ്ങനെ വീഴത്തില്ല. ഞാൻ ചെല്ലുമ്പം കെണറിന്റെ അകത്തോട്ട് കെടക്കുന്ന ഒരു പ്ലാവിന്റെ വേരേൽ അള്ളിപ്പിടിച്ച് തൂങ്ങി കെടക്കുവാരുന്നു. പിടിച്ച് എഴുന്നേല്പ്പിച്ചപ്പൊ നടക്കാനും വയ്യ. പൊറകിലെ എടത്തെ കാലൊടിഞ്ഞിട്ടൊണ്ടാരുന്നു.”

“നീ എന്തുവാ ഉദ്ദേശ്ശിക്കുന്നെ?”

“സാറെ അവളെ ആരെങ്ങാണ്ട് തൊഴിക്കുവോ എങ്ങാണ്ട് ചെയ്തിട്ട് വീണതാ കെണറ്റിൽ. എനിക്ക് പിടിച്ച് എറങ്ങാവുന്ന താഴ്ച്ചേൽ ഒണ്ടാരുന്നു അവള്‌, നടക്കാൻ വയ്യാരുന്നു, അപ്പൊ അടീന്ന് പിടിച്ച് കേറിയതുമല്ല. പിറ്റേന്ന് കാലേല്‌ മരുന്നെല്ലാം വെച്ച് കെട്ടീട്ട്, ഞാൻ കെളയ്ക്കാൻ പോയിട്ട് തിരിച്ച് വന്നപ്പം പിന്നേം കാണാനില്ല ഇവളെ. വിചാരിച്ച പോലെ സതീടെ പറമ്പിലൊണ്ടാരുന്നു. അതാ പിന്നിങ്ങ് കൊണ്ടുവന്ന് ചങ്ങലയ്ക്കിട്ടെ.”

“അവിടെ ആളും അനക്കോം ഒന്നുമില്ലല്ലൊ?“

”ഇല്ല.. പെരപണി തീരൂന്നേന്‌ മുമ്പേ അവൾടെ കെട്ടിയോൻ കെട്ടിഞ്ഞാന്ന് ചത്താരുന്നു. ആകെ കാട് പിടിച്ച് കെടക്കുവാ.“

”നീ ഇപ്പൊ ഫ്രീയാന്നൊ?“

”എന്തുവാ സാറേ??“

”നെനക്കിപ്പം വേറേ പണി വല്ലോമൊണ്ടോന്ന്?“

”ഇല്ല.“

”എന്നാ നമുക്കാ പറമ്പ് വരെയൊന്ന് പോവാം. അവളും വേണം.“

ചേനന്‌ അതത്ര പന്തിയല്ലെന്ന് തോന്നി നിന്നു.

”എടോ, തന്റെ ചേട്ടനേ കൊണ്ടുപോയ പോലെ അല്ല. അല്ലേലും ആരേലും പട്ടിയെ അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് സ്റ്റേഷനീ കൊണ്ടുപോവുമോ?….അല്ലേൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്. ദേ ഈ തൊപ്പി നീ അകത്ത് വെച്ചേക്ക്, അവടെ പോയി തിരിച്ച് വന്നിട്ട് തന്നാ മതി.“

”തൊപ്പി സാറ്‌ വെച്ചോ…നമ്മക്ക് പോവാം.“

ഇതിനിടയിൽ പോക്കറ്റിൽ നോക്കിയപ്പോഴാണ്‌ ബാക്കി തരാൻ പൈസയില്ലാതെ ഹോട്ടലുകാരൻ തന്ന എക്ലയേർസ് കിട്ടിയത്. കവർ പൊളിച്ച് അത് ആ പട്ടിക്ക് ഇട്ടുകൊടുത്തു.

അവളൊരു നിമിഷം ഒന്ന് പകച്ചു.

അങ്ങനൊരു സാധനം അവൾ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടിട്ടില്ല. പക്ഷെ ഇട്ട് തന്ന മനുഷ്യനിൽ കളങ്കമൊന്നും കാണാനുമില്ല.

അവളത് നക്കിയെടുത്ത് ചവച്ചു. അന്ന് വരെ നാവ് അങ്ങനെയൊരു രുചി അറിഞ്ഞിട്ടില്ല.

അവൾ ഒന്ന് മണ്ണിൽ കിടന്ന് ഉരുളുകയും, വാലാട്ടുകയുമൊക്കെ ചെയ്ത് സ്നേഹബന്ധം ഊട്ടിയുറപ്പിചെങ്കിലും വീണ്ടും ഇട്ടുകൊടുകാൻ പാപ്പന്റെ കൈയ്യിൽ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.

വലിപ്പമുണ്ടെങ്കിലും ഒരു വയസ്സൊക്കെയേ കാണു അവൾക്കെന്ന് പാപ്പൻ ഊഹിച്ചു.

അടുത്ത തവണ തരാമെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞത് അവൾക്ക് മനസ്സിലായോ എന്തോ!

പിറ്റേന്ന് ഐ.പി.എസ്. രാജ്ഞിയോടും കുട്ടി രാജാക്കന്മാരോടും മുഴുവൻ കാര്യങ്ങളും വിശദീകരിക്കുമ്പൊ നല്ല വാക്ക് പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. ആരേയും അറിയിക്കാത്തെ അമിത ആവേശം കാണിച്ചത് ആരും നല്ല അർത്ഥത്തിലെടുക്കില്ലെന്ന് പാപ്പൻ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, അന്വേഷണം ശരിയായ് ഗതിയ്ക്ക് തിരിച്ച് വിടാനാവും എന്നൊരു വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ പ്രതീഷയും തെറ്റി.

മീര കണക്കിന്‌ ശകാരിച്ചെന്ന് മാത്രമല്ല, അവസാനം പറഞ്ഞത് കൊള്ളേണ്ടിടത്ത് തന്നെ കൊള്ളുകയും ചെയ്തു.

”ഐ ഷുഡിന്റ് ഹാവ് ചോസൺ ഏ മിയർ കോൺസ്റ്റബിൾ ഓവർ ഇന്റലിജെന്റ് ഓഫീസേർസ്.“

സ്ഥിതി കൂടുതൽ വഷളായത് സതിയുടെ പറമ്പിൽ നിന്ന്‌ കാര്യമായിട്ട് തെളിവൊന്നും കിട്ടാതെ വന്നപ്പോഴാണ്‌.

“ഇനി താനാ പട്ടീടെ മൊഴി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ട് സ്റ്റേഷനിലോട്ട് വന്നാ മതി.. അവിടെ തന്നെക്കൊണ്ട് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സാധിക്കാനില്ല.”, എന്ന് അലറിയിട്ട് മീര വണ്ടിയിൽ കേറി രംഗം വിട്ടു. ബാക്കിയുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ ഒന്ന് തല പൊക്കി നോക്കാൻ പോലും താത്പര്യമില്ലാതെ പാപ്പനവിടെ നിന്നു.

അപ്പനെ വിളിച്ചാൽ രണ്ടുണ്ട് ഗുണം. കണ്ട ഇത്തിൾക്കണ്ണികളുടെ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ട് സംസാരിച്ച് പോവാം, അത് പോലെ അടുത്തത് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറഞ്ഞും തരും. പക്ഷെ ഇത്തവണ ക്രമം ഒന്ന് തെറ്റിക്കാനുറച്ച് ആ പറമ്പിൽ ബാക്കിയായവരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ നടന്നു.

ചേനന്റെ പട്ടിയെ തൊഴിച്ചിട്ട് ഒരുത്തൻ ഓടിയെങ്കിൽ അയാൾ ചാടാൻ സാധ്യതയുള്ള മതില്‌ ചാടി കഷ്ടിച്ച് ഒരു ബൈക്കിന്‌ പോവാൻ വീതിയുള്ളൊരു വഴിയിലെത്തി. ഇവിടെ എങ്ങും രണ്ട് ശവശരീരം കൊണ്ടുവരാൻ പാകത്തിന്‌ വണ്ടി നിർത്താനിടമില്ല. ഇടത്തോട്ടാണെങ്കിൽ ഓട്ടം ഒരൂപാട് നീളും, പെരുമ്പനച്ചിക്ക് മുകളിലൂടെയുള്ള റയിൽ പാലം വരെ. വലത്തോട്ടാണെങ്കിൽ നാഷണൽ ഹൈവേ 66ഇലേക്ക് അധികമില്ല.
രണ്ടാണെങ്കിലും കേണലിന്റെ വീട്ടിലെ ഗേറ്റിന്റെ വക്കത്ത് വെച്ചിരിക്കുന്ന രണ്ടിൽ ഏതെങ്കിലുമൊന്നിൽ ചാടിയവനെ കാണാനൊക്കും.

കേണലിന്റെ ഭാര്യയെ കാര്യത്തിന്റെ കിടപ്പൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുത്ത് സി.സി.ടി.വി. ഫൂട്ടേജൊക്കെ നോക്കിയപ്പോഴാണ്‌ നൈറ്റ് വിഷൻ ക്യാമറയ്ക്ക് അത്രയും ദൂരെ ഒരാളുടെ മുഖം തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റില്ലെന്ന് പാപ്പന്‌ മനസ്സിലായത്, പക്ഷെ എന്താണെങ്കിലും രാജ്ഞിയെ വിളിച്ചറിയിക്കാൻ ഒരു കാര്യമായി.

ജീൻസും, എന്തോ ഒരു ചെക്ക് ഷർട്ടുമിട്ട് ഒരുത്തൻ ആ വഴി പാലത്തിന്റെ ദിക്കിലേക്ക് ഓടിയപ്പോൾ സമയം 2.46.

അവിടുന്ന് പാലം വരെ ഓടിയാൽ എങ്ങനെയായാലും എട്ട് മിനിറ്റിലധികമെടുക്കില്ല. പോട്ടെ, ഒരു പത്ത് കൂട്ടിയാൽ തന്നെ അവന്റെ വണ്ടി നാഷണൽ ഹൈവേയിൽ 3 മണിക്ക് മുൻപ് കയറിയിട്ടുണ്ടാവും.

അത് വരെയില്ലാത്ത് ഒരു ഊർജ്ജമായിരുന്നു പിന്നെ പാപ്പന്റെ സിരകളിൽ. സംശയമെല്ലാം ശരിയെന്ന് സ്ഥപിക്കാൻ മുഖമില്ലാത്തൊരു രൂപത്തെ കിട്ടിയെന്ന് മാത്രമല്ല, അവന്റെ മുഖം തിരഞ്ഞിനി അധികം പോവേണ്ടി വരില്ലെന്നുകൂടെ തെളിഞ്ഞ് വരുന്നു.

ഇത്തവണ രാജ്ഞി കോപിച്ചില്ല. അനുമോദിച്ചുമില്ല.

പക്ഷെ ടീമിനെ രണ്ടാക്കിയിട്ട് കായംകുളത്തും, നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങരയും, ഹരിപ്പാടും കെൽട്രോൺ സ്ഥാപിച്ച ട്രാഫിക്ക് ക്യാമറയുടെ ഫൂട്ടേജ് എടുത്ത് ഒത്ത് നോക്കാൻ പാപ്പനുള്ള ടീമിനെ നിയോഗിച്ചു.

ഇത്തവണ ആവശ്യമുന്നയിക്കുന്നതിന്‌ മുമ്പ് തന്നെ എല്ലാ വശവും ആലോചിച്ചിട്ടാണ്‌ പാപ്പൻ ചെന്നത്.

“നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങരേലെ ക്യാമറയിൽ 3 മണിക്ക് തൊട്ട് മുമ്പോ ശേഷമോ കടന്ന് പോയ വണ്ടികൾ മറ്റ് രണ്ട് ക്യാമറകളിൽ എപ്പോഴൊക്കെയാ കടന്നു പോയതെന്ന് നോക്കിയാ മനസ്സിലാവും. ഒരു വണ്ടി വൈകിയിട്ടൊണ്ടാവണം. ഒരുപാട്. ഇനി മറ്റൊരു ക്യാമറേലും പതിഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കി അവൻ തൊട്ടടുത്തുണ്ട്. കൈ എത്തുന്ന
ദൂരത്ത്.“

ഇതല്ലാതെ വേറെ എന്തൊക്കെ വഴികളുണ്ട്. ഇതാണ്‌ എലിയേ പേടിച്ച് ഇല്ലം ചുടുന്ന പരിപാടിയെന്ന് ഒരു കൂട്ടർ വാദിച്ചു.

”ഇതൊന്നുമല്ലാതെ ഒരുപാട് സാധ്യതകളൊണ്ട്, പക്ഷെ അതിലേതായാലും ആ സമയത്തെ ട്രാഫിക്ക് ഒത്ത്നോക്കിയാ ഒരു ധാരണയാവും. ഒരു വണ്ടിയെ മാത്രം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ പാകത്തിന്‌.“

ആർക്കും അങ്ങോട്ട് തൃപ്തി വരുന്നില്ലെന്ന് കണ്ട പാപ്പൻ പറഞ്ഞു,

”പണ്ട് സ്കൂളീ കണക്ക് പരീക്ഷക്ക് സമത്തിന്റെ എടത് വശത്തൊള്ളത് വികസിപ്പിച്ച് കൊണ്ടുവന്നിട്ട് എങ്ങുമെത്താതെ വരുമ്പം എന്ത് ചെയ്യുമാരുന്നു? പിന്നെ ചോദ്യത്തിലെ വലത് വശത്തൊള്ളത് വെച്ച് താഴേന്ന് മോളിലോട്ട് ഒരു പിടി പിടിക്കത്തില്ലാരുന്നോ? അത്രെ ഒള്ളു ഇതും.“

പറഞ്ഞതിന്റെ ഗുട്ടൻസ് സംശയം ചോദിച്ച കുട്ടിരാജാവിന്‌ മനസ്സിലായി.
എല്ലാം ഫലവത്തായി.

അവരുടെ കണ്ണുകൾ സ്ക്രീനിൽ പിന്തുടർന്ന വണികളിൽ ഒന്നിന്റെ റൂട്ട് മാത്രം മുഴച്ച് നിന്നു.

3:02ന്‌ ഒരു ചാര നിറത്തിലുള്ള ടാറ്റാ സിനോൺ നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങര ക്യാമറയിലൂടെ പോയിട്ടുണ്ട്, പിന്നീട് ഹരിപ്പാടുള്ള ക്യാമറയിലും അധികം വൈകാതെ മുഖം കാണിച്ച് ആലപ്പുഴ ലക്ഷ്യമാക്കി പോയി. എന്നാൽ ഈ വണ്ടി എവിടെ നിന്ന് വന്നുവെന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ കായംകുളത്ത് സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള ക്യാമറയിലൂടെ അടുത്തെങ്ങും പോയിട്ടില്ല.

ഹരിപ്പാട് ഭാഗത്തുനിന്ന് തന്നെ വന്നതാണോയെന്നുള്ള തുടർ അന്വേഷണത്തിൽ, ഇതേ വാഹനം 1:14ന്‌ ഹരിപ്പാടുള്ള ക്യാമറയിൽ ചിത്രമാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങര ലക്ഷ്യമാക്കിയുള്ള വരവ്. അധികം വൈകാതെ നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങരയിലെ മൂന്നും കൂടുന്ന ജംക്ഷനിലും വന്നിട്ടുണ്ട്.

പിന്നെ 3:02 വരെ എവിടെ ആയിരുന്നുവെന്ന് അന്വേഷിക്കാൻ യാതൊരു നിർവ്വാഹവുമില്ല.

സിനിമയിലായിരുന്നെങ്കിൽ ആ ഭാഗത്തുള്ള സകല എ.ടി.എം. സെന്ററുകളുടേയും മറ്റ് വാണിജ്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും സി.സി.ടി.വി. ഫൂട്ടേജുകൾ അധികം വൈകാതെ കിട്ടുകയും ആ വണ്ടിയുടെ സകല അനക്കങ്ങളുടേയും ഒരു രൂപരേഖയുണ്ടാക്കാനും സാധിച്ചേനേ. പക്ഷെ ശരിക്കുള്ള ലോകത്ത് അതിന്റെ നൂലാമാലകളും നിയമ പോക്രിത്തരങ്ങളും കാരണം മനസ്സ് മടുത്ത് ആരും ആ വഴിയൊന്നും മനസ്സിൽ പോലും ആലോചിക്കാറില്ല.

ഹരിപ്പാടുള്ളത് സ്പീഡ് ഇന്റർസെപ്ടർ ക്യാമറ ആയതുകൊണ്ട് ഡ്രൈവറേയും അതേ സമയം നമ്പർപ്ലേറ്റും ചിത്രമാക്കി ഒപ്പിയെടുക്കാനുള്ള ശേഷിയുള്ളതാണ്‌.

ആ സിനോൺ അന്വേഷിച്ച് ചെന്നത് നീർക്കുന്നത്തുള്ള ഒരു കർഷകന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ്‌. അയാൾ ചോദിച്ചത്തിന്‌ അണുവിട നുണ പറയാതെ സമ്മതിച്ചു അന്ന് രാത്രി വണ്ടി ഓട്ടം പോയിരുന്നു. പണ്ട് കൂടെ പഠിച്ച ഒരു സുഹൃത്ത് ആരേയോ കാണാൻ വണ്ടിയെടുത്തുകൊണ്ട് പോയി. രാവിലെ ചന്തയിൽ പോവണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നകൊണ്ട്, അവൻ വെളുപ്പിനെ തന്നെ കൊണ്ടുവന്ന് തിരിച്ച് ഇട്ടിട്ട് പോവുകയും ചെയ്തെന്ന് പറഞ്ഞു.

അയാളാണ്‌ വന്ദനത്തെ മക്കി ജംക്ഷനിൽ നിന്ന് പടിഞ്ഞാറ്‌ മാറി പുളിയഞ്ചോലക്കാരുടെ പുതുക്കിപ്പണിത കുടുംബവീട്ടിലേക്ക് കാക്കിപ്പടയെ കൊണ്ടുപോയത്.

അവിടെ വെച്ചാണ്‌ പാപ്പൻ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ട് സുധീഷിനെ കാണുന്നത്. അതോ ഇതിന്‌ മുമ്പ് ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോയ മുഖമാണോ ഇതെന്ന് അയാൾക്ക് വലിയ തിട്ടമില്ലായിരുന്നു.

അപ്പൻ വറീതിന്റെ ഉപദേശം ഓർത്തു.

“ഡാ അതിപ്പൊ തെറ്റ്ചെയ്തവനെ ബാക്കിയൊള്ളവരിൽ നിന്ന് മാറ്റി നിർത്തുന്ന എന്തോ ഒന്നൊണ്ട്. അത് പറഞ്ഞ് തരാനൊക്കില്ലന്നെ. നെനക്ക് സമയമാവുമ്പൊ മനസ്സിലാവും. എനിക്കൊറപ്പാ. തെറ്റ് സമ്മതിച്ച് തരാത്തവരടെ കണ്ണിലോട്ട് നൊക്കുന്നത് അടി കാണാത്ത ചെളിക്കുഴിലോട്ട് നോക്കുന്ന പോലാ.”

സുധീഷ് ആദ്യമേ തന്നെ സമ്മതിച്ചു അയാൾ വണ്ടിയിൽ പോയതും മറ്റും. പക്ഷെ എവിടെ പോയി എന്നുള്ള ചോദ്യത്തിന്‌ നാട്ടിൽ വരുമ്പോഴൊക്കെ നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങര റെയിൽവേ മേല്പ്പാലത്തിന്റെ കീഴെയാണ്‌ പണ്ടുതൊട്ടെ പരിചയമുള്ള സുഹൃത്തുക്കളെ സൽക്കരിക്കാറുള്ളതെന്നും, പക്ഷെ അന്നേ ദിവസം സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊന്നും വരാനൊത്തില്ലെന്നും അയാൾ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് മദ്യപിച്ചെന്നും പറഞ്ഞു.

വലിയ ബഹളമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കി കസ്റ്റടിയിലെടുക്കുന്നതിനെ സുധീഷും വീട്ടുകാരും എതിർത്തെങ്കിലും രാജ്ഞി വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.

ജീപ്പിലേക്ക് കയറുമ്പൊ “എല്ലാം സാഹചര്യത്തെളിവാ, അല്ലാതൊന്നുമില്ല, ആളെ കിട്ടാഞ്ഞ് കൈ ഒഴിയാൻ കണ്ടെത്തിയതാ” എന്നും പറഞ്ഞുള്ള അയാളുടെ പ്രകടനത്തിനിടയ്ക്ക് പാപ്പി കണ്ടു. ആഴം അറിയാത്ത ചെളിക്കുണ്ട്!

പക്ഷെ രണ്ട് പിള്ളേരുടെ അപ്പനും ഇത് വരെ പേരിനൊരു ട്രാഫിക്ക് പെറ്റി പോലും കിട്ടാത്ത ഒരാളേക്കൊണ്ട് ഇതൊക്കെ പറ്റുമോ?

സുധീഷിന്‌ മനാമ സിറ്റിയിൽ ഒരു കൺസ്റ്റ്രക്ഷൻ ബിസിനസ്സുണ്ട്, സ്വന്തമായിട്ട്. അഞ്ചാറ്‌ കൊല്ലത്തിൽ നാട്ടിൽ കാല്‌ കുത്തിയത് വല്യച്ഛന്‌ ബലിയിടാൻ മാത്രം. ജബേൽ അലിയിലെ ജോലി വിട്ട് തൊണ്ണൂറുകളുടെ ഒടുക്കം ബഹറിനിൽ എത്തിയതാണ്‌. പതുക്കെ ബിസിനസ്സിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

പ്രായത്തിന്റെ എടുത്ത്ചാട്ടമാണോ മീരയുടേതെന്ന് അന്വേഷിക്കാൻ ഇന്റലിജെൻസ് അഡീഷണൽ ഡി.ജി.പി.യുടെ വക ഒരു അന്വേഷണം നടത്തിയപ്പോൾ, ഇവിടെ നാട്ടിലുള്ളതിനേക്കാൾ നല്ല പ്രതിച്ഛായയാണ്‌ അയാൾക്ക് ഷെയ്ഖിന്റെ മണലാരണ്യങ്ങളിൽ.

ഇതൊരു തലവേദനയാവുമെന്ന് ഉറപ്പായതോടെ, മുതിർന്ന പോലീസുകാരുടെ ആശിർവാദത്തോടെ തന്നെ സുധീഷിന്‌ ജാമ്യം അനുവദിച്ച് കിട്ടി.

അന്ന് പാപ്പൻ വീണ്ടും ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കി. അയാളുടെ കണ്ണിന്‌ നിരപരാധിയ്ക്കുണ്ടായേക്കാവുന്ന സന്തോഷത്തിന്റെ തിളക്കമല്ല. അറ്റം കാണുന്നില്ല!

പാപ്പനെ അലട്ടിയിരുന്ന വേറെയൊരു പ്രശ്നം അന്ന് ജീപ്പിൽ കയറ്റുമ്പോഴുള്ള അയാളുടെ അമ്മയുടെ മുഖമാണ്‌. ബാക്കിയുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു അവരുടെ മുഖം.

അവരുടെ വ്യഥ.

അവര്‌ മുറ്റത്ത് എന്നെങ്കിലും കാക്കിപ്പടയെത്തുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന പോലെ.

ആ അമ്മയ്ക്ക് മകനെക്കുറിച്ച് മറ്റാർക്കും അറിയാത്ത എന്തൊക്കെയോ അറിയാമെന്ന് തോന്നി പോവുന്നു. പക്ഷെ ജീവൻ പോയാലും അവരതൊന്നും മകന്‌ ദോഷമാവുംവണ്ണം പുറത്ത് പറയില്ല, അതുറപ്പ്.

അമ്മമാർക്ക് ദൈവം കനിഞ്ഞ് കൊടുത്ത ഒരു അനുഗ്രഹമാണ്‌, സ്വന്തം മക്കളെ കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു ആറാം ഇന്ദ്രിയം. പക്ഷെ ആ പാവങ്ങൾക്ക് അതുള്ളതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ ദുഖിക്കാമെന്നുള്ളതല്ലാതെ മറ്റ് ഗുണമൊന്നും ഈ നൂറ്റാണ്ടിലില്ലല്ലൊ എന്ന് പാപ്പൻ ഓർത്തു. മോളമ്മയേ കുറിച്ചും പാപ്പൻ അവരെ എന്ത് മാത്രം വിഷമിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും വരെ ഞൊടി നേരം കൊണ്ട് ചിന്തിച്ച് കൂട്ടി, അവസാനം ചിന്തകൾക്ക് മുന്നിൽ തോറ്റ് കൊടുത്തു.

മീരയ്ക്ക് എതാണ്ട് ഉറപ്പായി സുധീഷല്ല തെറ്റുകാരൻ എന്ന്‌. പല വട്ടം എല്ലാരുടെ മുന്നിലും വെച്ച് പാപ്പനെ സഹായിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച നശിച്ച നിമിഷത്തെ പഴിച്ചു. പലപ്പോഴും പാപ്പനുള്ളപ്പോൾ തന്നെ.

ശരിക്കും എല്ലാ വശത്തും പഴിയും കളിയാക്കലുകളും മാത്രം.

പണ്ട് രേവതിയുടെ അമ്മായിയുടെ ശരീരം റീജണൽ ക്യാൻസർ സെന്ററിൽ നിന്ന് വീട്ടിൽ എത്തിച്ച്, മറ്റ് ചടങ്ങുകൾക്ക് ശേഷം മാവിന്റെ കൊമ്പുകൾക്കൊപ്പം എരിഞ്ഞമരുന്നത് കണ്ട് അലറി കരഞ്ഞിട്ട് പറഞ്ഞത്രെ അവൾ മരിചാൽ അവളെ ദഹിപ്പിക്കല്ലെന്ന്. ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും കുഴിച്ചിട്ടാൽ മതിയെന്ന്.

മതം മാറി വന്നതുകൊണ്ട് ബിൻസിയ്ക്കൊരു പള്ളി കല്ലറ തരപ്പെടുത്താൻ അവളുടെ വീട്ടുകാരേക്കൊണ്ട് സാധിച്ചുമില്ല.

അങ്ങനെ മുറ്റത്ത് ചിരട്ടയിൽ ചോറും കറിയും വെച്ച് കളിച്ചിരുന്ന കാലം തൊട്ട് ഒന്നിച്ചുണ്ടായിരുന്ന കുട്ടികളെ ഒന്നിച്ച് അടക്കിയാലെന്താന്നൊരു ചോദ്യമുയർന്നു.

എല്ലാംകൊണ്ടും അത് ശരിയായി.

ആ കല്ലറയ്ക്കൽ നിന്ന് കരയുന്ന പാപ്പനെ കണ്ട് രേവതിയുടെ അമ്മ വീണ്ടും കരഞ്ഞു.

അമ്മ പോയി കഴിഞ്ഞ്, പാപ്പൻ ആ സിമന്റ് തറയിൽ കൈ വെച്ച് അകത്തുള്ളവർക്കൊരു വാക്ക് കൊടുത്തു.

ഒട്ടുമിക്ക പോലീസുകാർക്കും കേസിലെ താത്പര്യം തീരെയില്ലാതായെങ്കിലും വറീത് പാപ്പനെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തിയില്ല. പാപ്പൻ സുധീഷിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഗവേഷണം തുടങ്ങിയപ്പൊ എല്ലാ സഹായവും ചെയ്ത് കൊടുത്തു.

സുധീഷ് ബി.കോം. എടുത്തത് നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങരയിലെ എച്ച്. എം. മാധവാ കോളേജിൽ നിന്നാണെന്നുള്ളതാണ്‌ ആകെയുള്ള ഒരു കച്ചിത്തുമ്പ്. അവിടുന്ന് സമ്പാദിച്ച സൗഹൃദവലയവും അങ്ങനെയെല്ലാം എവിടെയും ഒരു തരത്തിലും സഹായിച്ചില്ല. പാലത്തിന്‌ കീഴെ കൂടുന്ന ദർബാർ സദസ്സിന്റെ കാര്യത്തിലും സംശയത്തിന്‌ വക തരുന്നതൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

എല്ലാ തരത്തിലും വഴി മുട്ടി നിന്ന അവസ്ഥയിൽ ഒരു അത്ഭുതം നടന്നു.

അല്ല, അത്ഭുതമല്ല.

പക്ഷെ എന്തിന്‌ അങ്ങനെ ഒരു വഴിക്ക് നീങ്ങിയെന്ന് ചോദിച്ചാൽ പാപ്പന്‌ അറിയില്ല.

സുധീഷ് ആ വഴി പോയ നേരത്ത് തുറന്ന് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളേതൊക്കെയെന്ന് അന്വേഷിച്ചിട്ട് മിക്കതും പെട്രോൾ ബങ്കുകളാണ്‌. അതിലൊന്നിൽ പോലും വണ്ടി നിർത്തിയിട്ടുമില്ല.

ഹരിപ്പാട് സർക്കാർ ആശുപത്രിയുള്ളതുകൊണ്ടും അവിടെ മരുന്നിന്റെ ലഭ്യത സോമാലിയയേക്കാൾ പരിതാപകരമായതുകൊണ്ടും, മുനിസിപ്പാലിറ്റി ഒരു തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു. ടൗണിൽ തന്നെയുള്ള നാല്‌ മെഡിക്കൽ ഷോപ്പുകളിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരെണ്ണമെങ്കിലും 24 മണിക്കൂറും പ്രവർത്തിക്കണം. 4 കടക്കാരും ആ ഉത്തരവാദിത്വം ഒരോ ദിവസവും ഊഴമനുസരിച്ച് നിറവേറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

സുധീഷ് പോയ ദിവസം തുറന്നിരുന്നത് കെ.എം. മെഡിക്കൽസാണ്‌. അവിടെ പോയിരുന്നോ എന്നു ഫോട്ടോ കാണിച്ച് അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ ബി.ഫാം ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ തന്നെ കടയിൽ സഹായത്തിന്‌ നിന്നിരുന്ന നിധിൻ എന്നൊരു പയ്യനാണ്‌. അവനുറപ്പാണ്‌ സുധീഷ് വന്നിരുന്നെന്ന കാര്യം. അയാൾ കാരണം പിറ്റേന്ന് അവന്‌ ചീത്ത കേട്ടതാണ്‌.

അവൻ മറക്കില്ല ആ മുഖം.

ബെറ്റാഡിൻ ജെല്ലും, കോട്ടണും, ബാൻഡേജുമാണ്‌ അയാൾ മേടിച്ചത്.

മഷിയുടെ മണം പോവാത്ത 2000 രൂപയുടെ നോട്ടാണ്‌ ആകെ അയാളുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നത്. 1000, 500 നോട്ടുകളുടെ നിരോധനം എല്ലാ തരത്തിലും ബിസിനസ്സിനെ തറപറ്റിക്കുമ്പൊ 1900 രൂപയുടെ ചില്ലറ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് എടുത്ത് കൊടുത്തതിന്‌ നിധിൻ നല്ലവ്വണ്ണം പഴി കേട്ടു. അവന്‌ 2 ആഴ്ചത്തെ പ്രതിഫലമായി കിട്ടണ്ട 2000 ആയിട്ട് ആ നോട്ട് എടുത്തുകൊള്ളാൻ പറഞ്ഞ് കടയുടമും തടിയൂരി.

പക്ഷെ അത് വേറൊരു തരത്തിൽ അനുഗ്രഹമായി.

ആ 2000, പഴയ നോട്ടുകൾക്ക് പകരം മാറി കൊടുത്തത് എസ്.ബി.ടി.യുടെ വന്ദനം ശാഖ വഴിയാണ്‌. പഴയ നോട്ടുകളുടെ നമ്പരും മാറ്റി വാങ്ങാൻ വരുന്നവരുടെ ഐ.ഡി.യുടെ കോപ്പിയും മേടിച്ച് വെച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്‌, ഒന്നൂടെ ആഴത്തിൽ മുങ്ങിത്തപ്പിയപ്പോൾ ആ രണ്ടായിരം രൂപ നോട്ട് പുളിയഞ്ചോല സുധീഷിൽ തന്നെ എത്തി നിന്നു.

ഒരു സാക്ഷിയും, നോട്ടെന്നൊരു തെളിവുമായതോടെ മീരയെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചു, പക്ഷെ ഒരു ഹരിശ്ചന്ദ്രനെ സംശയിക്കാനും മേലധികാരികളുടെ എതിർപ്പുകളെ അവഗണിച്ച് വീണ്ടും ഒരു രൂക്ഷ കുറ്റാരോപണം നടത്താനും അവര്‌ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.

വാട്ടർ ബെഡിലെ വെള്ളത്തിന്റെ അളവ് ഒന്നുകൂടെ ക്രമപ്പെടുത്തിക്കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ കിടന്ന വറീത്, പല വട്ടം പണ്ട് കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരുമായി ഫോണിൽ സംസാരിച്ചു.

അത് പക്ഷെ സന്തോഷം പങ്കിടാനായിരുന്നില്ല.

“പാപ്പാ, ഞാൻ പറയുന്നൊരിടം വരെ നീ ഒന്ന് പോണം. ഒരു രവിയെ കാണണം. ഈ സുധീഷ് നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങര പഠിച്ചിരുന്നപ്പം അയാള്‌ നിന്റെ സ്റ്റേഷനില്‌ റൈറ്ററാരുന്നു. എനിക്ക് വല്യ പരിചയവില്ല, പക്ഷെ എന്നെ അയാക്ക് അറിയാം. പറഞ്ഞാ മതി. ഇപ്പൊ അയാള്‌ മോനെ സഹായിക്കുവാ. അവൻ എന്തോ ഒരു കല്യാണ ബ്രോക്കറാ. അവന്റെ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പേര്‌ ഡൗവ്സ് മാറ്റ്രിമോണി.“

”നല്ല പേര്‌“

”സമയം കളയാതെ പോവാൻ നോക്കെടാ. അയാക്ക് ആ പയ്യനെ അറിയാം.“

വൊളന്ററി റിട്ടയർമെന്റ് മേടിച്ചെടുത്ത് നേരത്തേ തന്നെ തോൽവി സമ്മത്തിച്ച മിടുക്കന്‌ പാപ്പൻ മനസ്സിൽ കണ്ട പ്രായം പോലുമില്ലായിരുന്നു. ഇത് തലയിൽ തേച്ച ഡൈയുടെ മഹത്വമല്ലെന്നുറപ്പ്. അത്രെക്ക് ചുറുചുറുക്കോടെ ഓടി നടന്ന് ഓഫിസ് ജോലി ചെയ്യുമ്പോഴാണ്‌ പാപ്പൻ കയറി ചെല്ലുന്നത്.

”മോന്റപ്പൻ ഇന്നലെ വിളിച്ചാരിന്നു. അപ്പൊഴാ ഈ സ്റ്റേഷനില്‌ വറീത് സാറിന്റെ മോനൊണ്ടെന്ന് പോലുമറിഞ്ഞെ. ഞാൻ ആ വഴി വന്നിട്ടൊരു 7 കൊല്ലമായിക്കാണും.“

പാപ്പന്‌ അപ്രധാന വിഷയങ്ങൾ സംസാരിച്ച് പരിചയം പുതുക്കാൻ താത്പര്യമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും അയാളെ വെറുപ്പിക്കാതെ സംസാരം വേണ്ട ദിശയിലേക്ക് തിരിക്കാൻ ചിരിച്ചു. ചിന്തിച്ചു. എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു,

”അപ്പം തീരെ ചെറുപ്പത്തിലാ അല്ലെ ഈ സുധീഷിനെ കണ്ടിട്ടൊണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞെ.“

”ഉയ്യോ അതേ. ഒരുപാട് പണ്ടാ.“

”അതും എനിക്ക് പത്രത്തിലെ ഫോട്ടോ കണ്ടിട്ട് ഒരു 80% ഒറപ്പെ പറയാനും ഒക്കുന്നൊള്ളു. പക്ഷെ തിരിച്ചറിയാൻ പാകത്തിനൊരാളെ എനിക്കറിയാം. ഇത് ഞാൻ ഉദ്ദേശ്ശിക്കുന്ന ആളാണേൽ നിങ്ങക്ക് ഒരു ക്രോസ്സ് വിസ്താരത്തിനും നിക്കാതെ പൊക്കാം.“

”എന്തിനേ കുറിച്ച പറയുന്നെ?“

”ഒരിക്കൽ ഈ പേരൊള്ള ഒരു വന്ദനംകാരൻ പയ്യനെ അന്നത്തെ ഒരു ലേഡി പി.സി. രുഗ്മിണി നമ്മടെ സ്റ്റേഷനീ കൊണ്ടുവന്ന് ഇടിച്ചിട്ടൊണ്ട്. അവർക്ക് ഇവൻ ഏതാണ്ട് ഒരുപാട് ഊമ കത്ത് അയക്കുവാരുന്നു. വീട്ടിലോട്ട് വിളിച്ചേച്ച് വൃത്തികേടും. പല സ്ഥലത്ത് അവരടെ പൊറകെ പമ്മി നടക്കുമാരുന്നും കാണും. അവടെല്ലാം വെച്ച് ഇവരെ കാണാൻ അങ്ങനൊണ്ടാരുന്നു ഇങ്ങനൊണ്ടാരുന്നു എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞോണ്ട് വൃത്തികെട്ട കൊറേ കത്തെല്ലാം വന്നപ്പത്തേക്ക് അവര്‌ ഒന്നൂടെ കര്യമായിട്ട് കരുതി നടന്നേന്റെയാ. സുബ്രഹ്മണ്യ ക്ഷേത്രത്തിലെ വേല കഴിയുന്ന ദിവസം പൊറകീന്ന് ഇവനെ പൊക്കി സ്റ്റേഷനീ കൊണ്ടുവന്നിട്ട് തല്ലി. അന്ന് ഡ്യൂട്ടീലൊണ്ടാരുന്നവരൊക്കെ പൂരപ്പറമ്പിലും മറ്റുമാരുന്നു. ഞാനും പറാവുകാരനുമേ ഒള്ളാരുന്നെന്നാ ഓർമ്മ. എന്നിട്ട് ഒരു ഒടുക്കത്തെ താക്കീത് കൊടുത്താ വിട്ടെ. പിന്നെ അവൻ ഒന്നിനും നിന്നില്ലെന്നാ എന്റെ ഓർമ്മ.“

എന്തൊക്കെയോ കണ്ടെത്താതിരുന്ന കണ്ണിയെല്ലാം കൂടി ചേർന്ന് വരുന്ന പോലെ തോന്നി. വന്യമായ പ്രകാശമായിരുന്നു പാപ്പന്റെ മുഖത്ത്.

”അവരിപ്പം എവടൊണ്ട്?“

”നമ്മടെ സ്റ്റേഷനീ കാണും അവരടെ ബുക്കിന്റെ കോപ്പി. വീട് കൊറച്ച് തെക്കാ. തട്ടാമല. കൊല്ലത്തൂന്ന് പോണം.“

കാര്യമെല്ലാം പറഞ്ഞപ്പോൾ മീരയ്ക്കും ബോദ്ധ്യമായി. പക്ഷെ അവരെ നേരിട്ട് കണ്ട് അവരുടെ മൊഴിയും കൂടെ രേഖപ്പെടുത്താനാകുമെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയിട്ടെ ഇനി ഒരു അങ്കത്തിന്‌ മുറവിളി കൂട്ടുവെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു.

ഒരു അൺഒഫിഷ്യൽ റോഡ് ട്രിപിന്‌ റെഡിയായിക്കൊള്ളാൻ പാപ്പന്‌ ഓർഡറും കൊടുത്തു. കേട്ടപാതി കേൾക്കാത്ത പാതി പാപ്പൻ റെഡിയാണെന്നും പറഞ്ഞു.

അധികം വൈകാതെ കേസിന്റെ നാൾ വഴികളും പറഞ്ഞ് രാജ്ഞിയുടെ നീല റെനോൾട്ട് ലോഡ്ജിയിൽ അവര്‌ കൊല്ലം ലക്ഷ്യമാക്കി പോയി. ഒരു മണിക്കൂർ ഇടവിട്ട് മാറി മാറി ഓടിക്കാമെന്ന ഉപാധിമേൽ.

“ഭാര്യയും രണ്ട് പിള്ളേരുമൊക്കെയൊള്ള ഒരുത്തൻ…ആ ഒരു ഭാഗം ചിന്തിക്കുമ്പം മേഡം, നമ്മള്‌ ചിന്തിക്കുന്നത് തെറ്റാവണേന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് പോവും.”

“കെട്ടിയകൊണ്ട് ഒരാളും മാറത്തില്ല. ഈ കാക്കി യൂണിഫോമൊക്കെ അയാക്ക് ഒരു ഫെറ്റിഷ് ആരിക്കും. അയാടെ മനസ്സീ കെടന്ന് കാണും ഇത്രേം കൊല്ലം.”

“ഫെറ്റിഷെന്ന് വെച്ചാ?”

“എന്ന് വെച്ചാ…..ങാ… താനവിടിരുന്ന് തന്റെ ഫോണിൽ കുത്തി നോക്ക്.”

പാപ്പൻ ഫോൺ എടുത്തുപോലുമില്ല. മീരയുടെ മുഖത്ത് വന്ന കുഴഞ്ഞ്മറിഞ്ഞ നാണവും അഹന്തയും ചേർന്ന ഭാവപ്പകർച്ച കണ്ടപ്പൊ തന്നെ ഉഹിക്കാനൊത്തു.

“അല്ലേലും ഈ കല്യാണോമൊക്കെ ഒരുപാട് പേർക്ക് ഒരു മറ മാത്രമാ.. ബാക്കി ഒരോന്ന് ഒപ്പിച്ച് വെക്കാൻ. ഈ ഞാൻ പോലും കെട്ടാത്തതെന്താ..ദേ ഇപ്പൊ ആ പോവുന്ന റെനോ ക്ലാസ്സിക്ക് കണ്ടോ… ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ? ഉപയോഗിക്കാനും കൊള്ളാമായിരിക്കും, പക്ഷെ നാളെ മാരുതി സിയാസ് എറങ്ങി കഴിയുമ്പം തോന്നും ങാ അത് ഇതിലും കൊള്ളാമെന്ന്. അങ്ങനാ മിക്കവരും. ആണുങ്ങളും പെണ്ണുങ്ങളും. വെറുതേ ഓരോ സോഷ്യൽ കമ്മിറ്റ്മെന്റ്സ്.“

”മാഡം ഇപ്പമീ പറഞ്ഞതെല്ലാം മാറ്റിപ്പറയുന്ന ഒരു കാലം വരും. നോക്കിക്കോ.“

”ഇത് ഞാൻ കൊറേ കേട്ടിട്ടൊള്ളതാ.“

”മേഡം ഞാനും എതാണ്ട് ഇങ്ങനൊക്കെ തന്നെ ഫിലോസഫി പറഞ്ഞിരുന്നെയാ. പ്രേമംന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാ മഴ പോലാ. വെയിലൊള്ളപ്പൊ എല്ലാർക്കും മഴ വേണം. പഷേ മഴ പെയ്താ അത് തോരാൻ എവിടേലും കേറി ശപിച്ചോണ്ട് നിക്കുമെന്നൊക്കെ. എന്നിട്ടിപ്പം ഞാൻ കെട്ടി, ദേ കൊച്ചും ആവാറായി.“

അഹങ്കാരം മുഴച്ച് നില്ക്കുന്ന ചിരി ആയിരുന്നു മറുപടി.

വായിൽ വന്നതെല്ലാം രാജ്ഞിയുടെ അഹങ്കാരത്തിന്‌ അറുതി വരുത്താൻ പറ്റിയ വാക്കുകളായതുകൊണ്ടും, കുഞ്ഞ് ഉണ്ടാവുമ്പൊ ഒരു ജോലി അത്യാവശ്യം ആയതുകൊണ്ടും, കേസിന്റെ ഇനിയുള്ള ഗതി എങ്ങനെ വേണമെന്നുള്ള പുതിയൊരു വിഷയമിട്ട് പാപ്പൻ തടിയൂരി.

ചിന്നക്കട ജംക്ഷനിൽ ചെന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞത് അബദ്ധമായോ, തട്ടാമല എത്താൻ വൈകുമോ, എന്നൊക്കെയറിയാൻ വണ്ടി നിർത്തിയിട്ട് പി.സി.104നെ വിളിച്ചെങ്കിലും അയാൾ എടുത്തില്ല. വരുന്നത് വരട്ടെ കൊല്ലത്ത് ചെന്നിട്ട് ചോദിച്ച് പോകാമെന്നോർത്ത് വണ്ടി എടുത്തതും, അയാൾ വിളിച്ചു.

”വേണ്ട ഞാൻ എടുത്ത് സംസാരിച്ചോളാം. താൻ വണ്ടി ഓടിച്ചാ മതി. ഇനി ഒരു കൈയ്യിൽ ഫോണും പിടിച്ച് വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത് ട്രാഫിക്കുകാര്‌ പൊക്കിയിട്ട് വേണം അതിന്റേം കൂടെ തെറി അവിടെ ചെന്നിട്ട് കേക്കാൻ.“

”അയ്യോ, മേഡം ഇപ്പം എടുത്താ നമ്മളൊന്നിച്ച് കേസിൽ എന്തോ ഒപ്പിക്കാൻ പോവാന്നു എല്ലാ അവനും ഇപ്പം അറിയും. അത് വേണ്ട. എല്ലാം ഒന്ന് ഒറപ്പിച്ചിട്ട് പോരെ അത്.“

ആരെയും അനുസരിക്കാത്ത പ്രകൃതക്കാരിയായതുകൊണ്ട്, ഇത്രയും പറഞ്ഞ് തീരുമ്പോഴേക്ക് മീര ഫോൺ പാപ്പന്റെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് എടുത്ത് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് മാത്രം ഫോൺ അറ്റെൻഡ് ചെയ്തിട്ട് പാപ്പന്റെ ഇടത് ചെവിയോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊടുത്തു.

സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരു യൂ ടേൺ എടുത്ത് വന്ന വഴി പോയി മറ്റൊരു ഇന്റർസെക്ഷൻ തിരിയുകയും ചെയ്തു.

എല്ലാം വന്നിട്ട് പറയാമെന്ന് പറഞ്ഞതും, മീര ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തത് തിരിച്ച് പാപ്പന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു.

”മേഡം ഇത് പറഞ്ഞപ്പൊഴാ ഓർത്തെ…ശരിക്ക് നമ്മളാരേം അറിയിക്കാതെ വന്നത് ഇനി മുകളിലൊള്ള സാറമ്മാർക്ക് പിടിക്കാതെ വരുവോ…ഇവൻ തെറ്റുകാരൻ ആണെന്ന് സ്ഥാപിച്ചാലും നമ്മളോട് വാശി കാണിച്ച് ഇതങ്ങ് മുക്കുവോ?“

”ഓഫീസ് പൊളിറ്റിക്സിന്റെ കാര്യം പീറ്റർ എനിക്ക് വിട്ടേക്ക്. ആദ്യം തെറ്റുകാരൻ ആണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ പറ്റട്ടെ.“

നൈമിഷിക നിശബ്ദത പതുക്കെ വളർന്നു. പടർന്ന് പന്തലിച്ച് ആ കാറിൽ മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു. രണ്ട് പേരും കേസ് തെളിയിക്കാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിലെന്ത് എന്നുള്ളതിന്‌ ഉത്തരം തേടി മനസ്സിനെ എവിടേക്കൊക്കെയോ പായിച്ചു.

ഒരു കുടുംബ വീട് പ്രതീക്ഷിച്ചാണ്‌ ചെന്നതെങ്കിലും സാമാന്യം നല്ല ഒരു ചെറിയ വില്ലകളുടെ സമുച്ചയത്തിലേക്കാണ്‌ അഡ്രസ്സ് അവരെ എത്തിച്ചത്. രുഗ്മിണി എന്ന പേര്‌ അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് വില്ല കണ്ടുപിടിക്കാനൊത്തു, കാരണം റിട്ടയർ ചെയ്ത പോലീസ് കോൺസ്റ്റബിളിനെ ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.

രുഗ്മിണിയുടേത് പ്രായം അധികം ഉലയ്ക്കാത്ത അഴകാണ്‌. പരിചയമില്ലാത്ത, അവരുടെ ചരിത്രമറിയാത്ത ഒരാൾക്കും പ്രായം ഊഹിക്കാൻ പോലും പ്രയാസമാവണം.

ക്ഷണിച്ച് അകത്തിരുത്തി ചായയും കിണ്ണത്തപ്പവും വിളമ്പുമ്പോഴും, ഒരുപാട് കാലത്തിന്‌ ശേഷം ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ നിന്ന് തന്നെ അന്വേഷിച്ച് വരാൻ പാകത്തിന്‌ എന്താണുള്ളതെന്ന് തെല്ലൊരു ആശങ്ക രുഗ്മിണിയുടെ മുഖത്ത് നിഴലിക്കുന്നത് പാപ്പൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അധികാരം മറച്ച് വയ്ക്കാതെ എല്ലാം പറഞ്ഞത് രാജ്ഞിയാണ്‌. പാപ്പൻ നിശബ്ദം അവരുടെ ഭാവപ്പകർച്ചകൾ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

“വേണ്ട മേഡം, എന്നേ ഫോട്ടോ കാണിക്കെണ്ട. ആ കൊച്ചൻ ആണെങ്കിലും ഞാൻ വരത്തില്ല സാക്ഷി പറയാൻ.”

“പേടിയാണോ?”

“നിങ്ങളുദ്ധേശ്ശിക്കുന്ന പേടിയല്ല. അവൻ ആണെങ്കിൽ ഞാനും അകത്ത് പോവും. ഞാനും തെറ്റ്കാരിയാ. ഞാൻ അന്ന് അവൻ തന്ന കൊറച്ച് പൈസ മേടിച്ചിട്ടാ കേസാക്കാതെ അന്ന് രാത്രി തന്നെ അവനെ എറക്കി വിട്ടെ. ഇന്നത്തെ പോലല്ല മാഡം അന്ന് ഒരു പെണ്ണ്‌ ഒറ്റയ്ക്ക് സ്റ്റേഷനിൽ ഡ്യൂട്ടി കിട്ടിയാലൊള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ. ഇപ്പ ഞാൻ… ഞാൻ നിങ്ങടെ കൂടെ വന്നാ അതെല്ലാം പൊറത്ത് വരും. വല്യ തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു പേരൊണ്ട് ഇപ്പൊ. അത് കളയും കേസും വഴക്കും വക്കാണോം ആയാൽ. ദയവ് ചെയ്ത് എന്നെ നിർബന്ധിക്കല്ലേ…നിങ്ങള്‌ ആലോചിച്ച് വേറേ വല്ല വഴിയും നോക്ക്.“

പിന്നെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞ് നോക്കിയിട്ടും, രുഗ്മിണി അണുവിട മാറാതെ പറഞ്ഞ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ച് നിന്നു.

തിരിച്ച് മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ഇറങ്ങിയ മീരയെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പാപ്പൻ തിരിച്ച് രുഗ്മിണിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

”ഞങ്ങള്‌ പൊക്കോളാം. ഇതിനി റീഓപ്പൺ ചെയ്ത് ആർക്കും പ്രശനമൊണ്ടാക്കാൻ വരുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇപ്പൊ ഞാൻ ഈ കാണിക്കുന്ന ഫോട്ടോ ഒന്ന് കാണണം. കണ്ടിട്ട് ഇത് അവൻ തന്നാന്നൊ എന്ന് മാത്രം ഒന്ന് പറയണം. കാരണം, അവൻ ആ പെൺകൊച്ചുങ്ങളോട് ചെയ്തത് കണ്ടിട്ട് ഒന്നേൽ അവനിത് പല വട്ടം ചെയ്തിട്ടൊണ്ട്, അല്ലെങ്കി ഇനിയങ്ങോട്ട് പല വട്ടം ഇത് പോലെ ജീവനെടുക്കാനൊള്ള കെല്പ്പൊണ്ട്. രണ്ടാണേലും അത് നല്ലതിന്നല്ല. എപ്പഴും ഒരു കണ്ണ്‌ വെക്കുന്നത് നല്ലതാ..“

മുന്നിലേക്ക് നീട്ടിയ മൊബൈലിലെ ഫോട്ടോ നോക്കാതെ ഒരു നിമിഷം പാപ്പന്റെ കണ്ണിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു അത് പിൻവലിക്കുമോ എന്നറിയാൻ.

മാറില്ലെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ രുഗ്മിണി ആ ഫോൺ മേടിച്ചു.

അവര്‌ പതുക്കെ തല കുലുക്കി.

”ഇവൻ തന്നാ. ഒറപ്പാ.“

പിന്നെ ഒന്നും പറയാനോ കേൾക്കാനോ നില്ക്കാതെ പാപ്പൻ തിരിച്ച് വണ്ടിയിലേക്ക് നടന്നു. ഗേറ്റ് കഴിഞ്ഞതും മീര ചോദിച്ചു,

”അവരെന്ത് പറഞ്ഞു?“

”അവനല്ല മേഡം. അത് വേറേ ആരോ ആയിരുന്നു. അവര്‌ പറയുന്നത് ആ പയ്യന്‌ ഇത്രേം നെറമൊന്നുമില്ലാരുന്നെന്നാ.“

പിന്നെ തിരിച്ചുള്ള യാത്ര മിക്കവാറും നിശബ്ദമായിരുന്നു. മാത്രമല്ല മനസ്സ് ഒന്ന് ശുദ്ധിയാക്കാൻ ഡ്രൈവിംഗാണ്‌ ഉത്തമമെന്നുള്ളതുകൊണ്ട് സ്റ്റിയറിംഗ് പാപ്പന്‌ വിട്ട് കൊടുത്തതുമില്ല.

കായംകുളമായപ്പോൾ ഭാര്യയെ പോയി കാണാൻ ഒരു ദിവസത്തെ ലീവും ചോദിച്ച് പാപ്പൻ ഇറങ്ങി. ഈ ഒരു തുമ്പ് കൂടെ ഇല്ലാതായതുകൊണ്ട് പാപ്പന്‌ ഒന്നല്ല എത്ര ലീവ് വേണമെങ്കിലും എടുക്കാമെന്ന് എന്തോ അർത്ഥം ഉൾകൊള്ളിച്ച് രാജ്ഞി മൊഴിഞ്ഞു.

അവിടുന്നൊരു റിട്ടേൺ ഓട്ടോ പിടിച്ച് നേരേ റയിൽ വേ സ്റ്റേഷനിലേക്കാണ്‌ പാപ്പൻ പോയത്. മംഗലാപുരം വണ്ടി വന്നതിനിടയിൽ അധികമാരും ശ്രദ്ധിക്കാനിടയില്ലാത്ത ഒരു ചുവന്ന കോയിൻ ബോക്സ് ഫോണിൽ നിന്ന് മൊബൈലിൽ നോക്കി ഒരു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു.

”ഹലോ, സുധീഷല്ലേ?“

”ആരാ ഇത്?“

”എന്നെ ഓർക്കണമെന്നില്ല. പക്ഷെ രുഗ്മിണി ചേച്ചിയേ ഓർമ്മകാണുമല്ലൊ അല്ലേ?“

”ഇത് ആരാ? ഏത് രുഗ്മിണി ചേച്ചി?“

”രുഗ്മിണി ചേച്ചിയെ ഓർമ്മയില്ലെങ്കിൽ ഫോൺ വെച്ചേക്ക്. പക്ഷെ രുഗ്മിണി ചേച്ചിക്ക് പണ്ട് കൂട്ടിലിട്ട് തല്ലിയ സുധീഷിനെ നല്ല ഓർമ്മയുണ്ട്. ആ പോട്ടെ. അവരത് പറഞ്ഞിട്ട് ബാക്കിയൊള്ളവര്‌ വിശ്വസിക്കുമോന്ന് നോക്കാം.“

”നിങ്ങക്ക് എന്താ വേണ്ടത്?“

”ഇത് ആദ്യമേ അങ്ങ് ചോദിക്കാരുന്നല്ലൊ. ങാ, ആ പാലത്തിന്റെ അങ്ങോട്ട് വാ.“

”ഏത് പാലം?“

”ഏത് പാലമാണെന്ന് സുധീഷിന്‌ നന്നായിട്ടറിയാം. അവിടെ ഞാൻ കാണും. നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. കൂടെ ആളൊണ്ടേൽ ചേച്ചി ഒള്ള സത്യം മുഴുവൻ വിളിച്ച് പറയും. ഇനി അതല്ലാ, ഇപ്പമിത് പൊറത്ത് വേറേ ആരേലും അറിയിക്കാൻ നോക്കിയാലും….ഇല്ല അറിയിക്കത്തില്ല. അല്ലിയോ?“

”ഉം.“

”ഒരു തൊക എന്നോട് പറയാൻ പാകത്തിന്‌ മനസ്സീ കണ്ടോണ്ട് വേണം വരാൻ.“

അതും പറഞ്ഞ് റിസ്സീവർ തിരികെ വെച്ചിട്ട് ഒരു മൂളിപ്പാട്ടും പാടി കള്ള ചിരിയോടെ നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങര പോലീസ് ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് ഓട്ടോ പിടിച്ചു.

ചേട്ടന്റെ എൻഫീൽഡുമെടുത്ത് സുധീഷ് റയിൽ വേ പാലത്തിനടിയിലേക്ക് വരുന്ന വഴി തന്നെ കണ്ടു, ഒരു വെള്ള ആൾട്ടോ കെ 10 കാറിൽ ചാരി നില്ക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ.

വെള്ള ഷർട്ടും കാക്കി പാറ്റ്സും ബൂട്ട്സും. വീട്ടിൽ കയറി തന്നെ പിടിച്ചിറക്കാൻ മുൻകൈയ്യെടുത്ത അയാളെ ഓർമ്മിച്ചെടുക്കാൻ അധികം വൈകേണ്ടി വന്നില്ല.

വണ്ടി നിർത്തി ഇറങ്ങി നടക്കുമ്പോഴും അയാൾ എത്ര ചോദിക്കും എന്നുള്ള വിഷമമായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്.

അത് വായിച്ചെടുത്തിട്ടെന്നവ്വണ്ണം പാപ്പൻ മുൻവശത്തെ വലത്തെ വാതിൽ തുറന്നുകൊണ്ട് പാപ്പൻ പറഞ്ഞു,

”ആ മനസ്സിലൊള്ള തൊക എന്നോട് പറയെണ്ട. ദേ ഇവളോട് പറഞ്ഞ് കച്ചോടം ഒറപ്പിച്ചാ മതി…“

ഒരു കുര കേട്ടപ്പോഴും സുധീഷിന്‌ കാര്യം പിടികിട്ടിയില്ല.

പക്ഷെ എന്താ സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ പകച്ച് അവിടെ നിന്നു.

അടുത്ത നിമിഷം തന്റെ നേരെ സകല ശൗര്യത്തോടെയും പാഞ്ഞ് വരുന്ന കറുത്ത പട്ടിയെ കണ്ട് തിരിഞ്ഞ് ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് ഓടാനൊരു ശ്രമം നടത്തി.

അതിനു മുമ്പ്, അതിന്റെ കൂർത്ത പല്ല് രണ്ടെണ്ണം വലത്തെ കാലിന്റെ തുടയിൽ ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അലറി കരയുന്ന സുധീഷിനേ നോക്കി പാപ്പൻ ചിരിച്ചു.

പണ്ട് കുറ്റം തെളിയിച്ച് കഴിഞ്ഞ് റിമാൻഡിന്‌ പറഞ്ഞുവിടുന്നവർക്ക് യാത്രാശംസ നേർന്ന് നോവിക്കുമ്പൊ ചിരിച്ചിരുന്ന പോലെ.

രാജപ്പാളയം ശൗര്യം ഒരു തലമുറ മുൻപേ അവളുടെ രക്തത്തിലുള്ളതിന്റെ ഗുണവും ദോഷവുമെല്ലാം അന്ന് സുധീഷറിഞ്ഞു.

അയാളെ രഘുവിന്റെ കണ്ടത്തിലേക്ക് തന്നെ ഓടിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അത് വരെ കാറിൽ തന്റെ കാലിനടുത്ത് റബ്ബർ മാറ്റിൽ കിടന്നപ്പൊ വെറുതെ പറഞ്ഞുകൊടുത്ത കഥയെല്ലാം അവൾക്ക് മനസ്സിലായെന്ന് പാപ്പന്‌ തോന്നിപ്പോയി.

ചാര നിറവും കസവും ചേർന്ന് ബോർഡറുള്ള പുതിയ മുണ്ട് ചോരയിലും ചേറിലും കുളിച്ച് ഒരു വരംബിന്‌ അതിര്‌ വെച്ച കുറ്റിയിൽ തങ്ങി നിന്നു. എന്നിട്ടും വേച്ച് വേച്ച് ഓടിയ അയാളുടെ എല്ല് ലവലേശമില്ലാത്ത മാംസളമായ വകകളിലായി അവളുടെ കണ്ണ്‌ രണ്ടും.

ഓടിച്ചിട്ട് തലങ്ങും വിലങ്ങും കടിച്ച് കീറി.

അന്ന് ഇരുട്ടുമ്പൊ സ്ഥിരം കിടക്കുന്ന തെങ്ങിന്റെ ചുവട്ടിൽ കിടന്ന് കുഴല്‌ പോലെ എന്തോ ഒരു ഇറച്ചി കഷ്ണമൊക്കെ കടിച്ച് പറിക്കുന്ന അവളെ കണ്ട് ചേനൻ.

“ആ സാറ്‌ നെനക്ക് എറച്ചി വല്ലോം മേടിച്ച് തന്നെന്ന് വെച്ച് നാളെ എന്നോട് കൊരച്ച് കാണിച്ചാ ഞാൻ പച്ചവെള്ളം തരത്തില്ല. നാളെ വല്ല ഏനക്കേടും വന്നാ വൈദ്യന്റടുത്ത് കൊണ്ട് പോവാൻ ഞാനേ കാണത്തൊള്ളു…കേട്ടോടീ…”

അവളൊന്ന് ഇരുത്തി മൂളുന്ന താളത്തിൽ കരഞ്ഞു കൊടുത്തു. കുടിലിനകത്ത് കയറി പോവുന്ന തന്റെ ദൈവത്തിന്‌ അത് ഇഷ്ടമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി അവളാ കുഴൽ പോലിരുന്ന മാംസകഷ്ണം അപ്പുറത്തെ പറമ്പിലേക്ക് കുടഞ്ഞ് തുപ്പിക്കളഞ്ഞു.

കല്ലറയ്ക്കകത്തെങ്കിലും ഭയമില്ലതെ കഴിഞ്ഞോളാൻ പറഞ്ഞ്, ചെഞ്ചോരയിലും ചേറ്റിലും കുതിർന്ന സുധീഷിന്റെ മുണ്ട്‌ പാപ്പൻ ആ കുട്ടികൾക്ക് മേൽ പണിത സിമന്റ് തറയ്ക്കരികിൽ കൊണ്ടിട്ടിട്ടു.

ആ കുട്ടികൾക്ക് കൊടുത്ത വാക്ക് നിറവേറ്റാൻ പറ്റിയതിന്റെ സന്തോഷം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മരയ്ങ്ങാട്ടുപ്പിള്ളിക്കുള്ള ലാസ്റ്റ് ബസിൽ ഇരിക്കുമ്പൊ അന്ന് വരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സുഖം പാപ്പന്‌ തോന്നി.

നിയോഗം തിരിച്ചറിഞ്ഞ പോലെ ഒരു സമാധാനവും.

കുറ്റം ആരോപിച്ച് കോടതിയിൽ കൊണ്ടുപോവാനൊന്നുമുള്ള ആരോഗ്യ സ്ഥിതി ഇനി ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും സൂധ്ധീഷിന്‌ വന്ന് ചേരില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, സുധീഷിനെ ഒഴിവാക്കാനുള്ള ഓർഡറും വായിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് കയറി ചെന്ന മീരയെ കാത്തിരുന്നത് അതിലും കുഴഞ്ഞ് മറിഞ്ഞ പ്രശ്നങ്ങങ്ങളായിരുന്നു.

സകല കുടുംബാംഗങ്ങളേയും വിളിച്ച് വരുത്തി അയാളുടെ പേരിൽ വന്ന റെജിസ്റ്റേർഡ് ലെറ്റർ കാണിച്ച് മീരയുടെ അച്ഛൻ അവളെ അധികം വൈകാതെ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ച് വിടാനുള്ള കുടില തന്ത്രം പുറത്തിറക്കി.

മോട്ടോർ വെഹിക്കിൾ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റേതായിരുന്നു റെജിസ്റ്റേർഡ്.

ചിന്നക്കട ജംക്ഷന്‌ സമീപത്തുള്ള ഇന്റർസെപ്റ്റർ ക്യാമറയിൽ ഓവർസ്പീഡിൽ പോയ ആയാളുടെ നീല റെനോൾട് ലോഡ്ജിയുടെ ചിത്രം.

അതിൽ വണ്ടിയോടിക്കുന്ന കഴുത്തിൽ സ്വർണ്ണ കുരിശുള്ള ഒരുത്തന്റെ കണ്ണിൽ നോക്കി അയാളുടെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ കയ്യുമിട്ട് ഇരിക്കുന്ന മീര. അയാൾ മീരയേ നോക്കി ഒരു വഷളൻ ചിരിയും ചിരിച്ച് എന്തോ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് സ്റ്റിയറിങ്ങ് നിയന്ത്രിക്കുന്നു.

-ശുഭം-

വേറേ പലതും പ്രതീക്ഷിച്ച് എഴുതി തുടങ്ങിയതാണ്‌, പക്ഷെ കൈ എങ്ങനെയോ ഇതൊക്കെയാണ്‌ എഴുതി തീർത്തത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്‌ ഇത്രെയ്ക്ക് നീണ്ട് പോയതും. എവിടെയൊക്കെ എന്തൊക്കെ പ്രശ്നങ്ങളാണുള്ളതെന്ന് പറഞ്ഞ് തന്നാൽ ശരിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കാം. അടുത്ത തവണയെങ്കിലും.

~ G

ഇന്നീ തീരം തേടും

പാപ്പന്‌ വന്ന മാറ്റം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, ക്ഷമിക്കണം മാറ്റം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോര. പുതിയ വാക്ക് കണ്ടെത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. പാപ്പൻ പീറ്ററായ കഥ കേട്ടാൽ ആരും വിശ്വസിക്കാനിടയില്ല. എന്നാലും പറയാം.

പക്ഷെ പാപ്പനേ കുറിച്ച് പറയണമെങ്കിൽ ആദ്യം അവന്റെ അപ്പൻ വറീച്ചനെക്കുറിച്ച് പറയണം. ഇല്ലെങ്കിൽ മോശമാണ്‌.

സിനിമകളിലൊക്കെ കാണുന്ന എല്ലാരേയും വിറപ്പിക്കുന്ന ഇനം ക്ലീഷേ പോലീസുകാരൻ തന്നെയായിരുന്നു വറീച്ചൻ. പക്ഷെ അയാളെ എല്ലാരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തൻ ആക്കുന്ന ഒന്നുണ്ട്.

അയാൾക്ക് കുറ്റവാളികളുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ചിന്തിക്കാനൊരു പ്രത്യേക കഴിവുണ്ട്‌.

ഈ കുരുട്ടുബുദ്ധി പിൽക്കാലത്ത് അയാൾക്ക് കൺഫെർഡ് ഐ.പി.എസ്. വരെ നേടിക്കൊടുത്തു.

അല്ലാതെ കടുവയെ കൂട്ടിലിട്ട് തല്ലി കരടിയാക്കുന്നവന്മാരെ പോലെ ആരുടെയും ബൂട്ട് നക്കിയതിന്‌ കിട്ടിയ പ്രതിഫലമല്ല അയാളുടെ തോളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ച നക്ഷത്രങ്ങൾ. മാത്രമല്ല, കാക്കി ഇട്ടത് ഭൂമിക്ക് വേണ്ടാത്ത ചില അവന്മാരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം വെട്ടിച്ചുരുക്കുന്ന എന്തോ ഒരു നിയോഗമായിട്ട് കരുതുന്ന മനുഷ്യനാണയാൾ. സഹപ്രവർത്തകരെപ്പോലെ അതൊരു ജോലിയായിട്ട് കൂട്ടിയിട്ടില്ല.

അതുകൊണ്ടെന്താ, തെക്കൻ കേരളത്തിലെവിടെ കലങ്ങി തെളിയാത്ത കേസുണ്ടെങ്കിലും വറീതിനെ കൊണ്ടുവന്നൊന്ന് മണപ്പിച്ചു നോക്കെന്നാണ്‌ മുതിർന്ന സിംഹങ്ങൾ അന്വേഷണത്തിൽ തല കറങ്ങി നിൽക്കുന്ന യുവ തുർക്കികൾക്ക് കൊടുക്കാറുള്ള ഉപദേശം.

അത് വറീച്ചനെങ്ങാനും കേട്ടാൽ പറഞ്ഞ സിംഹത്തിന്റെ കാര്യം പോക്കാണ്‌. എന്നാലും പലരും ആ പ്രയോഗം തന്നെയാണ്‌ കാലാകാലങ്ങളായി ഉപയോഗിച്ച് പോരുന്നത്. അതിന്‌ കാരണം കുറ്റകൃത്യം നടന്ന സംഭവസ്ഥലത്ത് അയാൾ ചിലവാക്കുന്ന സമയമാവണം. ഇൻക്വെസ്റ്റിന്‌ ഒരു ശരാശരി അന്വേഷണ ഉദ്യോഗഥൻ എടുക്കുന്ന സമയം കഴിഞ്ഞ് ഫോറെൻസിക്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥർ തെളിവെല്ലാം കവറിലാക്കി തിരിച്ച് പോയാലും ചിലപ്പൊ അയാൾ ഒരോ മുക്കിലും മൂലയിലും നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ച് കൂട്ടുന്നത് കാണാം.

ഇങ്ങനെ മണം പിടിച്ച് നിന്ന് ആലോച്ചിക്കുമ്പോഴെങ്ങാനും അയാളുടെ ശ്രദ്ധയെങ്ങാനും തിരിക്കാൻ ആരെങ്കിലും നോക്കിയാൽ പെറ്റ് കിടക്കുന്ന തള്ളപ്പട്ടി അടുത്ത് വരുന്നവരെ സ്നേഹിക്കുന്ന പോലെ സ്നേഹിക്കും.

ഈ പ്രക്രിയ അയാൾക്ക് വലിയ താത്പര്യവുമാണ്‌. തെളിയാത്ത കേസിന്‌ തുമ്പുണ്ടാക്കി വരുമ്പോൾ അയാൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന സംതൃപ്തിക്ക് കണക്കില്ല.

അങ്ങനെ ഓഫ് ഡ്യൂട്ടിയിലിരിക്കുമ്പൊ ഒരിക്കൽ ഇടപ്പള്ളിയിലെ മിനി സിവിൽ സ്റ്റേഷനിൽ നടന്ന ഒരു കൊലപാതകം മനപ്പൂർവ്വമല്ലാത്ത നരഹത്യയാണോയെന്ന സംശയം തീർക്കാൻ പോവേണ്ടി വന്നു.

അന്വേഷണമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് സൗത്ത് ജംക്ഷനിലേക്ക് ജീപ്പിൽ കൊണ്ടുവിടാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഡെപ്യൂട്ടി സൂപ്പ്രണ്ടിന്റെ ഔദാര്യം വേണ്ടെന്ന് ആലോചിച്ച് ബസിൽ പൊക്കോളാമെന്ന് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ബസ് കാത്ത് നിൽക്കുമ്പോഴാണ്‌ അന്ന് വരെ കാണാത്ത ഓറഞ്ച് കളറൊരു വല്യ ബസ് വരുന്നത് കണ്ടത്.

ട്രക്ക് പോലെയിരിക്കുന്ന എന്നാൽ ചുറ്റും ചില്ല് ഗ്ലാസ്സിട്ട നല്ല ചേലുള്ള വണ്ടി. ഓ ഇതാണ്‌ അപ്പൊ പത്രത്തിൽ വായിച്ച വോൾവോ വണ്ടി. എന്നാൽ ഇതിൽ തന്നെ ആക്കിക്കളയാം യാത്രയെന്നുറപ്പിച്ച വറീച്ചൻ വണ്ടിക്ക് കൈ കാണിച്ചു.

വണ്ടി നിർത്താൻ ആദ്യമൊന്ന് മടിച്ചെങ്കിലും കാലിലെ ബൂട്ടും കാക്കി പാന്റും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഡ്രൈവർ ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ ബ്രേക്കിൽ ആഞ്ഞ് ചവിട്ടി. അപ്പോഴേക്ക് വണ്ടി കുറച്ച് ചവിട്ടടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയിരുന്നു. കൈ വണ്ടി കൊണ്ടുപോയേക്കുമെന്ന് തോന്നി വറിച്ചൻ അത് പിൻവലിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

ഫ്രണ്ടിലെ ഓട്ടോമാറ്റിക്ക് ഡോർ തുറക്കുന്ന ബട്ടണിൽ ഞെക്കെണ്ടായിരുന്നു എന്ന് പിന്നീട് പല വട്ടം ഉണ്ണി മനസ്സിൽ ശപിച്ചിട്ടൂണ്ട്.

വണ്ടിയിൽ കാലെടുത്ത് വെച്ചതും വറിച്ചൻ ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ പൈതൃകത്തിന്റെ മഹാത്മ്യത്തെപ്പറ്റി ഒരു നാല്‌ വരി കവിത പാടി.

പാവം മനുഷ്യൻ എ.സി.യിലും വിയർത്തുകൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ ക്ഷമാപണം നടത്തി.

“ഭാ! അപ്പൊ ഞാൻ പോലീസ്‌കാരനായിട്ടാ നീ നിർത്തിയെ, അല്ലിയോടാ കൊച്ച് കഴുവേറീ.. നിന്റെ അപ്പന്റെ പ്രായമൊണ്ടല്ലൊ.. ഈ പ്രായത്തിൽ ആര്‌ കൈ കാണിച്ചാലും വണ്ടി നിർത്തിയേക്കണം ഇന്ന് മൊതൽ. ഈ പ്രായത്തിലൊള്ളവരടെ നികുതിപ്പണം വെച്ചാ സർക്കാരീ കോപ്പെല്ലാം മേടിക്കുന്നെ. കേട്ടോടാ…“

ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ നാണംകെട്ട് തല കുലുക്കി.

കണ്ടക്ടർ മാലിനി അപ്പോഴേക്ക് പുറകിലെ ഒഴിഞ്ഞ സീറ്റിനെപ്പറ്റി ഓർമ്മിപ്പിച്ച് വറീച്ചന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചതുകൊണ്ട് ഉണ്ണീടെ കണ്ണ്‌ നിറഞ്ഞ് സർവ്വീസ് മുടങ്ങിയില്ല.

ശ്രദ്ധതിരിച്ച കുബുദ്ധിയെനിക്ക് മനസ്സിലായി, എന്നാലും ഇപ്പൊ തൽക്കാലം വിടുന്നെന്ന് ഒരു പുച്ഛിസ്റ്റ് നോട്ടത്തിലൂടെ തീർത്തിട്ട്, വറിച്ചൻ പുറകിലേക്ക് നടന്നു.

ഹൊ ഭാഗ്യം. പേറെടുക്കാൻ വന്നിട്ട് ഇപ്പൊ ഇരട്ട പെറ്റേനെയെന്ന് ഓർത്ത് മാലിനി വണ്ടിയെടുത്തോളാൻ ഉണ്ണിയോട് പറഞ്ഞു.

മാലിനി പറഞ്ഞതുകൊണ്ടൊന്നുമല്ല വറീച്ചൻ വഴക്ക് നിർത്തിയത്.

1979ൽ ഇറങ്ങിയ പ്രഭുവെന്ന സിനിമയ്ക്കായി ഗാനഗന്ധർവ്വൻ പാടി എല്ലാവരുടേയും ഹരമായി മാറിയ ”ഇന്നീ തീരം തേടും തിരയുടെ പാട്ടിൽ“ ആണ്‌ റേഡിയോ ജോക്കി ശ്രീവിദ്യ റെയിൻബോ എഫ്.എം.ഇൽ അന്നേരം പ്രക്ഷേപണം ചെയ്തത്. സ്വന്തം നിലയ്ക്ക് അന്വേഷണ യജ്ഞം തുടങ്ങിയിട്ട് ആദ്യ കേസ് തെളിയിച്ചതിന്റെ സന്തോഷം തീർക്കാൻ, കാരിച്ചാൽ തദ്ദേവൂസ് തിയേറ്ററിൽ പോയി പ്രഭു കണ്ട് ആ പാടിനൊപ്പിച്ച് ചുവടു വെച്ചത് ഓർത്ത് രോമാഞ്ചം വന്നതാണ്‌ ശരിക്കും അന്നേരം വറീച്ചനെയൊന്ന് തണുപ്പിച്ചത്. പുറകിലേക്ക് നടത്തിയത്.

ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ വണ്ടിയെടുത്തു, ഒന്നും തിരിച്ച് പറയാൻ പറ്റാത്തതിന്റെ നൈരാശ്യത്തിൽ.

കേസന്വേഷണം നശിപ്പിച്ച ഇടപ്പള്ളിയിലെ യുവ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമില്ലായ്മ മനസ്സിൽ ഇങ്ങനെ പുകഞ്ഞ് നിന്നതാണ്‌ വറീത് ഉണ്ണിയുടെ നെഞ്ചത്ത് തീർത്തത്. അയാളെയാണ്‌ വറീത് ഉണ്ണിക്ക് പകരം കണ്ടത്.

ഒന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക്, അത് വേറേ പലതിലേക്ക്. അങ്ങനെയാണല്ലൊ വിധിയുടെ കളി! ഈ നടന്നതും ദൈവമെഴുതിയ പഴുതില്ലാത്ത തിരക്കഥയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു.

ഉണ്ണി ആ നൈരാശ്യം ക്ലച്ചിലും ഗിയറിലും അക്സിലറേറ്ററിലും തീർത്തപ്പൊ വണ്ടിയുടെ കുതിപ്പ് ഒരിത്തിരി കൂടി പോയി.

വോൾവോയുടെ നടുക്കളത്തിന്റെ നേരെ മുകളിലെ സെന്റ്രലൈസെഡ് എ.സി.യുടെ വെന്റിലേക്ക് നോക്കി പടികൾ കയറുമ്പോൾ, “ഇതുപോലത്തെ നെറ്റുള്ള ഗ്രില്ല് വാങ്ങിയാൽ സിറ്റ് ഔട്ടിൽ പൂച്ച കേറാതെ ചുറ്റും കെട്ടാമല്ലൊ” എന്നോർത്ത് വറീച്ചന്റെ അടി തെറ്റി.

അചേതന ശക്തി പുറകോട്ട് വലിച്ച് അയാളെ നടുക്കളത്തിൽ നടുവിടിച്ച് വീഴിച്ചു.

മലന്ന് വീണ ജീവിയെ പോലെ വേദനയിൽ പുളഞ്ഞ് അയാൾ അലറി കരഞ്ഞു.

“നർത്തനം…തുടരൂ…മോഹിനീ…ഇവിടെ…” എന്ന വരി ആവർത്തിച്ച് സ്പീക്കറിലൂടെ വരുന്നതും കൂടെ കേട്ടതോടെ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണമെന്നോർത്ത് വണ്ടിയിലുള്ളവരെല്ലാം അങ്കലാപ്പിലായി.

ഏത് തന്തയ്ക്ക് പിറക്കാത്ത പന്നനാടാ ഇതിന്റെ നെലം ഇത്ര താഴ്ത്തി ഒണ്ടാക്കിയതെന്ന് മുറിവേറ്റ മൃഗം ആക്രോശിച്ചത് കേട്ട്, വോൾവോ കമ്പനിയിലെ പഴയ സീനിയർ എൻജിനിയർമാരിൽ പലരും കുഴിയിൽ കിടന്ന് ഞെട്ടിയെണീറ്റ് ശവപ്പെട്ടിയുടെ അടപ്പിൽ തലയിടിച്ച് തിരിച്ച് വീണു.

പിന്നെ ലോ ഫ്ലോർ വണ്ടി ഒണ്ടാക്കുമ്പൊ നെലത്തിന്‌ ആറടി പൊക്കം കൊടുക്കണോടാ പേപ്പട്ടി വറീതേ എന്ന് അവര്‌ തിരിച്ച് ചോദിച്ചു. പുവർ ഗയ്സ്.

വറീതിന്റെ കേസന്വേഷണങ്ങളും തെളിയിക്കലുമെല്ലാം അന്ന് തീർന്നു.

ഫിസിയോ തെറാപ്പിയും സൂപ്പർ സ്പെഷ്യാലിറ്റി ഹോസ്പ്പിറ്റൽ മാനേജ്മെന്റിന്റെ തേപ്പുമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വറീതിന്‌ സ്ഥലം മാറ്റം കിട്ടി. വീട്ടിലെ വാട്ടർ ബെഡിന്റെ മുകളിലേക്ക് ഒരു പെർമനെന്റ് പോസ്റ്റിങ്ങ്.

വറീതിന്റെ അധ്യായം അങ്ങനെ ഒരു വിധം അടഞ്ഞപോലെ ആയപ്പോഴാണ്‌ മകൻ പാപ്പൻ ‘തനികൊണം’ കാണിച്ച് തുടങ്ങിയത്.

ഒരിക്കൽ ആണ്ടൂരിലെ കള്ള് ഷാപ്പിലിരുന്ന് പന്തയം വെച്ച് മൂക്കുമുട്ടെ പനങ്കള്ള് വിഴുങ്ങി ബോധം പോയിട്ട് ജീവൻ തിരിച്ച് കിട്ടാൻ കാരണം, നടത്തി കൊണ്ടു പോവാനുള്ള ദൂരത്ത് മരയ്ങ്ങാട്ടുപ്പിള്ളി ഗവണ്മെന്റ് ഡിസ്പെൻസറി ഉണ്ടായിരുന്നതും, ഡോക്ടർ എന്തോ ഭാഗ്യത്തിന്‌ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞിട്ടും സിസിലി സിസ്റ്ററോട് കുശലം പറഞ്ഞവിടെ നിന്നിരുന്നതുകൊണ്ടും മാത്രമാണ്‌.

പക്ഷെ സ്മിത പാപ്പനെയങ്ങ് മാറ്റിക്കളഞ്ഞു.

അടിമുടി.

“തന്റെ മടീലിരുത്തിയാന്നോ എനിക്ക് പേരിട്ടെ? പീറ്ററെന്ന് വിളിച്ചാ മതി.”
പിന്നെപ്പിന്നെ പാപ്പൻ എല്ലാരോടും പരിചയം പുതുക്കുന്നത് അത് പറഞ്ഞാക്കി.

എന്തിനേറെ പറയുന്നു, കോൺസ്റ്റബിൾ ജോലിയെ ബ്ലു കോളർ ജോലിയെന്ന് പറഞ്ഞ് പുച്ഛിച്ചിരുന്ന പാപ്പൻ ഇന്നിപ്പൊ നങ്ങ്യാർക്കുളങ്ങര സർക്കിളിൽ കോൺസ്റ്റബിളായി പണിയെടുക്കുന്നത് അച്ഛന്റെ വിത്താണെന്ന് എല്ലാരേയും ബോധിപ്പിക്കാനൊന്നുമല്ല.

സ്മിത, ഫയലുകൾ നോക്കി ജീവിതം തീർത്ത ഹെഡ് കോൺസ്റ്റബിൾ രഘുവിന്റെ മോളായതിന്റെ ഗുണമാണ്‌.

ഒരു തരത്തിലും ചേർന്ന് പോവാത്ത സ്വഭാവമാണ്‌ രണ്ട് പേരും, പക്ഷെ മുടിഞ്ഞ പ്രേമവുമാണ്‌. എന്നും അടിയാണെങ്കിലും സ്നേഹമൊന്നുകൊണ്ട് മാത്രം അതങ്ങനെ തുടർന്ന് പോവുന്നു.

സ്നേഹത്തിന്റെ പങ്ക് സ്മിതയുടെ വയറ്റിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വരാൻ തികയ്ച്ച് ഒരാഴ്ച ഇല്ലാത്തപ്പോഴൊരിക്കൽ പീറ്റർ പിന്നെയും പാപ്പനായി.

നാക്കിന്റെ തുമ്പിൽ തൊട്ടപ്പൊ തന്നെ കുപ്പിയിലുള്ളതിന്റെ സിംഹഭാഗവും പെയിന്റ് തിന്നറാവേണ്ട മരുന്നിനെ കള്ളിന്റെ മേയ്ക്ക് അപ്പ് ഇടീച്ച് ഒരുക്കിയതാണെന്ന് മനസ്സിലായിട്ടും ബോധം പോവുന്ന വരെ കുടിച്ചു.

സ്മിതയുടെ റിങ്ങ്ടോൺ കേട്ടാൽ ചാടിയെണീറ്റ് സല്യൂട്ട് അടിക്കുന്ന പോലെ അറ്റൻഡ് ചെയ്യാറുള്ള ആ പതിവ് ആദ്യമായിട്ട് മുടങ്ങി.

പകൽ മൂന്ന് മണി കഴിഞ്ഞെന്ന് കേണലിന്റെ അൽസേഷ്യൻ ഓരിയിട്ട് ചേനന്റെ തെങ്ങിൽ തൊടലിട്ട് കെട്ടിയിരുന്ന പേരില്ലാത്തവളെ അറിയിക്കുന്നത് കേട്ട്, പാപ്പൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി ഉരുണ്ടു. ലാൻഡ് ചെയ്തത് മണലിൽ.

കണ്ണ്‌ രണ്ടും പല വട്ടം തിരുമ്മിയെങ്കിലും എവിടെയാണ്‌ കിടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ പിന്നെയും കാൽ മണിക്കൂറെടുത്തു.

പത്രോസിന്റെ കള്ള് ഷാപ്പിന്റെ പടിയ്ക്കൽ വരെ ആരോ പിടിച്ച് നടത്തിക്കൊണ്ടുവന്നത് പോലെ എന്തോ ഒരു ഓർമ്മ.

അതോ മനസ്സ് സങ്കൽപ്പിച്ചെടുക്കുന്നതാണോ?

എന്തേലും ആവട്ടെ. കള്ള് ഷാപ്പിന്റെ പരിസരമാണെന്ന് മനസ്സിലായത് തന്നെ വലിയ കാര്യമെന്ന് ഓർത്തു.

വാച്ചിൽ സമയം നോക്കാനുള്ള വെളിച്ചമില്ല.

അതറിയാൻ ഫോൺ ഓൺ ആക്കിയപ്പോഴാണ്‌ അപ്പൻ വിളിച്ചത്.

ഭാര്യയ്ക്ക് തന്റെ വിഷമം പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവണമെന്നില്ല. പക്ഷെ അപ്പന്‌ മനസ്സിലാവും. അപ്പന്‌ മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആർക്ക് മനസ്സിലാവാനാണ്‌.

“നീ ആർടെ അപ്പന്‌ പെട്ടി വാങ്ങാൻ പോയതാടാ പുല്ലേ?”

“സ്മിത വിളിച്ചാരുന്നു, അല്ലേ?”

പിന്നെ കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് രണ്ട് പേരും വാ കൊണ്ട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. നിശബ്ദത സംസാരിച്ചു, അവർക്ക് വേണ്ടി.

“എന്നതാടാ പ്രശ്നം. പറ. നിന്റെ ജോലിക്ക് ഒന്നും വരത്തില്ല. ആർടെ കാലാ പിടിക്കണ്ടേന്ന് പറഞ്ഞാ മതി.”

“അതല്ല അപ്പാ. അതൊന്നുമല്ല. എനിക്ക് ഒരു പട്ടി പൊലയാ** മോനെ കണ്ടുപിടിക്കണം. നമ്മടെ സോമീടെ മൂത്ത മോൾടെ പ്രായമൊള്ള രണ്ട് കൊച്ചുങ്ങളേ അവൻ കൊന്നു. ഇവടൊള്ള ക്ണാപ്പൻ ഈ കേസ് എങ്ങുമെത്തിക്കാൻ പോണില്ല, പഷെ എനിക്ക് പൊക്കണം അവനെ.”

വറീച്ചന്‌ മനസ്സിലായി ആ വിഷമം. അത് പോലെ സന്തോഷവും വന്നു.

ആദ്യമായിട്ടാ പാപ്പിക്കുട്ടനൊരു കേസിൽ ഇത്രെക്ക് താത്പര്യം കാണിക്കുന്നെ.

സാധാരണ അവനേക്കാൾ നക്ഷത്രമൊള്ളവർടെ മാത്രം ജോലിയാ അന്വേഷണം, അവന്റേത് അവര്‌ പറയുന്നത് അനുസരിക്കുന്നത് മാത്രമാന്നൊരു ധാരണയാരുന്നു.

ഒരു കേസ് വരുമ്പൊ സന്നദ്ധത കാണിക്കാത്ത കോൺസ്റ്റബിളുമാരെല്ലാം റിട്ടയർ ചെയ്യുന്നത് പേപ്പർ മൂവേർസ് ആയിട്ടാ, അങ്ങനൊരുത്തൻ ആവല്ലെന്ന് എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും ഇത് വരെ കേട്ടിട്ടില്ല അവൻ. ഇന്നിപ്പൊ മരിച്ചവര്‌ അവനറിയാവുന്നവരാ.

അവരടെ മരണത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നതല്ല കർത്താവേ, പക്ഷെ അങ്ങനേലും പാപ്പൻ നന്നാവുന്നേൽ നന്നാവട്ടെ എന്ന് വറിച്ചൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

“നിനക്ക് അതുങ്ങൾടെ അപ്പനെ അറിയാവോ?”

“ഇല്ല അപ്പാ. എനിക്ക് അവരെയാ അറിയാവുന്നെ. സ്റ്റുഡൻഡ് പോലീസ് കേഡറ്റുമാരാ.”

അത് കേട്ടതും വറിച്ചന്റെ തൊണ്ടയും വരണ്ടു.

കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് സ്റ്റുഡന്റ് പോലീസ് കേഡറ്റ് പ്രൊജക്ട് അവതരിപ്പിക്കുമ്പൊ അന്ന് അതിനെ പിന്താങ്ങാത്ത യഥാസ്ഥിതികരായ മുതിർന്ന പോലീസുകാരുടെ ഒരു സംഘമുണ്ടായിരുന്നു. അവരിലൊരുവനായിരുന്നു വറീതും. പക്ഷെ ഒന്നര കൊല്ലത്തിനിടെ കുട്ടി പോലീസ് സഹായിച്ച പല കേസുകളും അയാളുടെ മനസ്സ് മാറ്റി. പിന്നീട് സ്വന്തം സർക്കിളിലെ ഗവണ്മെന്റ് സ്കൂളിലെ കുട്ടികളെ കേഡറ്റ് ആവാൻ വറീച്ചൻ തന്നെ നേരിട്ട് പോയ സംഭവം വരെയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എല്ലാ കമ്മ്യൂണിറ്റി പോലീസുകാരേയും പ്രൊജക്ടിന്റെ നടത്തിപ്പിനായി അകമഴിഞ്ഞ് സഹായിച്ചിട്ടുമുണ്ട്, പിന്നീട് വീട്ടിലേക്ക് സ്ഥലം മാറ്റം കിട്ടുന്ന വരെ.

“രണ്ട് പേരും കേഡറ്റുമാരാ?”

“ആണപ്പാ.. എനിക്ക് ബസിൽ കണ്ടൊള്ള പരിചയമാ ശരിക്ക്. പക്ഷെ രണ്ടും എന്നേലും ശരിക്ക് കാക്കി ഇടേണ്ടവരാരുന്നു. എനിക്ക് തോന്നീട്ടൊണ്ട്. അത്രെക്ക് മിടുക്കികൾ.“

മണ്ണാറശ്ശാലയിൽ നിന്ന് പൂരത്തിന്റെ ഡ്യൂട്ടിയും കഴിഞ്ഞ് ഒരിക്കൽ തിരിച്ച് ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് ദീപ ട്രാൻസ്പോർട്ട്സിന്റെ നീല ബസിൽ കയറിയ പാപ്പനെ അന്ന് സ്റ്റുഡന്റ് കേഡറ്റ്സ് യൂണിഫോമിൽ വന്ന രണ്ട് പതിനഞ്ചുകാരികൾ ഞെട്ടിച്ചു.

ആ ബസിലുണ്ടായിരുന്ന ബാക്കിയെല്ലാരേയും.

അവരുടെ സ്കൂളിന്റെ മുമ്പിൽ നിന്ന് കൃത്യം അഞ്ച് പിള്ളേരെ മാത്രം എണ്ണി കയറ്റി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത വണ്ടിക്ക് മുന്നിൽ അവര്‌ രണ്ടുപേരും നടു റോഡിലിരുന്നു.

അഞ്ചെന്നൊരു കണക്ക് ബസുകാര്‌ തമ്മിലുണ്ടാക്കിയ അലിഖിത ഉടമ്പടിയാണ്‌ അത് അവർക്കറിയെണ്ട. പെൺകുട്ടികൾക്കെങ്കിലും ഇരുട്ടും മുൻപ് വീട്ടിലെത്തണമെങ്കിൽ ഈ പരിപാടി പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ശഠിച്ചു.

ആ നാഷണൽ ഹൈ വേയിൽ അത്രെയും കാലം പാർട്ടിക്കാരുടെ പരിപാടികൾ ബ്ലോക്കുണ്ടാക്കിയിരുന്നപ്പോൾ പ്രതികരിക്കാത്തവർക്കൊന്നും പക്ഷെ ഇത് ദഹിച്ചില്ല.

അതിലൊരുത്തിയെ വഴക്ക് പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോഴാണ്‌ പാപ്പന്‌ ഇടപെടണമെന്ന് തോന്നിയത്. ഇറങ്ങി ചെന്ന് അപ്പന്റെ സ്റ്റയിലിൽ ഒരു പ്രഭാഷണമങ്ങ് കാച്ചി. ഒരുത്തന്റെ ഹുങ്ക് കണ്ട് അവനെ പിടിച്ച് തള്ളിയിടുകയും ചെയ്തു. പക്ഷെ അന്ന് അവരെ രക്ഷിച്ചതിന്‌ അവരുടെ ഒരു താങ്ക്സ് പ്രതീക്ഷിച്ച പാപ്പന്‌ കേൾക്കേണ്ടി വന്നത് പഴിയാണ്‌.

”സാറിനേപ്പോലെ ഒരുത്തൻ തന്നാ ഈ പിള്ളേരെയെല്ലാം കേറ്റി വിടുന്ന ജോലി ഞങ്ങളേ ഏല്പ്പിച്ചിട്ട് മുങ്ങിയത്. സാറിന്‌ പറ്റുമെങ്കി ഇവന്മാരെക്കൊണ്ട് എന്നും ഇത്രേം പിള്ളേരേ കൊണ്ടു പോവാൻ പറ. അപ്പൊ ഞാൻ പറയാം നന്ദി.“, രേവതി പറഞ്ഞു. ബിൻസിയും ഒപ്പത്തിന്‌ ഡയലോഗടിച്ചെങ്കിലും രേവതിയാണ്‌ ആൽഫയെന്ന് എല്ലാരും മനസ്സിലാക്കി.

രേവതിയുടെ പ്രസ്താവന കേട്ട് പാപ്പൻ ചൂളിപ്പോയി.

ആ പിള്ളേരുടെ ആരാധകനായി പോയ പോലെ, സ്റ്റേഷനിൽ പോയി അടിയുണ്ടാക്കിയാണെങ്കിലും, രേവതിക്ക് കൊടുത്ത വാക്ക് പാപ്പൻ അനുസരിച്ചു. അവരുടെ ഇൻ ചാർജ് ആയ കമ്മ്യൂണിറ്റി ഓഫിസറോട് അവർ ശുപാർശയ്ക്ക് അർഹരാണെന്ന് പറയാനും മറന്നില്ല.

ഏൽപ്പിച്ച പല കാര്യങ്ങളും നിർവേറ്റിയതിലെ മിടുക്കും, പിന്നെ ഇതും കൂടെ ആയപ്പൊ റിപ്പബ്ലിക്ക് ദിന പരേഡിന്‌ തിരുവനന്തപുരത്തെ ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാനും മെഡൽ വാങ്ങാനും അവരെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ശുപാർശയും പോയതാണ്‌.

അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ രണ്ട് പേരേയും കാണാതായത്.

ആദ്യ ദിവസം തൊട്ട് പലരും പല നിലവാരമില്ലാത്ത കിംവദന്തികളും അന്തി പത്രങ്ങളുടെ പേരോടൊപ്പം ചേർത്ത് പാടി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എട്ടാം ദിവസം ബിൻസിയെ കിട്ടി, എല്ല് പൊടി വിതറിയ ഒരു 90 പറ കണ്ടത്തിൽ നിന്ന്. ആന്ധ്രയിൽ നിന്ന് മൈദാ മാവ് കൊണ്ടുവന്ന ഒരു വെള്ള പ്ലാസ്റ്റിക് ചാക്കിൽ .

എല്ല് പൊടിയുടെ മണം കാരണം ആരും ആ വഴി പോവാതിരുന്നകൊണ്ട് ദൃസാക്ഷികളാരുമില്ല. ഫോറിൻ ഡി.എൻ.എ. എന്നൊക്കെ പറയാൻ പാകത്തിന്‌ ബാക്കിയൊന്നും ആ അഴുകിയ ജഡത്തിൽ ബാക്കിയൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു.

രേവതിയുടെ ഗതിയും ഏതാണ്ടുറപ്പിച്ചു. അവളുടെ കുടുംബം പോലും.

പക്ഷെ ദിവസം പത്തായിട്ടും ഒരു തെളിവുമില്ലാതെ മെല്ലെ മെല്ലെ ബാക്കി കേസ് ഫയലുകൾ ഇതിനെ പുറകിലേക്ക് തള്ളി തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌ പീറ്റർ വീണ്ടും പപ്പനായത്.

അയാൾക്കറിയാം അങ്ങനെയൊരു കേസിന്റെ ആയുസ്സും ഭാവിയും.

“പാപ്പീ, നീയത് പറഞ്ഞപ്പൊ എനിക്കൊരു സംശയം തോന്നിയരുന്നു. ഞാനൊന്ന് ആലോചിക്കട്ട്. നാളെ നെനക്ക് ബോധം തിരിച്ച് കിട്ടുമ്പൊ വിളി.”

“അപ്പൻ പറയുന്നത് മനസ്സിലാക്കാനൊള്ള ബോധമൊണ്ടെനിക്ക്. പറ അപ്പാ. അപ്പന്‌ തെറ്റില്ല.”

അത് കഴിഞ്ഞ് പിന്നെ പാപ്പന്റെ തലയിൽ മങ്ങിയ ഒരു ഓർമ്മയുള്ളത് ക്വാർട്ടേർസിൽ പോവാതെ സ്റ്റേഷനിലോട്ട് പോയതും, ഡ്യൂട്ടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഹരി ചേട്ടൻ കാലിയടിച്ച് കിടന്ന സെല്ലിൽ ഒരു ബെഞ്ചും ഇട്ട് കിടത്തിയതുമാണ്‌.

എങ്ങനെയാണ്‌ അവിടെയെത്തിയതെന്ന് ഹരി ചേട്ടൻ ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് ആലോചിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയി.

രാവിലെ ഭൂമി കുലുങ്ങുന്നെന്ന് തോന്നി കണ്ണ്‌ തുറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും ഹരി ചേട്ടൻ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

ഇയാൾക്ക് ഇത് തന്നെയാന്നൊ പണി?

എന്നാ എന്താ പറയുന്നേന്ന്‌ മനസ്സിലവുന്നുമില്ല. ഇയാൾടെ തൊണ്ടയ്ക്കിതെന്ത് പറ്റി?

ശബ്ദമില്ലല്ലൊ.

പക്ഷെ ആ ചുണ്ടുകൾ കെടന്ന് അനങ്ങുന്നത് കണ്ടാ അറിയാം, ഹരിചേട്ടൻ അപ്പന്‌ വിളിച്ചതാണ്‌.

ഗതി കെട്ട് ഹരി ചേട്ടൻ ഒരു ചവിട്ട് കൊടുത്തത് ഏറ്റു. ഉരുണ്ട് നിലത്ത് വീണതും അടഞ്ഞിരുന്ന ചെവി തുറന്ന് കാറ്റ് അകത്തേക്ക് കേറി, കൂടെ അത് വരെ വിളിച്ചിരുന്ന തെറിയും.

“എന്നതാ ഹരി ചേട്ടാ, ഒരു സ്വസ്ഥത കിട്ടാനല്ലേ ഇതിന്റകത്തോട്ട് വന്നെ!”

“കൈലിയും ബനിയനും മാറ്റി യൂണിഫോം വലിച്ച് കേറ്റെടാ പുല്ലേ. ആ തല തെറിച്ച അസിസ്റ്റന്റ് കമ്മീഷണർ പെണ്ണിനെ അവര്‌ ഇങ്ങോട്ട് വിട്ടിട്ടൊണ്ട്, ആ പെൺകൊച്ചുങ്ങളടെ കേസ് ഒലത്താൻ.”

ഉറക്കത്തിൽ നിന്നെണീറ്റ് സ്ഥലകാല ബോധം വീണ്ടെടുക്കാൻ പാടു പെടുന്ന കൈക്കുഞ്ഞിനെ പോലെ പാപ്പൻ പ്രതികരണമില്ലാതെ ഇരുന്നു.

“എടാ ആ മൂധേവി ഇപ്പൊ ഇങ്ങെത്തും…നീ ഒന്നേൽ തുണി മാറ്‌…അല്ലേൽ പൊറകിലെ കേടായ ജീപ്പിന്റകത്തെങ്ങാനും പോയി കെടക്ക്.”

എന്തോ ഒരു ഊർജ്ജം എവിടുന്നോ കിട്ടി എണീക്കുമ്പോഴേക്ക്, പുറത്ത് ഒരു വെള്ള ബൊളേറോ വരുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഹരി ചേട്ടൻ പുറത്തേക്ക് ഓടി കഴിഞ്ഞു.

വെപ്രാളത്തിൽ എങ്ങനൊക്കെയോ ബനിയന്റെ മുകളിലേക്ക് യൂണിഫോമിട്ടു. ഇനിയൊരിക്കൽ അത്ര പെട്ടെന്ന് സാധിക്കില്ലായിരിക്കും, അത്ര പെട്ടെന്ന്.

മീര പത്മകുമാർ അകത്ത് കയറിയതും വരിവരിയായി നിന്ന ഓരോരുത്തരും സല്യൂട്ടടിച്ച് തുടങ്ങി.

ഓടി കിതച്ച് ഏറ്റവും ഒടുക്കം നിന്ന പാപ്പനും നീട്ടിയൊരു സല്യൂട്ടടിച്ചു. പക്ഷെ മീര വല്ലാതെ രൂക്ഷമായൊരു നോട്ടം പായിച്ച് പാപ്പനെ കണ്ട് കലി പൂണ്ട് അവിടെ നിന്നു.

അധികം വൈകാതെ തന്നെ എ.എസ്.ഐ.യും ബാക്കി ഓരോരുത്തരും പാപ്പനെ നോക്കി പേടിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇടത് വശത്ത് വരിയായി നില്ക്കുന്ന സഹ-കോൺസ്റ്റബിൾമാരും നോക്കിയതോടെ രംഗം പന്തിയല്ലെന്ന് പാപ്പന്‌ മനസ്സിലായി.

വാ തുറക്കാത്ത പക്ഷം കള്ളിന്റെ കാര്യം ആരുമറിയില്ലെന്ന് കരുതിയത് വെറൂതെയായല്ലൊ. ഇനിയിപ്പൊ തൊപ്പിയെങ്ങാനും തലയിൽ തിരിച്ചാണോ വെച്ചിരിക്കുന്നതെന്നോർത്ത് നോക്കിയപ്പൊ അതല്ല. ഷർട്ടിന്റെ മോളിലത്തെ കുടുക്ക് വരെ ഇട്ടിട്ടൊണ്ട്.

ഇനി സിപ് എങ്ങാനും….

ആ വന്യമായ ചിന്ത കൈകളെ ബെൽറ്റിന്‌ താഴേക്ക് കൊണ്ടുപോയപ്പോഴാണ്‌ അർത്ഥം വെച്ചുള്ള നോട്ടങ്ങളെന്തിനാണെന്ന് മനസ്സിലായത്.

സിപ് അല്ല, പാന്റ് തന്നെ പ്രശ്നമാണ്‌.

ധൃതിയിൽ ലുങ്കിക്ക് മുകളിലേക്ക് പാന്റ് വലിച്ച് കേറ്റിയിട്ടിട്ട്, ലുങ്കി പുറത്തെടുക്കാൻ മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ മുകളിലാണ്‌ കഷ്ടപ്പെട്ട് ബെൽറ്റ് ഇട്ടത്. ഇപ്പൊ പാപ്പനെ കണ്ടാൽ അരയ്ക്ക് താഴേക്ക് ഒരു കാക്കി കളറിലുള്ള പമ്പരമാണെന്നെ ആരും പറയും.

പണ്ട് കുറവിലങ്ങാട്ടെ വല്യ പള്ളി പെരുന്നാളിന്‌ അടിക്കാൻ വന്നവരെ ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് കീറി പറിഞ്ഞ് ഒന്നുമില്ലാതായ തുണിയും വാരിക്കെട്ടി സകല തരുണീമണികളുടെ മുന്നിലൂടെ ഓടിയപ്പോൾ പോലും ഇത്രയ്ക്ക് നാണം കെട്ടിട്ടില്ല.

ആ നിമിഷം ഭൂമി പിളർന്ന് താഴേക്ക് പോയിരുന്നെങ്കിലും സന്തോഷമേ വരു. അത്രെയ്ക്ക് ചമ്മി.

“മിസ്റ്റർ ദേവൻ, ഇതാണോ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ എഫിഷ്യന്റ് ടീം. എനിക്ക് ഊഹിക്കാം ഇവരെ വെച്ച് അന്വേഷിച്ച കേസിന്റെ ഗതി. ഇഫ് യു ആർ ഫേയിലിങ്ങ് ടു സെന്റ് മി ഏ ഡിറ്റേൽഡ് റിപ്പോർട്ട് ഓൺ ദിസ്, യൂ വിൽ സഫർ ഇൻസ്റ്റഡ് ഓഫ് ഹിം.“

”മേഡം, എന്റെ സർവ്വീസിൽ ഇത് വരെ ഇങ്ങനെയൊന്നും നടന്ന് കണ്ടിട്ടില്ല..“

”എക്സ്പ്ലനേഷൻ റിപ്പോർട്ടിൽ മതി.“

ഐ.പി.എസ്.ന്റെ വാക്കിനെ മറികടന്ന് ഒന്ന് നീട്ടി വലിച്ച് ശ്വാസം വിടാൻ പോലും എല്ലാവരും മടിച്ചു. പക്ഷെ ഇപ്പൊ വാ തുറന്നില്ലെങ്കിൽ ഇനിയൊരിക്കലും തുറക്കേണ്ടി വരില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ട് പാപ്പൻ അവസാന ശ്രമം നടത്തി. പറയാനുള്ളത് മനസ്സിലൊന്ന് പറഞ്ഞ് നോക്കിയിട്ട് ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞ് തീർത്തു.

”മേഡം, എല്ലുപൊടിയിട്ട കണ്ടത്തിൽ ശവം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ആരും ആ വഴി വരില്ലെന്നോരു നിഗമനത്തിലാണ്‌ അതറിയാവുന്നവരേയും ആ പരിസരത്തുള്ളവരേയും വെച്ച് സംശയമുള്ളവരുടെ ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കിയത്, പക്ഷെ അതല്ലെങ്കിലോ എന്നൊരു സംശയം വന്നിട്ട് ഞാൻ ഇന്നലെ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് എന്റെ സ്വന്തം രീതിയിലൊന്ന് അന്വേഷിച്ചു വെളുക്കുന്ന വരെ. ആ കൊച്ചുങ്ങളെ ഓർമ്മ വന്ന് ലാസ്റ്റ് ഒറങ്ങാൻ പറ്റാതെ വന്നപ്പൊഴാ ഒരിത്തിരി മദ്യപിച്ചെ. അല്ലാതെ ഡ്യൂട്ടി സമയത്ത് ഞാൻ….“

ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് നൈസർഗ്ഗികമായ ഒരു കള്ള നോട്ടം നോക്കി. അവർക്ക് പ്രതികരിക്കാനുള്ള സമയം കൊടുത്തതാണ്‌.

അത് ഏറ്റു.

”തനിക്ക് എന്ത് സംശയം തോന്നിയെന്ന്?“

”മേഡം, രഘുവിന്റെ കണ്ടത്തിൽ ബോഡി ഉപേക്ഷിച്ചത് അയാള്‌ ചെയ്ത ഒരു പിശകാണെങ്കിലോ? പെട്ടെന്ന് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നിട്ട് പോയതാണെങ്കിലോ എന്നോർത്ത് ആ പരിസരത്ത് എല്ലാം ഒരു അന്വേഷണം നടത്തി. അതിന്റെയിടയിൽ വടക്ക് മാറി പഞ്ചായത്തിന്റെ ബയോഗ്യാസ് പ്ലാന്റും, പെരുമ്പനച്ചി ആറ്റിൽ നിന്ന് അഴിമുഖത്തോട്ട് ഒഴുകുന്ന ഒരു കൈ വഴിയുമൊണ്ട്. നടക്കാവുന്ന ദൂരത്തിൽ. അവിടെ എവിടെയോ രേവതിക്കൊച്ചൊണ്ടെന്നൊരു തോന്നൽ. സ്റ്റേഷനിൽ വന്നപ്പൊ ഡ്യൂട്ടിക്ക് അധികമാളില്ലാത്തകൊണ്ട് രാത്രി പോയി നോക്കാനും ഒത്തില്ല. പിന്നെ ഒറക്കം വന്നില്ല. അതാ അവസാനം കുടിച്ചെ. അതിനെ എനിക്ക് അറിയാരുന്നു. വല്യ കാര്യമാരുന്നു. സഹിച്ചില്ല. സോറി. ഇനിയൊണ്ടാവത്തില്ല.“

”ദേവൻ, ഈ രണ്ട് സ്ഥലത്തും എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഫോറെൻസിക് ടീമിനെ വിടാനൊള്ള ഏർപ്പാട് ചെയ്യണം“.

അത് വരെ പാപ്പന്റെ തള്ള് സഹിച്ച് നിന്ന് സഹപ്രവർത്തകർക്ക് അറിയാമായിരുന്നു കഥയെല്ലാം അടവാണെന്ന്.

പക്ഷെ മീരയുടെ ഒറ്റ ഓർഡറിൽ അവരെല്ലാം ഞെട്ടി.

കാലിനടിയിൽ ഓലപ്പടക്കം പൊട്ടിയ പോലെ.

പാപ്പൻ അഭിമാനത്തോടെ നടുവൊന്ന് നിവർത്തി. പാന്റിനടിയിൽ തിരുകിയിരിക്കുന്ന ലുങ്കി കാരണം അറ്റൻഷന്‌ വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയായിരുന്നു.

“ആൻഡ് യൂ…വാട്ട് ഈസ് യുവർ നേയിം?”

“പീറ്റർ.”

“യെസ്.. മിസ്റ്റർ ദേവൻ ഇയാളെ ഇവിടെയൊള്ള ബാക്കി എല്ലാ ഡ്യൂട്ടികളിൽ നിന്നും റിലീവ് ചെയ്തേക്കു.”

“അയ്യോ മേഡം..”

“എന്റെ കീഴിൽ ഒരു ടീം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. ഇയാൾ കൊള്ളാം. ലൊക്കാലിറ്റി നല്ല പരിചയവുമൊണ്ട്.”

നേരത്തെ കാലിനടിയിൽ ഓലപ്പടക്കം പൊട്ടിയതുപോലെ തോന്നിയെങ്കിൽ ഇപ്പൊ ചങ്കിന്‌ നേരേ കത്തുന്ന അമിട്ടെറിഞ്ഞ് പൊട്ടിയ പോലെ തോന്നി എല്ലാർക്കും.

“ഐ നീഡ് ഹിം ടു അസിസ്റ്റ് അസ്…സ്റ്റാർട്ടിംഗ് ഫ്രം നൗ. ഇപ്പൊ ആ ബയോഗ്യാസ് പ്ലാന്റ് എവിടാന്ന് ഒന്ന് കാണിച്ച് താടോ പീറ്റർ.”

“അഹ്..അത്…മേഡം…ഈ പാന്റൊന്ന് ശരിയാക്കിയിട്ട് പോരെ…”

“ച്ചീ…പോയി മാറ്റിയിട്ട് വാടോ…”, എന്നും പറഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് വണ്ടിയിലേക്ക് നടക്കുന്ന മീരയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യമല്ല നാണം കൊണ്ടുള്ള ചിരിയാണെന്ന് എല്ലാരേയും പോലെ പാപ്പനും കണ്ടു.

വലയിലേക്ക് വന്ന പന്ത് തട്ടിത്തെറുപ്പിച്ചപ്പൊ അത് പോയി എതിർവശത്തെ പോസ്റ്റിൽ ഗോളായത് കണ്ട് സന്തോഷിച്ച് ഗോളിയേക്കാൾ പാപ്പൻ സന്തോഷിച്ചു.

സെല്ലിലേക്ക് ഓടി പോയി ബെൽറ്റ് അഴിച്ച് ലുങ്കി പുറത്തെടുക്കുമ്പോഴേക്ക് ഒരു കൈ കൊണ്ട് അപ്പൻ വറിച്ചനെ വിളിച്ചു.

“അപ്പാ, അപ്പൻ ആരെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടാ ഇപ്പൊ എന്നെ ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ ടീമിലെടുത്തെ?”

മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന് നിലയ്ക്കാത്ത ചിരി മാത്രം.

“പറ അപ്പാ..”

“നീ അറിയേണ്ടത് അറിഞ്ഞാ മതി. നീ എണീറ്റിട്ട് സ്മിതയെ ഒന്ന് വിളിച്ചോടാ കഴുവേറി?“

അത് കേട്ടതും പാപ്പൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത ബീപ് ശബ്ദമാണ്‌ വറീച്ചൻ കേട്ടത്.

അയാളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി നിലയ്ച്ചില്ല. ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കരഞ്ഞു അയാൾ.

രാത്രി പാപ്പൻ ഫോൺ വെച്ചിട്ട് പോയി കഴിഞ്ഞ് അയാൾ ആരേയും വിളിച്ചിട്ടില്ല.

ആരുടെയും ശുപാർശയില്ലാതെ തന്റെ മോൻ തന്റെ പാത പിന്തുടർന്ന് തുടങ്ങി.

പതുക്കെ ആ ചിരി അട്ടഹാസമായി.

(തുടരും….)

_____________________

_____________________

ക്രൈം ത്രില്ലറുകൾ മാത്രമായിരുന്നു ഒരു കാലത്ത് വായിച്ചിരുന്നത്. അതിന്റെ അസ്കിതയാണ്‌. പൊറുക്കണം. തെറ്റെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മേലാൽ ആവർത്തിക്കില്ല.

~ G

കെവ്വീരമ്മയും ചീന കണ്ണുകളും

കണ്ണിന്‌ രണ്ടും എന്താ ഈ ഷേപ്പ്‌? തൃക്കൊടിത്താനക്കാരൻ രാജ്മോഹനും തുമ്പമൺകാരി ശ്രീജയ്ക്കും ഉണ്ടായ മോന്‌ എങ്ങനെയാ ചൈനക്കാരന്റെ കണ്ണ്‌ കിട്ടിയെ?

അത് തന്നെയാണ്‌ അവന്മാരെല്ലാം ചോദിച്ചത്. അവന്മാരുടെ കൂടെയുള്ള അവളുമാരും.

ഇതേ ചോദ്യത്തിന്റെ വകഭേദങ്ങൾ തന്നെയാണ്‌ എല്ലാ ക്ളാസ്സുകളിലും, പിന്നീട്‌ എന്റ്രൻസ് കോച്ചിംഗ് സെന്ററിൽ ചെന്നപ്പോഴും കേട്ടിട്ടുള്ളത്. ഉത്തരമൊക്കെ മനസ്സിൽ പലവട്ടം പറഞ്ഞ് പഠിച്ചിട്ടും, ചോദ്യശരങ്ങളും റാഗിംഗും പ്രതീക്ഷിച്ച് പോയിട്ടും, വളഞ്ഞ് വട്ടമിട്ട് ചോദിച്ചപ്പൊ അങ്കിത്ത് പതറി പോയി.

അച്ഛൻ രാജ്മോഹന്റെയും, അച്ഛന്റെ പെങ്ങൾ രേവതിയാന്റീടെ കണ്ണുകളും ഇങ്ങനെയാണെന്നുള്ള സ്ഥിരം ഉത്തരം ഇവിടെ ഫലവത്തായില്ല. അവരുടെ കളിയാക്കലുകൾ അവന്റെ അപ്പനപ്പൂപ്പന്മാരെ പറ്റിയായി.

മറുപടിയില്ലായിരുന്നു അവന്‌, കാര്യം അവന്റെ അച്ഛന്റെ കുടുംബത്തിലെല്ലാരുടേയും കണ്ണുകൾ അവന്റേതുപോലെ തന്നെയാണ്‌.

ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ മെസ്സ് വരെ പോലും പോവാതെ റൂംമേറ്റ് പളനിയിൽ നിന്ന്‌ കൊണ്ടുവന്ന പഞ്ചാമൃതവും സതി ചേച്ചിയുടെ കടയിലെ ബ്രെഡും കഴിച്ചാണ്‌ ഒരു രാത്രി പിടിച്ച് നിന്നത്. ഇന്നിപ്പൊ പേടിച്ച് ഹോസ്റ്റലിൽ ഇരിക്കാതെ കോളേജിൽ പോയിരുന്നെങ്കിൽ മുങ്ങി നടക്കാനെങ്കിലും സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നു, ഇതിപ്പൊ ഈ ഇടനാഴികളിലെവിടെക്കൂടെ പോയാലും പിടിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇത്തവണ വിചാരിച്ചത്ര ക്ഷമ മനസ്സ് കാണിച്ചില്ല. വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കളഞ്ഞു.

അങ്ങനെ കരച്ചിൽ അലയടിക്കാൻ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന നാലാമത്തെ മെൻസ് ഹോസ്റ്റൽ ബ്ലോക്കിലും സകല സംഗതിയുമുള്ള ഒരു കരച്ചിൽ നിറഞ്ഞ് തുളുമ്പി.

മൂന്ന് നാല്‌ വർഷത്തിനിടെ ഇരുപതിലധികം സപ്ലിയടിച്ച് കഴിവ് തെളിയിച്ച്, പുതിയ പിള്ളേരേ പിടിക്കാൻ നടന്ന എല്ലാ ക്വിസ് മാസ്റ്റേർസും ആമ തല വലിക്കുന്നതിലും വൈവിധ്യത്തോടെ രംഗം വിട്ടു.

പിറ്റേന്ന് പ്രിൻസിപ്പാളിന്‌ റാഗിംഗ് റിപ്പോർട്ട് ഒന്നും കിട്ടിയില്ല, പക്ഷെ റെസിഡെന്റ് ട്യൂട്ടർ കം ഹോസ്റ്റൽ വാർഡൻ പ്രൊഫസർ രാമചന്ദ്രനേയും അങ്കിത്തിന്റെ അച്ഛനേയും വിളിച്ചു വരുത്തി കാര്യത്തിന്റെ സത്യാവസ്ഥ അന്വേഷിച്ചു.

ഓൾ ഇന്ത്യ ക്വോട്ടയിൽ കേറിയ നോർത്ത് ഈസ്റ്റിൽ നിന്നുള്ളവർ ആരെങ്കിലും റേസിസ്റ്റ് അറ്റാക്ക് എന്നും പറഞ്ഞ് ഏതെങ്കിലും സോഷ്യൽ മീഡിയ സൈറ്റിൽ പോസ്റ്റ് ഇട്ടാൽ പിന്നെ പടക്കക്കടയ്ക്ക് തീ പിടിച്ചപോലെ കുറേ കാലത്തേക്ക് കോളേജ് നിന്ന് കത്തും. വിദ്യാർത്ഥികളെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന പാർട്ടി ഗുണ്ടകൾ കോളേജ് അടിച്ച് താർ മരുഭൂമിയാക്കും. കേരള സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രായമുണ്ട് ഈ തൃശ്ശൂർ എൻജിനിയറിംഗ് കോളേജിന്‌. പഴമയും പേരും മോശമല്ലാത്തതിനാൽ രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്നവർ പഠിക്കുന്നുണ്ട്. എല്ലാരേയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയേ മതിയാവു.

പ്രിൻസിപ്പാളിന്റെയും വാർഡന്റേയും ക്ഷമാപണവും സുരക്ഷാ വാഗ്ദാനങ്ങളും രാജ്മോഹൻ ചിരിച്ച് തള്ളി. അയാൾക്ക് ഇതൊരു പുത്തരിയല്ല. അയാൾ ആകെ ആവശ്യപ്പെട്ടത് മകന്‌ ഒരു ചേയിഞ്ച് വേണം അതിന്‌ ഒരാഴ്ചത്തെ ലീവ് അനുവദിക്കണം എന്ന് മാത്രമാണ്‌. അവരത് കേട്ടപാടെ കേൾക്കാത്തപാടെ സമ്മതിച്ചുകൊടുത്തു.

അച്ഛൻ എന്ത് ചെയിഞ്ചാണ്‌ തനിക്ക് തരാൻ പോവുന്നതെന്ന് പാവം അങ്കിത്തിന്‌ മനസ്സിലായില്ല. ഇതേ കാര്യത്തിന്‌ പല കാലങ്ങളിൽ പല റൂമുകളിൽ അച്ഛന്റെ കൂടെ നിന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇങ്ങനെയൊരു മറുപടി പുള്ളിക്കാരൻ പറഞ്ഞ് കേട്ടിട്ടില്ല.

തിരിച്ചും മറിച്ചും ചോദിച്ചിട്ടും ഒന്നും പറഞ്ഞുമില്ല. മറുപടിയും പുതിയതാണ്‌. ഇത്തവണ പറയുന്നില്ല കാണിച്ച് തരാമെന്ന്.

ഇൻഡിഗോ എയർലൈൻസിന്റെ കണക്കപ്പിള്ളമാരുടെ മുട്ടിടിപ്പിക്കുന്ന ചാർട്ടേർഡ് അക്കൗണ്ടന്റുമാരിൽ ഒരാളായതുകൊണ്ട്, അവര്‌ രാജ്മോഹൻ ആവശ്യപ്പെട്ട പോലെ തന്നെ ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റെല്ലാം എടുത്ത് കൊടുത്തു.

കൊച്ചി ടു കൊൽക്കത്ത, പിന്നെ അവിടുന്ന്‌ ദിമാപൂർ എന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കണക്ഷൻ ഫ്ലൈറ്റ്.

നാഗാലാൻഡിലാണ്‌ ദിമാപൂർ എന്ന് ഗൂഗിൾ അങ്കിത്തിന്‌ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. ദിമാപൂറിനെ കുറിച്ച് അറിയേണ്ടതെല്ലാം വിക്കീപീഡിയയും.

അവിടെ കാണാനും മാത്രമൊന്നുമില്ലെന്നത് വിഷമത്തിലേക്കല്ല നയിച്ചത്. കൂടുതൽ ജിജ്ഞാസയിലേക്കാണ്‌, സംശയങ്ങളിലേക്കും.

സംഭവ്യമായ കാര്യങ്ങളേക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ച് പോയത് പിന്നെയും പിന്നെയും പല കൈവഴികൾ പിരിഞ്ഞ് ഒരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത ദിവാസ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് പോയി തുടങ്ങി. പക്ഷെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പോയില്ല. നെടുമ്പാശ്ശേരി എത്താൻ ഇനിയും സമയമെടുക്കുമെന്നോർത്ത് ചിന്തകളെ നിയന്ത്രിക്കെണ്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

സ്വതവേ വാ തോരാതെ സംസാരിക്കുന്ന രാജ്മോഹൻ വണ്ടിയോടിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ മിണ്ടാത്തതുള്ളു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എയർപ്പോർട്ട് എത്തുന്നവരെ ക്ഷമിച്ചാൽ മതിയെന്ന് അങ്കിത്തിനറിയാം. ആ മുഖത്ത് നോക്കിയാലറിയാം എന്തോ രഹസ്യങ്ങൾ അണപൊട്ടാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്‌. ഇത്രയും കാലം എന്താ പിന്നെ ഇങ്ങനെയൊരു സന്ദർഭം കാത്ത് നിന്നത്?

ചെക്ക്-ഇൻ ചെയ്തപ്പോൾ തന്നെ രാജ്മോഹൻ സത്യങ്ങൾ നിരത്തിത്തുടങ്ങി. ആദ്യത്തേത്, അവർക്ക് ചെന്ന് ചേരേണ്ടയിടം ദിമാപൂർ അല്ലെന്നാണ്‌.

കോഹിമയാണ്‌ ലക്ഷ്യം.

നാഗാലാൻഡിന്റെ തൽസ്ഥാനം കോഹിമയാണെങ്കിലും അവിടെ സിവിൽ എയർപോർട്ട് ഇല്ല.

പിന്നെ പറഞ്ഞത് കെവ്ഹിരയുടെ ചരിത്രമാണ്‌. പഴയ കോഹിമയുടെ.

ബ്രിട്ടീഷുകാർ അവരുടേതെന്ന് സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ച് അവരുടെ തൽസ്ഥാനം നാഗാ ഹില്ല്സിലേക്ക് മാറ്റുന്നത് വരെ അത് കെവ്ഹിര ആയിരുന്നു. ആ പേര്‌ മര്യാദയ്ക്ക് ഒന്ന് ഉറക്കെ പറയാൻ പോലും പറ്റാതെ വന്നപ്പൊ അവന്മാര്‌ ആ പേര്‌ അങ്ങ് മാറ്റിക്കളഞ്ഞു. അങ്ങനെയാണ്‌ കോഹിമ ജനിക്കുന്നത്.

സംസാരം അവിടെ വെച്ച് നിർത്തി അങ്കിത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി രാജ്മോഹൻ ഒരു ഒന്നര മിനിറ്റ് ഒന്നും മിണ്ടാതെയിരുന്നു. അയാൾ പറഞ്ഞത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവൻ കെവ്ഹിരയെന്ന പേര്‌ കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ എന്തൊക്കെയോ കൂട്ടിയോജിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് അമ്പരന്ന് തുടങ്ങേണ്ടതാണ്‌.

അവൻ അമ്പരപ്പിന്റെ പാരമ്യതയിലാണെന്ന്‌ മനസ്സിലാക്കി കഥ തുടർന്നു.

ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ കടന്നുകയറ്റത്തിന്‌ മുമ്പ്, അംഗാമി നാഗ ഗോത്രക്കാരുടേതായിരുന്നു കെവ്ഹീര. ഭാരതത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ പരീക്ഷിച്ച് വിജയിച്ച അതേ കുടിലതന്ത്രം തന്നെയാണ്‌ ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇവിടെയും പരീക്ഷിച്ചത്. മുട്ടനാടുകളെ തമ്മിൽ തെറ്റിച്ച് കൊമ്പ് കോർപ്പിച്ച ചോരക്കൊതിയൻ ചെന്നായയുടെ ഡിവൈഡ് ആൻഡ് റൂൾ യുദ്ധകൗശലം. അങ്ങനെ നല്ല പോരാളികൾക്ക് പേര്‌ കേട്ട, ഒരു ഭരണാധികാരിക്ക് പോലും കീഴടക്കാനാവാത്ത അംഗാമികൾ പിരിഞ്ഞ് നാല്‌ ഗ്രൂപ്പുകളായി ആയി. അല്ല അഞ്ച്. ദിക്കുകൾ അനുസരിച്ചുണ്ടായ നാലെണ്ണത്തിൽ ഒന്ന് തെറ്റിപ്പിരിഞ്ഞ് വേറേ വർഗ്ഗം തന്നെയുണ്ടായി. പക്ഷെ ഇതിനൊക്കെ മുൻപ് നാല്‌ ദശാബ്ദം നീണ്ട് നിന്ന ഉഗ്രൻ യുദ്ധമുണ്ടായിരുന്നു. അത്രയുമൊക്കെ വെള്ളക്കാരോട് പിടിച്ച് നിന്ന വേറൊരു കൂട്ടരും അന്ന് ഭാരതത്തിൽ ഇല്ലായിരുന്നു.

“പപ്പാ, ഫ്ലൈറ്റ് ടേക്ക് ഓഫ് ചെയ്യുന്നേന്‌ മുമ്പ് മൊബൈൽ എടുത്ത് വെക്കാൻ അവര്‌ പറയും. എനിക്ക് പഴമ്പുരാണം മൊത്തം വായിച്ച് തെരെണ്ട. വേണ്ടത് മാത്രം പറ.“

”ഓ പിന്നെ, നീ എന്നാ വിചാരിച്ചു? ഞാൻ നോക്കി വായിക്കുവല്ല. ഇതൊക്കെ അംഗാമി രക്തമുള്ള എല്ലാർക്കുമറിയാം.“

”അംഗാമി രക്സ്തം. അതെങ്ങനെയാ ശരിയാവുന്നെ? മൂന്ന് തലമുറയുടെ ഫോട്ടോസ് ഞാൻ ഗ്രാൻഡ്പായുടെ ആൽബത്തിൽ കണ്ടതാ. കണ്ൺ ഇങ്ങനെയാ എല്ലാരടേയും. എന്നുവെച്ച്..“

അങ്കിത്ത് മുഴുമിച്ചില്ല. പപ്പ ചുമ്മാ പറയാൻ വേണ്ടി ഒന്നും പറയില്ലെന്ന് അവനറിയാം.

”അപ്പു, നീ ഡോക്ട്രൈൻ ഓഫ് ലാപ്‌സിനെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടൊണ്ടോ?“

ദത്തവകാശ നിരോധന നിയമം. നാട്ട് രാജാക്കന്മാരിൽ പുത്ര സൗഭാഗ്യം ഇല്ലാത്തവർ ദത്തെടുത്ത് അനന്തരാവകാശിയെ കണ്ടെത്തുന്നത് നിരോധിച്ചുകൊണ്ട് ബ്രിട്ടീഷ് പ്രഭുക്കന്മാർ പുറത്തിറക്കിയ ഒരു നിയമം. ദൽഹൗസി പ്രഭുവിന്റെ കാലത്ത് ഒരുപാട് നാട്ട് രാജ്യങ്ങൾ വെള്ളക്കാരുടെ കാൽക്കീഴിലാവാൻ കാരണം ഈ അടിച്ചേല്പ്പിച്ച നിയമമാണ്‌. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയും പറഞ്ഞ് കേട്ടിട്ടുണ്ട്, ഈ നിയമം ദൽഹൗസിയുടെ കുശാഗ്രബുദ്ധിയാണെന്ന്. എന്നാൽ അല്ല. ദൽഹൗസിയാണ്‌ ആ നിയമം പൂർണ്ണമായും പാലിക്കപ്പെടാനുള്ള എല്ലാ തരംതാണ വേലകളും ആദ്യം ഒപ്പിച്ചത്. അത് വരെ ഉണ്ടായിരുന്നവരെല്ലാം ആ നിയമത്തിനെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തിയ രാജാക്കന്മാരെ കുറച്ചെങ്കിലും ഭയന്നവരായിരുന്നു.

കോർട്ട് ഡയറക്‌ടർ ആയിട്ട് പാറ്റ്റിക്ക് വാൻസ് സേവനം അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്ന കാലത്ത്, ഒരു അസിസ്റ്റന്റ് അറ്റോര്ർണി മി.അലക്സാണ്ടർ മില്ല്സ് അന്നത്തെ അംഗാമി നേതാവ് കിരേ സുവോഖ്രിയ്ക്ക് പുത്ര ഭാഗ്യമില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞ് അവസരം മൊതലെടുക്കാൻ വന്നു.

മാണ്ഡ്വിയും കൊളാബയും ഒക്കെ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയിലേക്ക് തുന്നി ചേർത്തപോലെ അത്ര എളുപ്പമാവില്ല അംഗാമികളെ സമ്മതിപ്പിക്കാൻ എന്ന് മില്ല്സിന്‌ അറിയാമായിരുന്നു. യുദ്ധം ചെയ്ത് തോല്പ്പിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും ചിന്തിക്കാൻ പോലും അന്നത്തെ നിലയ്ക്ക് സാധിക്കില്ലായിരുന്നു.

അംഗാമികളെ അവരുടെ തട്ടകത്തിൽ പോയി ഒന്ന് പേടിപ്പിക്കാൻ പോലും ആവില്ലായിരുന്നു. അംഗാമികളുടെ വാസസ്ഥലത്തിന്റെ ഭൂപ്രകൃതി അവരുടെ ശക്തി എട്ട് മടങ്ങ് കൂട്ടിയിരുന്നു. അവിടെയൊരു യുദ്ധം നടന്നാൽ നാശം ഏത് വശത്തിനാവുമെന്ന് അന്നത്തിനായി മദാമ്മമാരുടെ അടിപ്പാവാട കഴുകിയിരുന്ന അടിമകൾക്കുവരെ ഊഹിക്കാമായിരുന്നു.

മില്ല്സ് ഒരു കുറുക്കനായിരുന്നു. അയാൾ അംഗാമി ദേശത്തേക്ക് എഴുന്നെള്ളാൻ തീരുമാനിച്ചത് അംഗാമികളുടെ ഏറ്റവും കാര്യമായിട്ട് ആരാധിച്ചിരുന്ന സെക്രെന്യി ആഘോഷത്തിന്റെ രണ്ടാം ദിവസം.

ഉദ്ദേശ്ശം നല്ലതൊന്നുമാവില്ലെന്ന് അവർക്കറിയാം പക്ഷെ കൊല്ലത്തിൽ ആ പത്ത് ദിവസങ്ങളിൽ വരുന്നത് കാലൻ ആണെങ്കിലും സൽക്കരിക്കണമെന്നാണ്‌ പ്രമാണം.

വിളവെടുപ്പെല്ലാം കഴിഞ്ഞുള്ള പവിത്രീകരണത്തിന്റെ ഒരു അഘോഷമാണ്‌ സെക്രെന്യി. ആരാധനയും. കെസെയി മാസത്തിന്റെ ഇരുപത്തഞ്ചാം നാൾ തുടങ്ങുന്ന ആരാധനകൾ നലാം നാൾ കഴിയുമ്പോഴേക്ക് ആഘോഷങ്ങൾക്ക് വഴിമാറും. പാടിനും, മേളത്തിനും, നൂറുകണക്കിന്‌ വിഭവങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായ സദ്യയിലേക്കും.

ബാക്കി എട്ട് ദിവസം മില്ല്സിനെ ദൈവത്തെ പോലെ ബഹുമാനിച്ച് ആഘോഷത്തിൽ കൂട്ടി, ഉറക്കി. ഇതിനിടയിൽ സുവോഖ്രിയുമായി അടുപ്പം നടിച്ച് നടന്നിരുന്ന മില്ല്സ്, എന്നും ചതുരംഗം കളിയിൽ തോറ്റ് കൊടുക്കാൻ മറക്കാറില്ലായിരുന്നു.

പത്താം നാൾ നെല്ലിൽ വാറ്റിയ അംഗാമി ചാരായം വാങ്ങി മോന്തി അതിന്റെ കെട്ടിൽ പറയുന്ന പോലെ മില്ല്സ് സുവോഖ്രിയെ വെല്ലുവിളിച്ചു.

ആണത്തം തെളിയിക്കാൻ!!

മാണ്ഡ്‌വി ദേശത്തെ വീരശൂരപരാക്രമി രാജാവൊക്കെ അഭിമാനിയായതുകൊണ്ട് രാജ്യം ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയെ ഏൽപ്പിച്ചതൊക്കെ നിരത്തി.

പത്ത് ദിവസത്തെ ആഘോഷവും നല്ല രീതിയിൽ തീർക്കാനാവുന്നത് നാടിന്റെയും നേതാവിന്റെയും നേട്ടമായിക്കണ്ട് സന്തോഷത്തോടെ മത്ത് പിടിക്കാൻ പാകത്തിന്‌ കുടിച്ചിരുന്ന സുവോഖ്രി, തോറ്റ് കൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.

അടുത്ത സെക്രെന്യി നടത്തുമ്പോഴേക്ക് ഇതിനൊരു തീരുമാനം ആയില്ലെങ്കിൽ താൻ തോൽവി സമ്മതിക്കാമെന്ന് സുവോഖ്രി പറഞ്ഞു പോയി.

മില്ല്സ് പോയി കഴിഞ്ഞിട്ടാണ്‌ ഭാര്യയോട് അവതരിപ്പിച്ചത് പോലും!

ഭാര്യ ആലോചിച്ചിട്ട് വേറേ വഴിയൊന്നുമില്ല. കാരണം അത്രയും കാലം അവര്‌ ആവുന്ന ചികിത്സയൊക്കെ നടത്തിയതാണ്‌. ഫലമൊന്നും കണ്ടില്ല. പ്രശ്നം ഭർത്താവിനാണെന്ന് തീർത്ത് പറഞ്ഞ ഒന്ന് രണ്ട് വൈദ്യന്മാരെ പിന്നെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ലെന്നാണ്‌ അവർക്ക് കിട്ടിയ അറിവ്‌.

പിന്നെ ഒരു ആറേഴ് മാസക്കാലം വീണ്ടും പല ദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് രഹസ്യമായി വരുത്തിയ വൈദ്യന്മാരുടെ ചികിത്സയിലായിരുന്നു സുവോഖ്രിയും ഭാര്യയും.

ഒന്നും ഏൽക്കാതെ നാടിന്റെ അധോഗതിയോർത്ത് വിഷമിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് സുവോഖ്രിയുടെ പോരായ്മ മാറ്റുന്ന മരുന്ന് വികസിപ്പിച്ചെടുത്തത്, ഭാരതത്തിന്റെ തെക്കെങ്ങോ ഉള്ള മാടപ്പള്ളിയെന്ന ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് വന്ന ഒരു വൈദ്യനാണ്‌.

വൈദ്യമേ ജീവിതമെന്ന് കരുതി ജീവിച്ചിരുന്ന ഹിമാലയ സാനുക്കളിലെ ഗുരുക്കന്മാരെ തേടി പോയ ആ മനുഷ്യനെ സുവോഖ്രിയുടെ ഭൃത്യന്മാർ ചീന ദേശത്തുനിന്ന് എവിടുന്നോ തേടി കണ്ടുപിടിച്ചതാണ്‌.

അംഗാമി ഭാഷ വശമില്ലാത്ത അയാൾ അംഗാമികളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കി. അന്ന് അംഗാമികൾക്ക് ജനിച്ച മകൻ രാജ്യഭരണമേറ്റെടുക്കുന്ന വരെ രണ്ട് ദശാബ്ദക്കാലത്തേക്ക് മില്ല്സിന്റെ കുയുക്തിയൊന്നും നാഗാ മലനിരകളിൽ ചിലവായില്ല.

അന്ന് ആ വൈദ്യൻ ചെയ്ത സഹായത്തിന്‌ പകരമായി, സുവോഖ്രി തന്റെ കൂടപ്പിറപ്പ് ഇറാലുവിനെ അദ്ദേഹത്തിന്‌ ജീവിത സഖിയായി സമ്മാനിച്ചു.

“വെയിറ്റ് വെയിറ്റ്…വെയിറ്റ്…. ആം ഐ ഗസ്സിങ്ങ് ഇറ്റ് റൈറ്റ്? ആ വൈദ്യൻ ഭാര്യയേംകൊണ്ട് തിരിച്ച് നാട്ടിൽ വന്നു സെറ്റിൽഡ് ആയി…. ആ പുള്ളിക്കാരന്റെ പരമ്പരയിലേ ലാസ്റ്റ് കണ്ണിയാന്നോ ഞാൻ?”

രാജ്മോഹൻ ചിരിച്ചു. തലകുലുക്കുമ്പോഴുള്ള സന്തോഷം കണ്ട് അങ്കിത്തും.

“നമ്മുടെ കുടുംബ ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രതിഷ്ഠ കെവ്വീരമ്മ അപ്പൊ അംഗാമികളുടെ ദേവിയാണോ?”

“നാഗ മലകളീന്ന് ഇറങ്ങി ഇങ്ങ് തെക്കേയറ്റത്തേക്ക് കാൽനടയായിട്ട് വന്ന ഇറാലുവിനെയും ഭർത്താവിനെയും കുഞ്ഞിനേയും കാക്കാൻ, അംഗാമികൾ അവരുടെ കാവൽ ദേവിയുടെ പ്രതിഷ്ഠയുടെ ഒരു മാതൃക കൊടുത്തുവിട്ടു. ഇത്രയും ദൂരം സകല പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിന്നും അവരെ കാത്ത കെവ്വീരമമയെ, ഇവിടെ എത്തിയതിന്റെ അടുത്ത ദിവസം തന്നെ മാടപ്പള്ളീന്ന് ഇങ്ങ് മാറി തൃക്കൊടിത്താനത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചെന്നാ ഞാൻ കേട്ടിട്ടൊള്ളത്.”

“പപ്പാ, പിന്നെന്താ ഇവർക്ക് നമ്മളോട് ദേഷ്യമാന്ന് പറഞ്ഞെ? അതെനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.”

“പ്രസവം ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ നടക്കുന്നതിലെ ശുഭലക്ഷണം പറഞ്ഞ് കൺവിൻസ് ചെയ്തിട്ടാ ഇറാലുവിനെ തൃക്കൊടിത്താനത്ത് കൊണ്ടുവന്നെ. പക്ഷെ ഇറാലു പിന്നെ നാഗമല കണ്ടിട്ടില്ല. വല്യ ചതിയായിട്ടാണ്‌ ഇന്നും അംഗാമികൾ അതിനെ കാണുന്നത്. ഈ നാട്ടിലുണ്ടായ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും, എന്തിന്‌ പറയുന്നു ബ്രിട്ടന്റെ കീഴിൽ ആയി അവരുടെ ഹെഡ്ക്വാർട്ടേസ് നാഗാ ഹില്ല്സ് ആവാൻ വരെ കാരണം നമ്മൾടെ അപ്പനപ്പൂപ്പന്മാരുടെ ചതിയാന്നാ ഇന്നും അംഗാമികൾ കൂട്ടുന്നെ.“

”ശ്ശെടാ, ഇതൊരു ഹൈ ബഡ്ജെറ്റ് പടം ആവാനൊള്ള സ്കോപ്പ് ഒണ്ടല്ലൊ. എന്തായാലും കൊള്ളാം.“

ദിമാപൂരിൽ നിന്ന് റോഡ് മാർഗ്ഗം കോഹിമയിലെത്തിയിട്ട്, ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ യുദ്ധക്കല്ലറകളുടെ ഏര്യയിലേക്ക് പോവാനാണ്‌ രാജ്മോഹൻ ഡ്രൈവർക്ക് നിർദ്ദേശം കൊടുത്തത്. സെമിത്തേരിയുടെ ഒരറ്റം മുതൽ അടുത്തത് വരെ നടന്നെത്താൻ ഒരു ദിവസമെടുക്കും. പക്ഷെ അര മണിക്കൂർ അതൊന്ന് കണ്ട് നടക്കാൻ പറഞ്ഞിട്ട് രാജ്മോഹൻ ഒരു റെന്റൽ കാർ ഒപ്പിക്കാനായി നടന്നകന്നു.

ഒരു സെമിത്തേരിയും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അങ്കിത്തിന്‌ അതൊരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. നഗന്മാരെക്കാൾ ബ്രിട്ടീഷുകാരെയാണ്‌ അവിടെ കണ്ടത്.

രണ്ടും മൂന്നും തലമുറയ്ക്ക് മുമ്പ് അവരുടെ നാടിനു വേണ്ടി ഇവിടെ വന്ന്‌ പടയൊരുക്കി നാഗന്മാരുടെയും ലോകമഹായുദ്ധങ്ങളിലെ എതിർ ചേരിക്കാരുടേയും വാളിനും തോക്കിനും ഇരയായവരുടെ ബന്ധുക്കൾ, ഇന്നും കല്ലറകളിൽ വന്ന് മെഴുകുതിരി വെച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. അവൻ അവന്റെ കാര്യമോർത്ത് ലജ്ജിച്ചു.

ഏറ്റവും തല താഴ്ത്തിയത്, യുദ്ധക്കെടുതിയിൽ ആരാണെന്ന് പോലും തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത് വിധം കൊല്ലപ്പെട്ട പടയാളികളുടെ കല്ലറകൾ കണ്ടപ്പോഴാണ്‌.

ഏത് യുദ്ധമാണെന്ന് മാത്രമെ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളു. പേരിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ദൈവത്തിന്‌ മാത്രം അറിയാമെന്നാണ്‌ കൊത്തി വെച്ചിട്ടുള്ളത്. അതിന്റെ അരികിൽ പോലും ഉരുകിയൊലിക്കുന്ന മെഴുകുതിരികൾ കണ്ടു. അതാണ്‌ അതിശയം.

പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോഴേക്ക്, അവനെ കാത്ത് ഒരു വെള്ള സെഡാൻ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

രാജ്മോഹൻ അങ്കിത്തിനേ ആദ്യം കൊണ്ടുപോയത് കോഹിമാ സ്റ്റേറ്റ് മ്യൂസിയത്തിലേക്കാണ്‌. അംഗാമി ചരിത്രത്തേക്കുറിച്ചുള്ള ശേഷിപ്പുകളെല്ലാം കണ്ട ശേഷം, അംഗാമികളുടെ പോയ കാലത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നതിൽ പ്രവേശനം നിരോധിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഓരോ സ്ഥലങ്ങളിലൂടെയും ഓടിച്ചൊന്ന് കടന്നു പോയി.

അവസാനം നാഗാ ബാസാറിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഇൻഡിഗോയിൽ നിന്ന് രാജ്മോഹനൊരു ഫോൺ വന്നു.

തമിഴ് നാട്ടിൽ എം.എൽ.ഏമാരെ റിസോർട്ടിൽ പാർപ്പിച്ച് ഭരണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അനിശ്ചിതത്വം കൊണ്ടുവന്ന മാതൃക പിന്തുടർന്ന്, നാഗാലാൻഡിന്റെ മുൻ മുഖ്യൻ 40 എം.എൽ.ഏമാരെ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ അതിർത്തിക്കപ്പുറത്ത് കാസിരംഗാ നാഷണൽ പാർക്കിൽ പാർപ്പിച്ചിരിക്കയാണ്‌. സംഘർഷ സാധ്യതകൾ മുന്നിൽ കണ്ട് കളക്ടർ നിരോധനാജ്ഞ പ്രഖ്യാപിച്ചാൽ പിന്നെ അടുത്ത ഫ്ലൈറ്റ് എപ്പോഴെന്ന ചോദ്യത്തിന്‌ ഉത്തരമുണ്ടാവില്ലത്രെ.

അത് കേട്ടതോടെ നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കാമെന്ന് രാജ്മോഹൻ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച് കാറും വാടകയും എയർപ്പോർട്ടിൽ വന്ന് വാങ്ങിക്കോളാൻ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.

സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുമ്പോഴേക്ക് തന്നെ അവർ ദിമാപൂരിന്‌ മുകളിലൂടെ പറന്ന് തുടങ്ങി.

അങ്കിത്തിന്റെ മുഖത്ത് എന്തൊക്കെയോ സംശയങ്ങൾ അപ്പോഴും നിഴലിക്കുന്നത് കണ്ട് രാജ്മോഹൻ എന്ത് പറയണമെന്ന് സമയമെടുത്ത് അലോചിച്ചു.

അത് വരെ പറഞ്ഞതിന്റെ പരിപൂർണ്ണതയ്ക്കെന്നവ്വണ്ണം അയാൾ നിശബ്ദത ഭേദിച്ചു.

“ഇനി അപ്പനപ്പൂപ്പന്മാർടെ സ്വഭാവ ദൂഷ്യത്തെ കളിയാക്കാൻ ആരേലും വരുമ്പൊ ബ്ബ..ബ്ബ..ബ്ബാ അടിക്കല്ല്‌. കേട്ടോടാ! അങ്ങനെ ആരടേം അവിഹിതത്തിലൊണ്ടായതൊന്നുമല്ല നമ്മളൊന്നും. ഈ പറഞ്ഞതൊന്നും നമ്മൾടെ കുടുംബത്തിന്റെ പൊറത്തോട്ട് പോവെണ്ട, പക്ഷെ കളിയാക്കുന്നവന്മാർടെ മുന്നിൽ തോറ്റ് കൊടുക്കുകേം വേണ്ട. പറഞ്ഞ് വരുമ്പൊ ഒരു നാട്ടുരാജ്യത്തിന്റെ പകുതി ഭരണത്തിന്‌് അവകാശികളാ. അത് മനസ്സിലൊണ്ടാവണം.”

സമ്മതം മൂളിക്കൊണ്ട് അങ്കിത്ത് നാഗാ ഹില്ല്സ് പിന്നിലാവുന്ന കാഴ്ചയിൽ മുഴുകിക്കൊണ്ട് ഇൻഡിഗോ എയർലൈൻസിന്റെ ബിസിനസ്സ് ക്ലാസ്സ് സീറ്റിലേക്ക് ചരിഞ്ഞ് കിടന്നു.

ചെവിയിൽ തിരുകിയ ഹെഡ് സെറ്റിലൂടെ എഡ് ഷീരന്റെ ഷേപ്പ് ഓഫ് യൂ കേൾക്കുമ്പൊ കെമിസ്റ്റ്രി ലാബിൽ വെച്ച് ചിരിച്ച അർച്ചനയല്ല ഇത്തവണ മനസ്സിലേക്ക് വന്നത്. കെവ്വീരമ്മയും പൂർവ്വീകരുടെ കഥകളും മാത്രം.

അത്രെക്ക് ധീരതയൊക്കെ തന്റെ രക്തത്തിൽ എവിടെയോ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ അതൊക്കെ പുറത്തെത്തിക്കാൻ സമയമായെന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞ് ബോധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു.

അങ്കിത്തിന്റെ മുഖം വായിച്ചിട്ടെന്നവ്വണ്ണം രാജ്മോഹൻ മെല്ലെ എണീട്ട് വാഷ്റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

കൈക്കുമ്പിളിൽ വെള്ളമെടുത്ത് മുഖത്തൊഴിച്ചിട്ട് വെള്ളത്തുള്ളികൽ ഒഴുകി താഴെ വീഴുന്നതും കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയങ്ങനെ നിന്നു.

മനസ്സിൽ കുറ്റബോധം ലവലേശമില്ല, പക്ഷെ താൻ പറഞ്ഞുകൂട്ടിയ നുണകളുടെ ആഴവും വ്യാപ്തിയും മകൻ മുഖത്ത് നിന്ന് വായിച്ചെടുക്കുമോ എന്നൊരു പേടി അയാളെ അലട്ടുന്നുണ്ട്.

സുവോഖ്രി അന്ന് മില്ല്സിന്‌ മുന്നിലും തന്നെ ജീവന്‌ തുല്യം സ്നേഹിച്ച ജനതയ്ക്ക് മുന്നിലും നാണം കെട്ടുവെന്നതാണ്‌ സത്യം.

സുവോഖ്രിയുടെ ഭാര്യ ഇറാലുവിന്‌ ജനിച്ച കുഞ്ഞിന്‌ അംഗാമികളുടെ കണ്ണുകളായിരുന്നു, പക്ഷെ ചികിത്സിക്കാൻ വന്ന വൈദ്യന്റെ ഛായയായിരുന്നു അവന്‌.

അന്ന് അംഗാമി വീരന്മാരുടെ വാൾത്തല ഭയന്ന് വൈദ്യന്റെയൊപ്പം കുഞ്ഞിനേയുമെടുത്ത് ഒളിച്ചോടിയ ഇറാലു തന്റെയും കുഞ്ഞിന്റെയും രക്ഷയ്ക്കായി കെഹ്വീരയുടെ കാവൽ ദേവിയേയും കൂടെ കൂട്ടിയെന്ന ചരിത്രം അതോടെ ചരിത്രമായി.

കണ്ണാടിയിൽ കാണുന്ന രൂപത്തോട് പൊറുത്തുകൊണ്ട് രാജ്മോഹൻ സ്വയം ധരിപ്പിച്ചു, തന്റെ മകനെങ്കിലും അഭിമാനത്തോടെ മക്കൾക്ക് പറഞ്ഞ് കൊടുക്കാനൊരു ചരിത്രം വേണമായിരുന്നു. ഇന്ന് അതായി.

മധുരം പൊതിഞ്ഞ നുണകളും തിരുത്തലുകളാണല്ലൊ ചരിത്രം മുഴുവനെന്ന്‌ ഏതെങ്കിലും മഹാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണമെന്ന് ആശ്വസിച്ച് തിരിച്ച് സീറ്റിലേക്ക് നടന്നു.

നാഗാ താഴ്വരയിലൂടെ കുതിരയെ വെട്ടിച്ചോടിക്കുന്നത് സ്വപ്നം കണ്ടാവണം മകൻ ഇരുന്ന് രോമാഞ്ചം കൊള്ളുന്നതെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ രാജ്മോഹന്റെ മുഖത്ത് വിശാലമായൊരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

അത് കണ്ട് അംഗാമി യോദ്ധാക്കളുടെ ആത്മാക്കളും ചിരിച്ചു. പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

____________________________________________

____________________________________________

ഡൊക്ട്രൈൻ ഓഫ് ലാപ്സിനെ കുറിച്ച് വായിച്ചതാണ്‌ ഈ നുണയൊക്കെ എഴുതാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ച വിത്ത്. പേരുകളും മറ്റും സത്യമാണെന്നല്ലാതെ ഇതിൽ ഒന്നും തന്നെ നടന്നതല്ല. ഈ ഡെല്യൂഷൻ മുഴുവൻ എഴുതാൻ എന്നെ സഹായിച്ച ഗൂഗിൾ അപ്പൂപ്പനും വിക്കീപ്പീഡിയ അമ്മൂമ്മയ്ക്കും നൂറ്‌ ഉമ്മ.

~ G